دوشنبه ۷ فروردین ۱۳۹۶
بر خط: 3771
Bashgah.net باشگاه اندیشه

بــاشگاه مـــن

1007 بازدید
گناه آوینی چه بود؟

راست می‎گفت و صریح حرف می‎زد و این دو ویژگی هزینه‎های زیادی برای گوینده به دنبال دارد. در دنیایی که ملاحظه‎کاری، تعارف و حرف‎های دو پهلو، نفع خلایق را به طرز رایجی تامین می‎کند (اگرچه به نظر نمی‎رسد، سید مرتضی آوینی از این معادله بی‎خبر بوده باشد)، چنین می‎کرد و هزینه این کار را هم می‎پرداخت.
آوینی از مسیر سلوکی شخصی، به جلوه‎هایی از حقیقت دست‎یافته بود و هرکس واقعا در جست‎وجوی چیزی باشد، حتما آن‎را خواهد یافت. او بیشتر سال‎های عمرش را در جست‎وجوی حقیقت سپری کرد. اگر یک‎بار و فقط یک‎بار، آثار مکتوبش را خوانده باشید، نمی‎توانید این نکته را انکار کنید. سید مرتضی از رازهای سر به مهری سخن می‎گفت که کلیدش را به ایمان خالصانه او داده بودند.
اما انسانی عجیب و غریب نبود که در هاله‎ای از نور فرورفته باشد، کشف و کرامتی کند و یا از گذشته و آینده آدم‎ها خبر بدهد. غرض گفتن این حرف‎ها نیست. سید مرتضی آوینی مثل بقیه مدرسه رفته بود، و درس خوانده بود و فقط قدری بیشتر از آن‎ها فهمیده بود و... انقلاب اسلامی و برخورد با شخصیت امام خمینی او را از هم‎قطارانش جدا انداخته بود. آن‎چه درباره شخصیت حضرت روح‎الله و عرفان او و شعر و شعورش نوشته است، بخوانید و ببینید چه درک عمیقی از این مرد بزرگ‎ داشته و از رهگذر آشنایی با انقلاب اسلامی، چه گام بزرگی در مسیر خود برداشت.
او یک هنرمند بود، آن‎چه می‎ساخت و می‎نوشت، حداقل یک سر و گردن از موارد مشابه بالاتر بود و این بد دردسری بود این که نگاه او برچیزهایی باز شده بود که بسیاری تصوری از آن‎ها نداشتند، حسادت‎هایی را نسبت به او برمی‎انگیخت که حتی ابایی از ریختن آبرویش نکنند و با بی‎انصافی محض، بعد از مرگش نفس راحتی بکشند.
اما ویژگی‎های آوینی، چنان بزرگ و موثر بود که پس از شهادت او خیلی از همین آدم‎ها، دکان آوینی شناسی باز کردند و حرف‎های خودشان را به نام او گفتند. عده زیادی پیدا شدند که هنوز عبارت «من و آوینی» از دهانشان نمی‎افتد و هرچه نان از نام این سید بزرگوار می‎خورند، سیر نمی‎شوند. آدم‎هایی که حتی یک بار آثار مکتوب آوینی را نخوانده‎ و یک‎ بار آثار تصویری‎اش را دوره نکرده‎اند، ولی با پررویی از چیزهایی حرف می‎زنند که یاد آوینی داده‎اند.
سید مرتضی آوینی صبح روز بیستم فروردین 1372 در فکه به شهادت رسید و تعداد کسانی که می‎گویند آخرین گفت‎وگوی آوینی در تهران (و قبل از تعطیلات نوروز 72) با آن‎ها صورت گرفته است، کم نیست. بعضی از آن‎ها مطالبی را به آوینی نسبت می‎دهند که به وضوح در مقاله‎های معروفش، مفاهیمی کاملا متضاد با آن‎ها مطرح کرده است.
آوینی در ماه‎های آخر حیات زمینی خود، از سوی جریان‎های مختلف سیاست‎زده به شدت در فشار بود. کسانی که تلاش می‎کردند به نام دین، جلوی فعالیت‎های او را بگیرند و کسانی که می‎خواستند فیلم‎های درخشان زمان جنگ او را به نام خودشان ثبت کنند و کسانی که... بسیار بودند.
دوست آوینی، صرفا کسی نیست که در دوره حیات زمینی او، کنارش نشسته باشد و عکس و لابد چند وقت قبل از آن «چند ماه آخر» دو جلسه گفت‎‎وگویی و... با او داشته باشد. دوست آوینی هر جوان بیدار دل مشتاق حقیقتی است که چشم به مرکز عالم دارد و در جست‎وجوی حقیقت، گذارش به نوشته‎ها و فیلم‎های آوینی افتاده است، در آثار او جلوه‎هایی از ایمان، تفکر، خلوص و حرکت را دیده و به سوی این جلوه‎ها گامی برداشته است.
تعداد کسانی که از این مسیر به سوی آوینی آمده‎اند، کم نیست. این حرکت را جدی بگیرید.

تاریخ انتشار در سایت: ۱۹ مرداد ۱۳۸۸
نقش ها
نویسنده : سید امیر صدیقی
عناوین
رسته: 3