پنجشنبه ۳ فروردین ۱۳۹۶
بر خط: 2816
Bashgah.net باشگاه اندیشه

بــاشگاه مـــن

5170 بازدید

واژه سانسور (Censorship) به معنی بررسی و جلوگیری از پخش اطلاعات و دانش در مفهوم عام آن در سطح جامعه است که از طرف دستگاه دولتی رهبری می‌شود. برد سیاسی – اجتماعی این واژه معمولاً در رابطه با آزادی بیان(Freedom of expression) است. بحث و پژوهش علمی درباره واژه‌ی آزادی بیان بر دو شیوه‌ی اصلی و مهم متمرکز است:
الف) آزادی بیان رسمی و فرمال
ب) آزادی بیان اسنادی
شیوه‌ی اول به مفهوم عدم سانسور یا کنترل بر اطلاعات و دانش است. ولی آزادی بیان اسنادی به معنی عدم وجود سانسور بر مدارک و اسناد کتبی و قابلیت انتشار آن‌ها در جامعه می‌باشد. به عبارت دیگر ، آزادی بیان اسنادی به معنی برخورداری افراد جامعه از آزادی و امکانات در ارائه یا اشاعه‌ی مدارک و نشریات در سطح جامعه است.
کشورهای دموکراتیک، امروزه با تکیه بر قانون اساسی مدرن و دموکراتیک خودشان، در به دست آوردن آزادی بیان رسمی مثل، آزادی‌های سیاسی، آزادی سخن، آزادی اجتماعات و راهپیمایی، داشتن مطبوعات آزاد و غیره، موفقیت‌های چشمگیری داشته‌اند. اما میزان موفقیت این کشورها در حوزه‌ی آزادی بیان اسنادی، هنوز بسیار محدود است.
بسیاری از پژوهشگران مهم‌ترین علل عدم موفقیت این کشورها را در دست‌یابی به آزادی بیان اسنادی در یک سطح گسترده، از یک سو، تناقض یا تضاد بین ایجاد رابطه‌ی قانونمند و دقیق بین مسأله امنیت ملی دولت‌ها و آزادی بیان اسنادی افراد جامعه می‌دانند و از سوی دیگر آن را به عدم وجود تعریف مشخصی از مقوله یا اصل مسأله‌ی امنیت ملی دولت‌ها- پیوند می‌زنند، به عنوان مثال روشن نیست که چه کسی و چه موقع امنیت ملی دولت‌ها را به مخاطره می‌اندازد. این معضل وقتی چشم‌گیرتر و حادتر جلوه می‌کند که دولت‌های ملی در تعریف حدود و شاخص‌های امنیت ملی انحصار مطلق دارند.

منابع:
1- کتاب دانش نامه در علم سیاست، نوشته علی رحیق اعضان، با همکاری مارک گلی، انتشارات فرهنگی صبا، 1384.

مطالب

تعداد: 18

تاریخ انتشار
عنوان
بازدید
نظر