چهارشنبه ۷ تیر ۱۳۹۶
بر خط: 2708
Bashgah.net باشگاه اندیشه

بــاشگاه مـــن

1404 بازدید

آیت الله سید عبد الرؤوف فضل الله فرزند سید نجیب بن سید محى الدین بن نصر الله بن محمد بن على بن یوسف بن محمد بن فضل الله بن الشریف حسن ابن السید جمال یوسف بن الحسن بن محمد بن عیسى بن فاضل بن یحیى بن جوبان بن دیاب بن عبد الله بن موسى بن عبد الله بن الحسن المثنى بن الامام الحسن بن على بن أبی طالب (علیهم السلام) و از خانواده فضل الله است که به علم و ادب شهرت دارند.

تولد
سید عبد الرؤوف در هفتم محرم سال 1325 هـ در ناحیه عیناثا، از توابع شهرستان بنت جبل ـ جبل عامل لبنان ـ متولد شد.
پدر ایشان آیت الله سید نجیب فضل الله، از بزرگترین علما و مراجع شیعه در جبل عامل و صاحب یکى از مدارس کهن و اصیل آن منطقه بود که بسیارى از علماى بزرگ در آن دوره از آن مدرسه فارغ التحصیل شدند.
مادر بزرگوار ایشان دختر علامه سید جواد مرتضى از بزرگان علماء آن زمان بود. سید عبد الرؤوف پدر خویش را در اول ربیع الاول سال 1335 هـ، هنگامى که ده سال بیشتر نداشت، از دست داد. ایشان با سن کمی که داشت، زندگى درسى خود را در مدرسه بنت جبیل، و آموختن قرآن کریم و بعضى از مقدمات علمى را نزد بزرگان شهر خود آغاز کرده او در کنار جهتگیرى علمى، گرایش ادبى نیز پیدا کرد و اشعارى را به نظم در آورد و نهج البلاغه، دیوان متنبى و برخى کتب علمى و ادبى دیگر را نیز حفظ کرد.

مهاجرت و تحصیل
ایشان با دختر حاج حسن بزى؛ خواهر زن سید محسن طباطبائی حکیم (قدس) ازدواج کرد. سپس به همراه ایشان در همان سال ازدواجشان، در ذى الحجة سال 1346 هـ به نجف اشرف مهاجرت نمود.
ثمره ازدواج آن دو بزرگوار در نجف اشرف پنج پسر (سید محمد جواد ـ سید محمد على ـ سید محمد رضا ـ سید محمد باقر و سید محمد حسین) و پنج دختر بود.
ایشان در نجف به برادر خود آیت الله العظمى سید محمد سعید فضل الله (قدس) پیوست و در آنجا بود که او را معلم، دوست وبرادر واقعى خویش یافت و زیر نظر او، تحصیلات منظم و روشمند خود را شروع کرد.
ایشان مقدمات و سطوح را نزد برادرش و على میرزا فتاح شهیدى و سید محمود هاشمى و سید عبد الهادى شیرازى فرا گرفت.
سید رؤوف همراه و ملازم سید شیرازى بود تا اینکه پس از مدتى به درجه اجتهاد نائل آمد و سید شیرازى شیعیان جبل عامل و کلاً لبنان را براى گرفتن فتوا و قضاوت و همچنین در مسائل علمى و قضائى عمده به او ارجاع مىداد.
بسیارى از دانش پژوهان و فضلای نجف اشرف نزد او شاگردى کردند که از بارزترین آنان مىتوان به سید عباس ابو الحسن و سید عبد المحسن فضل الله، شیخ بشیر حمود شوکینى، سید على مهدى ابراهیم، شیخ على عسیلى، شیخ حسن عسیلى، شیخ محمد مهدى شمس الدین، سید عبد الکریم نور الدین، سید على فضل الله، سید محم على امین وسه فرزندش (سید محمد حسین، سید محمد جواد، سید محمد على) اشاره کرد.
علامه سید محمد على فرزند ایشان در مورد پدر چنین مىگوید: «ایشان در تدریس خود روش خاصی داشت و طلاب خود را براى مناقشه و نقد آراى علمى خود و یا دیگر علما و مجتهدان بزرگ به بحث مىکشاند؛ بطوریکه این حس را به آنان تلقی مىکرد که با استاد خود مانند دو فرد هم طراز و هم سطح بحث و مناقشه کنند.

بازگشت به لبنان
هنگامى که ایشان تصمیم گرفت به لبنان باز گردد، بسیارى از علماى بزرگ از او درخواست کردند تا در نجف اشرف بماند؛ زیرا جامعیت عملى وى ایجاب مىکرد که ایشان در نجف بماند؛ چرا که او از معدود افرادى بود که به سطوح عالى و ممتاز رسیده بودند.
ولى ایشان در 25 ذى القعدة سال 1375 هـ. بعد از درخواستهاى بسیار و اصرار برجستگان و اهالى شهر بنت جبیل که خواستار بازگشت او و بدست گرفتن امامت و مرجعیت آنان و دیگر روستاهاى آن منطقه بودند، به لبنان بازگشت و بقیه عمر خود را بین بنت جبیل و حاشیه جنوبى بیروت گذراند.

پویش علمی و اجتماعی
سید عبد الرؤوف چندین کتاب در فقه و اصول تألیف نمود و پسر ایشان، سید محمد على، بیشتر دروس و نظریات فقهى و اصولى پدر را در طول که بیش از بیست سال تحصیل علم نزد وى به رشته تحریر درآورد.
او مردم را به ساخت مساجد و حسینه­ها در جبل عامل و کمک به نیازمندان و یتیمان و پرورش نسلى با اخلاق اسلامى تشویق کرد. ایشان هنگام انقلاب اسلامى ایران در کنار آن ایستاد واز آن دفاع نمود.
هنگامی که جبل عامل به اشغال صهیونیستها درآمد در آنجا حاضر بود و مردم را به قطع رابطه با اشغالگران فرا خواند و آنها را به جهاد ترغیب کرد.

وفات
ایشان در روز سه شنبه، 11 ربیع الاول سال 1405 هـ. برابر با 4 دسامبر سال 1984 میلادى درگذشت. پیکر پاکش به شهر نجف منتقل شد و در وادى السلام نجف به خاک سپرده شد.

منابع:
1. http://www.bayynat.ir

موضوعات

مناطق