جمعه ۲۹ دی ۱۳۹۶
بر خط: 1350
Bashgah.net باشگاه اندیشه

بــاشگاه مـــن

918 بازدید
«مبانی قرآنی» حکم امام خمینی بر اعدام سلمان رشدی

امام خمینی رضوان الله تعالی علیه در قرن پانزدهم هجری قمری و بیستم میلادی با صدور حکم اعدام سلمان رشدی در 25 بهمن 1367 (1) بزرگ ترین دفاع را از شخصیت مقدس پیامبر خدا حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم انجام داد. صدور این حکم الهی باعث تقریب مذاهب اسلامی و گسترش مذهب شیعه در جهان گردید و تبلیغات مسموم و گمراه کننده ی دشمنان شیعه که ایمان شیعیان به رسالت حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم را نفی می کردند به چالش کشید زیرا رهبر مذهبی ایرانیان و شیعیان به دفاع از پیامبر اسلام برخاست و در عصر خاموشی و سکوت مفتیان جهان اسلام خمینی بزرگ یک تنه به صحنه آمد و با حکم اعدام سلمان رشدی جهان غرب را از تهاجم به مقدسات مسلمانان بازداشت. کیفر سلمان رشدی با نوشتن کتاب کفر آمیز آیات شیطانی به دو جهت اعدام بود: «دشنام به پیامبر اسلام» و «ارتداد». حکم قتل ساب النبی همانند تمام احکام الهی بر مصالح و دلایل معتبر شرعی و عقلی استوار است. «کتاب خدا قرآن» و «سنت معصومان علیهم السلام» و «حکم عقل سلیم» و «اجماع علمای اسلام» دلایل چهارگانه اثبات کیفر اعدام ساب النبی است. در این پژوهش تنها «دلایل قرآنی» حکم پایدار امام خمینی در اعدام سلمان رشدی ارائه می گردد و «آیات قرآنی» که مبانی و حیانی کیفر سنگین ساب النبی را آشکار و اثبات می کند بررسی می شود.

اهانت به پیامبر در قرآن
گرچه فقیهان شیعه از استدلال های قرآنی و استناد به کتاب خدا «ثقل اکبر» برای بیان حکم ساب النبی صلی الله علیه و آله و سلم غفلت ورزیده اند اما آیات قرآنی از راه های متعدد احکام اهانت به پیامبران به ویژه آخرین پیامبر خدا حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم را بیان می نماید. قرآن با بکارگیری برخی واژه ها در ارتباط با نبی و رسول برخی از رفتارها و گفتارهای زشت و نامناسب در برخورد با پیامبر را نشان داده و آنها را به شدت محکوم می نماید و آثار و پیامدهای دنیوی و اخروی آنها را گزارش کرده و وظایف پیروان پیامبر در برابر آنها را معین نموده و توضیح داده است. «آزار پیامبر» و «محاربه با پیامبر» «طعن در دین پیامبر» و «رفع اصوات فوق صوت پیامبر» و «استهزا پیامبر» و «تکذیب رسول» و تقدم بر رسول و «عصیان بر رسول» و «کفر به رسول» و «اعراض از رسول» و «محادده با رسول» و «مشاققه با پیامبر» نمونه های برجسته قول و فعل ناشایست و ناپسند مردم در روابط با پیامبر است.

حکم اذیت و آزار رسول خدا در قرآن
هر کاری که پیامبر را رنج داده و به وی آزار برساند حرام است و انجام دهنده آن استحقاق عقاب و عذاب اخروی و مجازات دنیوی دارد. قرآن بسیار دقیق برخی سخنان جزئی که موجب اذیت و آزار رسول الله بوده است و از جانب منافقان به کار رفته است را برای عبرت و هشدار دیگران مطرح و آن را نکوهش کرده است. در سوره توبه آمده است: منهم الذین یوذون النبی و یقولون هو اذن قل اذن خیرلکم یومن بالله و یومن للمومنین و رحمه للذین امنوا منکم و الذین یوذون رسول الله لهم عذاب الیم 2. از جمله منافقان کسانی هستند که پیامبر را آزار می دهند و می گویند: او (سراپا) گوش است. بگو: او گوش خوبی برای شماست به خدا ایمان دارد و مومنان را تصدیق می کند و رحمتی است برای کسانی که ایمان آورده اند و کسانی که پیامبر خدا را آزار می رسانند عذابی دردناک خواهند داشت. در این آیه به کارگیری تعبیر اذن و سراپا گوش بودن از جانب افراد برای پیامبر از مصادیق پیامبر آزاری شناخته شده و به شدت مذمت گردیده است سب و شتم رسول الله قطعا از مصادیق بارز و برجسته آزار رسول الله است و به طریق اولی پیامدهای آزار و اذیت را داراست. ابن تیمیه این آیه را در آیاتی که بر کفر و قتل شاتم النبی دلالت می کند قرار داده است 3. قرآن به مومنان یادآوری می نماید: ای کسانی که ایمان آورده اید به خانه های پیامبر وارد نشوید مگر اینکه برای خوردن غذایی به شما اجازه دهند که در آن صورت هم نباید منتظر پخته شدنش باشید بلکه هنگامی که دعوت شدید وارد شوید و زمانی که غذا خوردید پراکنده گردیده بی آنکه سرگرم سخنی شوید. قطعا این کار پیامبر را آزار می دهد و از شما شرم می کند ولی خدا از حق شرم نمی کند و هرگاه از همسران پیامبر متاعی طلب کردید از پشت حجابی از آنان طلب کنید که برای دلهای شما و دلهای آنان پاکیزه تر است. و برای شما روا نیست که پیامبر خدا را آزار دهید و هرگز روا نیست که پس از او با همسرانش ازدواج کنید که این کار نزد خدا بزرگ است 4. در این آیه ورود بی اجازه به خانه پیامبر ماندن پس از غذا خوردن و سرگرم سخن شدن طلب متاع از همسران پیامبر بی پروا و بی پشت حجاب و سرانجام ازدواج با همسران پیامبر پس از رحلت ایشان از موجبات آزار رسول الله تلقی شده و به شدت نفی گردیده و نزد خدا کارهای بد بزرگ شناخته شده است. بنابراین کوچک ترین بی توجهی و بی ادبی که عامل رنجش پیامبر باشد پیش روی پیامبر و پس از درگذشت ایشان روا نیست پس دشنام و ناسزاگویی قطعا حرام و از بزرگ ترین کارهای بد نزد خدا بوده و مستوجب کیفر است. در آیه ای دیگر درباره آزار رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم آمده است: ان الذین یوذون الله و رسوله لعنهم الله فی الدنیا و الاخره و اعدلهم عذابا مهینا5. کسانی که خدا و پیامبرش را می آزارند به یقین خدا آنان را دنیا و آخرت لعنت می کند و بر ایشان عذاب خوارکننده آماده کرده است. قاضی عیاض این آیه را در حجت برای قتل ساب الرسول قرار داده و می نویسد: دلیل از قرآن برای ایجاب قتل ساب الرسول لعنت خدای متعال بر آزاردهنده پیامبر در دنیا و آخرت و همراه نمودن خداوند آزار خویش را بر آزار نبی است خلافی نیست در قتل کسی که خداوند را سب کند و همچنین خلافی نیست در این که تنها کافر مستوجب لعن الهی است و حکم کافر هم قتل می باشد6. ابن تیمیه نیز اعتقاد دارد آیه مذکور از چند جهت کیفر سنگین و شدید قتل را برای ساب الرسول روشن می نماید:
الف) آزار پیامبر آزار خدا شناخته شده همانگونه که اطاعت از پیامبر اطاعت از خداست پس هرکس پیامبر را بیازارد خداوند را آزرده است و کسی که خداوند را آزار دهد کافر است و ریختن خونش حلال است.
ب) در این آیه و آیه پس از آن که درباره آزار مومنین و مومنان است 7. بین آزار خدا و رسول با آزار مرد و زن با ایمان فرق گذاشته است. آزار مومنان را بهتان و اثم مبین قرار داده و بر آزار رسول الله لعنت خدا در دنیا و آخرت و عذاب مهین و خوارکننده تعیین نموده است و معلوم است آزار مومنان از گناهان کبیره است و تازیانه دارد و فوق و بالاتر از آن جز کفر و قتل نیست!
ج) خداوند تصریح نموده که آزاردهندگان به رسول الله را در دنیا و آخرت لعن کرده و عذاب مهین برای آنان فراهم نموده است. لعنت دور کردن از رحمت است و کسی جز کافر نیست که خدا او را از رحمت در دنیا و آخرت دور کرده باشد او از محقوق الدم بودن که رحمت بزرگ الهی است محروم می باشد و ریختن خون ملعون الهی در دنیا و آخرت مباح و جایز است. وی سپس به این اشکال که افرادی لعنت شده اند ولی قتل آنان روا نیست پاسخ داده است: اولا در این آیه لعنت در دنیا و آخرت هر دو وجود دارد و آزاردهنده نبی از رحمت الهی در دنیا و آخرت بی نهایت دور شده است و برای سایر ملعونان چنین وضعی نیست. فرق است بین کسی که خدا او را لعنت کند با کسی که مورد لعنت ابدی فراگیر مطلق قرار گیرد. ثانیا سایر ملعونین در قرآن برخلاف برخی ملعونین در سنت همه مباح الدم اند. ثالثا جمله «لعنهم الله فی الدنیا و الاخره» خبر از لعنت الهی بر آزاردهنده پیامبر می دهد و به همین جهت «اعدلهم عذابا مهینا» را بر آن عطف می کند و عموم ملعونانی که کافر نیستند و کشته نمی شوند کسانی اند که به صیغه دعا و نفرین در قرآن و سنت لعنت شده اند8. در هر حال علی رغم برخی تاملات در این استدلال های ابن تیمیه این آیه قرآنی به صراحت و به روشنی لعنت دنیوی و اخروی را همراه عذاب مهین برای آزاردهنده پیامبر تعیین کرده است. اگر لعنت اخروی و عذاب مهین برای زندگی پس از مرگ باشد لعنت دنیوی آزاردهنده نبی با کیفر وی توسط مومنان تحقق می یابد. حتی عذاب خوارکننده وی نیز می تواند در همین دنیا صورت بگیرد. از طرفی آیه مطلق است و هر نوع آزاری را در برمی گیرد. سب النبی نمونه برجسته بی چون و چرای آزار نبی است و قطعا عنوان آزار خدا و رسول بر آن تطبیق می کند.
برخی از مواردی که افرادی به فرمان پیامبر به قتل رسیده اند در کیفر خواست و پرونده حکم قتل آنان جز اذیت و آزار خدا و رسول خدا وجود ندارد. کعب بن اشرف که پیامبر فردی را فرستاد وی را به بدون دعوت به سوی اسلام بکشند دلیل مجازاتش شرکش نبود بلکه عدالت آن آزار پیامبر بود که ایشان فرمود: من لکعب بن اشرف فانه یوذی الله و رسوله! کیست کعب بن اشرف را کیفر دهد او خدا و پیامبرش را آزار می رساند9.
قاض عیاض در استدلال بر تحریم آزار نبی حدیث فاطمه سلام الله علیها را آورده است که پیامبر فرمود: انها بضعه منی یوذینی ما یوذیها الا و انی لااحرم ما احل الله ولکن لاتجتمع ابنه رسول الله و ابنه عدوالله عند رجل ابدا10. فاطمه علیهاالسلام پاره تن من است. آنچه او را بیازارد مرا می آزارد. آگاه باشید من آنچه را خدا حلال کرده حرام نمی کنم ولی دختر رسول خدا و دختر دشمن خدا هرگز نزد هیچ کس با هم جمع نمی شوند. البته این حدیث دلیلی بر حرمت آزار فاطمه زهرا و لزوم مجازات آزاردهندگان آن حضرت به کیفر آزاردهندگان پیامبر نیز هست. سعدی ابو حبیب در موسوعه الاجماع من الفقه الاسلامی می گوید: آزار نبی کم یا زیادش به اتفاق حرام است. وی سپس به بیان اجماع علما بر قتل ساب النبی پرداخته است 11.

حکم محاربه با پیامبر
محاربه و نبرد با رسول خدا به صور گوناگون امکان پذیر است. یک شکل آن سب و ناسزاگویی پیامبر است که نبرد لفظی و جنگ روانی است. حتی ساختن مسجد نیز می تواند برای محاربه با خدا و رسول باشد و قرآن از ساختن مسجد به عنوان پایگاه برای جنگ با خدا و رسول و مرکز ضرر و زیان رساندن به مکتب پیامبر توسط منافقان خبر داده است و از پیامبر خواسته است در آن مسجد هرگز به نماز نایستد12.
حکم محاربه با رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم در قرآن به روشنی در سوره مائده آیه 33 تبیین گردیده است. خداوند می فرماید: انما جزاالذین یحاربون الله و رسوله و یسعون فی الارض فسادا ان یقتلوا اویصلبوا او تقطع ایدیهم و ارجلهم من خلاف او ینفوا من الارض ذلک لهم خزی فی الدنیا و لهم فی الاخره عذاب عظیم. جز این نیست مجازات کسانی که با خدا و پیامبر او به جنگ برمی خیزند و در زمین به فساد می کوشند این است که کشته شوند یا آنان را به دار بزنند یا دست و پایشان به خلاف یکدیگر بریده شوند یا از آن سرزمین تبعید گردند. این در دنیا برای آنان مایه رسوایی است و در آخرت عذابی بزرگ خواهند داشت. بی تردید ساب الرسول در طبقه محاربان رسول الله و ساعیان در گسترش فساد در زمین قرار دارد. مگر سب و شتم نبی محاربه با پیامبر و دشمنی و عداوت با ایشان نیست و مگر وی با ناسزاگویی واهانت به پیامبر مانع پیشرفت دعوت الهی پیامبر نیست و مگر او با اهانت به پیامبر عامل توسعه فساد و تباهی در زمین نیست اگر ساب النبی محارب و مفسد باشد باید حد الهی محاربه و افساد بر وی جاری گردد. ابن تیمیه به این آیه بر لزوم اقامه حد بر ساب النبی استدلال کرده است 13. شیخ حر عاملی نیز در وسائل الشیعه مباحث و روایات پیرامون این آیه را در عنوان باب حد نفی المحارب و حکم الناصب آورده است 14.

حکم طعن در دین پیامبر
طعنه زدن بر پیامبر و دین الهی از امور حرام قطعی است. قرآن درباره طعن در دین می فرماید: وان نکثوا ایمانهم من بعد عهدهم و طعنوا فی دینکم فقاتلوا ائمه الکفر انهم لاایمان لهم لعلهم بنتهون 15. اگر پس از عهدشان پیمان خود را شکستند و به دین شما طعنه زدند با پیشوایان کفر بجنگید زیرا آنان هیچ پیمان (استواری) ندارند. در آیه بعدی پیمان شکنی مشرکان مکه و برنامه آنان برای اخراج و بیرون راندن رسول الله و تهاجم به مسلمانان را یادآوری کرده است 16. آیا واقعا دشنام دهندگان به پیامبران پیشوایان وامامان کفار نیستند کفار ذمی با طعن در دین پیامبر که سب وی از مظاهر آن است از عهد ذم خارج شده و کافر حربی می شوند و قتل آنان رواست. مقاتله و جنگ با طاعنان به دین اسلام که پیمان خویش با مسلمانان را شکسته اند لازم است و خون آنان احترامی ندارد و محقون و معصوم الدم نمی باشند. در هر حال طاعن در دین مسلمان مرتد باشد یا کافر پیمان شکن ریختن خونش مباح است. ابن تیمیه این آیه را نیز طریقه ای برای اثبات کفر ساب النبی قرار داده است و اعتقاد دارد: سنت رسول الله هدر دانستن خون های کسانی است که خدا و رسولش را آزار داده و طعن در دین بزنند17.

حکم رفع اصوات فوق صوت پیامبر
هرگونه بی احترامی عرفی نسبت به پیامبر محکوم است چون او همواره باید در بهترین جایگاه معنوی و ارزشی قرار گیرد و همیشه محترم باشد تا با عزت پیام های الهی را به مردم برساند. بلند کردن صدا و فریاد زدن رویاروی پیامبر از مظاهر بی احترامی و بی ادبی است که قرآن از آن نهی کرده و می فرماید: یا ایهاالذین امنوا لاترفعوا اصواتکم فوق صوت النبی و لا تجهروا بالقول کجهر بعضکم لبعض ان تحبط اعمالکم و انتم لاتشعرون 18. ای کسانی که ایمان آورده اید هنگام گفتگو با پیامبر صدای خود را از صدای پیامبر بلندتر نکنید و (آنگاه که با وی سخن می گویید و او ساکت است) آن گونه که برخی از شما با برخی دیگر بلند سخن می گویید با او بلند سخن مگویید مبادا اعمالتان حبط و تباه شود و خبر نداشته باشید.
زمانی که حتی بلندتر از صدای رسول الله سخن گفتن و بلند حرف زدن در محضر پیامبر نهی شده است و پیامد آن حبط و نابودی اعمال باشد سب پیامبر خدا قطعا زشت است و عامل حبط اعمال نیک گذشته می گردد. قاضی عیاض همین آیه را دلیل کیفر قتل ساب النبی قرار داده و می نویسد: جز کفر چیزی عمل را حبط نمی کند و کافر نیز به قتل می رسد19. قرآن حتی تحیت به پیامبر را از روی مکر و خدعه و به آنچه خداوند وی را با آن تحیت نگفته است مستوجب کیفر سوختن در آتش جهنم و سرانجام بد می شمارد20.

حکم استهزای پیامبر
مسخره نمودن و استهزای پیامبر به هر صورت حرام است و در برخورد با پیامبر در حیات و پس از رحلت همیشه باید از بهترین واژه ها و زیباترین جملات بهره برد که همراه با تجلیل تعظیم و تکریم همه جانبه ایشان باشد. در منطق قرآن کسانی که پیامبر را استهزا نمایند به عذاب دردناک ناشی از آنچه آن را مسخره می کنند گرفتار خواهند شد21 و مسخره کردن آیات الهی وپیامبر خدا کفر است و سزای آن جهنم است 22. خطاب به پیامبر در قرآن آمده است: و لقد استهز برسل من قبلک فاملیت للذین کفروا ثم اخذتهم فکیف کان عقاب 23. بی گمان پیامبرانی هم که پیش از تو بودند استهزا شدند پس به آنان که کفر ورزیدند مهلت دادم سپس آنان را به (عقوبت) گرفتم. پس عقوبت من چگونه بود. استهزا و تمسخر پیامبر اهانت به پیامبر و کفر است. استهزا با اعتقاد به رسالت و پیامبری سازگار نیست. استهزاکننده ی بر پیامبر که به وی ریشخند می زند نبوت وی را منکر است و به همین علت کافر است. عقوبت الهی استهزای پیامبر در دنیا نیز به دست پیروان پیامبر به خواست خداوند انجام می شود.

حکم تکذیب رسول الله
ساب النبی صلی الله علیه و آله و سلم از تکذیب پیامبر تفکیک ناپذیر است. تکذیب پیامبر و شخصیت مقدس الهی وی پایه سب و شتم است. بی تردید ایمان آورنده به پیامبر با اختیار و آزادی و آگاهی پیامبر را دشنام نمی دهد. بدگویی و دشنام همپایه تکذیب است همان طور که ستایش و تعظیم مبتنی بر ایمان و اعتقاد به رسالت است. بنابراین هر آنچه که برای تکذیب پیامبران الهی و به ویژه تکذیب رسالت حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم در قرآن وجود دارد بر ساب النبی جاری است. قوم نوح به علت تکذیب رسل غرق شدند و عقاب آنان مایه عبرت قرار گرفت و آنان با تکذیب رسل از ظالمان شدند که خداوند عذابی دردناک برای آنان فراهم نموده است 24. قرآن به پیامبر اسلام خبر داده است که اگر ایشان تکذیب شده اند پیامبران پیشین نیز تکذیب گردیده و تکذیب کنندگان مجازات و هلاک شده و عذاب می شوند25. قرآن به تکذیب کنندگان پیامبر اسلام و کتاب ایشان هشدار داده که به زودی نتیجه و پیامدهای تکذیب خود را خواهند دید26.

حکم تقدم بر رسول الله
پیرو پیامبر باید در همه زمینه ها حد و مرزهای بیان شده در فرمان های الهی پیامبر را رعایت نماید عقب نماند و پیش روی نیز نکند. هیچ چیز را نباید بر پیامبر مقدم شمرد و در هیچ کاری نباید بر پیامبر پیشی گرفت. بنابراین احترام فوق العاده ای برای پیامبر لازم است و همراهی و هماهنگی همه جانبه با وی ضرورت دارد. قرآن به مومنان هشدار می دهد: یا ایهاالذین آمنوا لا تقدموا بین یدی الله و رسوله و اتقوالله ان الله سمیع علیم 27. ای کسانی که ایمان آورده اید! چیزی را بر خدا و رسول مقدم نشمرید و از خدا و پیامبرش سبقت مگیرید. تقوای الهی را پیشه کنید که خداوند شنوا و دانا است. در خلوت نیز باید حد و مرزهای اعلام شده نبوی را محترم شمرد و هرگز نباید از آنها پیشی گرفت. اهانت و سب رسول الله خیلی خیلی از این حریم و چهارچوب دور است و عامل در هم ریختن حد و مرزها و در نتیجه عقاب اخروی و کیفر دنیوی است.

حکم اعراض از رسول الله
روی گردانی و پشت کردن به پیامبر اهانت به پیامبر است. قرآن از برگزاری چهره از چهره پیامبر و پشت کردن به آموزه های نبوی نهی کرده است و آن را ناشی از بیماری قلبی شک و تردید در پیامبر و ستمکاری می شمارد28. دشنام دادن به پیامبر بدترین شکل اعراض و روی گردانی از پیامبر است و شدیدترین عقوبت را داراست.

حکم عصیان بر رسول الله
عصیان و نافرمانی پیامبر خدا بسیار زشت و ناپسند و ریشه همه مشکلات انسان ها و جوامع بشری است. قرآن معصیت پیامبر را معصیت خدا می داند و معصیت پیامبر خدا و سرپیچی و تجاوز از حدود وی را عامل عقوبت سخت و عذاب خوارکننده الهی و ورود به جهنم و سوختن ابدی می شمارد29. به گونه ای که روز قیامت آرزو می کنند کاش با خاک یکسان می شدند30. دشنام دهندگان به پیامبر برجسته ترین نافرمانان پیامبرند که با معصیت نبی و اهانت به وی به عذاب ابدی الهی گرفتار خواهند شد.

حکم کفر به رسول الله
کفر به نبی بدترین نوع کفر است. در قرآن کفر به نبی از کفر به خدای نبی جدا نیست و همواره با هم ذکر شده اند. کفر به رسول در قرآن کریم گمراهی دور (ضلال بعید) که از سعادت و راه کمال بسیار دور است نامیده شده 31 و کافران به نبی از فاسقانی شناخته شده اند که طلب آمرزش و عدم آن و حتی هفتاد بار طلب آمرزش از جانب پیامبر برای آنان برای ایشان سودی ندارد و خداوند آنان را نمی آمرزد32. روشن است که کفر به نبی زیربنای سب نبی است به همین علت فقیهان ساب النبی را کافر و مستحق مجازات شمرده اند. سب با ایمان و اعتقاد به نبی جمع نمی شود و کفر و سب توامان اند.

حکم محادده با رسول الله
کینه ورزی ستیز و دشمنی با پیامبر خدا نیز در قرآن نفی شده است. از نظر قرآن محادده با پیامبر محادده با خداست و مایه خلود در آتش جهنم و رسوایی بزرگ است 33. پیوند میان آیه محادده رسول الله با آزار رسول الله در سوره توبه 34 روشنگر کیفر قتل ساب الرسول است. ابن تیمیه از این به هم پیوستگی آیات به دست می آورد که محادد کافر و حلال الدم است 35.

حکم مشاققه با رسول الله
اظهار مخالفت با پیامبر و جدایی از وی در آیات قرآنی محکوم شده است. از نظر قرآن مشاققه و مخالفت با پیامبر خدا در پی آشکار شدن حق و رفتن به راهی غیر از راه مومنان مستوجب سوختن در آتش دوزخ و سرانجام بسیار بد است 36 و مشاققه با رسول الله مشاققه با الله است و کیفر سختی دارد37. قرآن درباره حبط اعمال مخالفان و مشاققه کنندگان با رسول الله می فرماید: ان الذین کفروا و صدوا عن سبیل الله و شاقوا الرسول من بعد ما تبین لهم الهدی لن یضروه شیئا و سیحیط اعمالهم 38. بی تردید کسانی که پس از آن که راه هدایت بر ایشان روشن شده کفر ورزیده و (مردم) را از راه خدا بازداشته و با پیامبر او ستیزه کرده اند هرگز به خدا زیانی نمی رسانند و خدا اعمالشان را تباه خواهد ساخت. در این آیه کفر و صد راه خدا با مشاققه و ستیز با رسول همراه شده اند و مشاققه عامل حبط و تباهی اعمال می باشد. سب و شتم رسول الله بدترین شکل مشاققه و ستیز زبانی با رسول الله است و به همین سبب دارای مجازات سنگین در دنیا و آخرت می باشد.
آیاتی که بررسی شد برای تبیین حکم قتل ساب النبی صلی الله علیه و آله و سلم و تاکید و تقویت آن راهگشا و روشنگر است و حساسیت و خطیر بودن و سنگینی جرم سب و اهانت به پیامبر خدا را آشکار می نماید و درستی حکم موجود در سنت نبوی و ائمه درباره ساب النبی را نشان می دهد.

پاورقی:
1 ـ امام خمینی صحیفه نور سازمان مدارک فرهنگی انقلاب اسلامی چاپ اول 1369 ج 21 ص 86 ـ صحیفه امام ج 21 ص.263
2 ـ قرآن مجید توبه 61
3 ـ ابن تیمیه الصارم المسلول علی شاتم الرسول ص 28
4 ـ احزاب.53
5 ـ احزاب.57
6 ـ قاضی عیاض الشفا بتعریف حقوق المصطفی ص.28
7 ـ احزاب 58
8 ـ ابن تیمیه الصارم المسلول علی شاتم الرسول ص 40 تا.43
9 ـ قاضی عیاض الشفا بتعریف حقوق المصطفی ص.545 ابن تیمیه الصارم المسلول علی شاتم الرسول ص.70
10 ـ قاضی عیاض الشفا بتعریف حقوق المصطفی ص.551
11 ـ ابو حبیب موسوعه الاحماع فی الفقه الاسلامی ج 3 ص 1023 و.1024
12 ـ توبه 107 و.108
13 ـ ابن تیمیه الصارم المسلول علی شاتم الرسول ص 370 و 371 و.378
14 ـ الحر العاملی وسائل الشیعه ج 18 ص 539 تا.541
15 ـ توبه.12
16 ـ توبه.13
17 ـ ابن تیمیه الصارم المسلول علی شاتم الرسول ص 16 و ص 388 تا ص 393
18 ـ حجرات.2
19 ـ قاضی عیاش الشفا بتعریف حقوق المصطفی ص.545
20 ـ مجادله.8
21 ـ انعام 10 ـ انبیا.21
22 ـ کهف.106
23 ـ رعد.32
24 ـ فرقان.37
25 ـ فاطر.4 شعرا.139
26 ـ غافر.70
27 ـ حجرات.1
28 ـ نور.48
29 ـ نسا.14 حاقه.10
30 ـ نسا.42
31 ـ نسا.136
32 ـ توبه 80 و.84
33 ـ توبه.62
34 ـ توبه 61 تا.63
35 ـ ابن تیمیه الصارم المسلول علی شاتم الرسول ص 28 و.29
36 ـ نسا.15
37 ـ انفال.13
38 ـ محمد.32

تاریخ انتشار در سایت: ۲۳ بهمن ۱۳۸۶
منبع: / روزنامه / جمهوری اسلامی ۱۳۸۶/۱۱/۲۳
نقش ها
عناوین
رسته: 3