یک‌شنبه ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۶
بر خط: 4756
Bashgah.net باشگاه اندیشه

بــاشگاه مـــن

1036 بازدید
آوینی زینت هنر بود

می گفتند آوینی خیلی حرفه‎ای است. حتی بعضی مستندهای او را در دانشکده‎های سینمایی کشورهای خارجی هم درس می‎دهند. واقعا مستند، سینما و هنر چه چیزی به آوینی اضافه می‎کند. آوینی زینت هنر بود و تا زنده بود هیچ کس کاری نداشت که او حرفه‎ای هست یا نه؟ این‎که مستندهایش را در کلاس‎های سینمایی درس می‎دهند، چه ارزشی است برای او که ملائک لحظه زندگی‎اش را برای آسمانیان با آب و تاب تعریف می‎کنند؟ آوینی حرفه‎ای نبود، چون برخلاف جماعت حرفه‎ای، به دنیا نگاه می‎کرد. به کف‎‎زدن‎ها، جشنواره‎ها، دم‎خوری‎های همایشی و... دل نبسته بود. او آن‎قدر غیرحرفه‎ای بود که حتی نمی‎توانست با مدیران فرهنگی «تعامل» کند. جماعت حرفه‎ای، خوب راه و رسم تعامل با «مدیران فرهنگی» را یادگرفته‎ بودند؛ مدیرانی که تا دیروز «مسئول» خوانده می‎شدند، ولی دیگر «رییس» شده بودند. «رییس»‎ها فکر می‎کردند مدیریت در عرصه‎های فرهنگی هم مثل مدیریت در کارخانه‎های قند و چای است و مدام به بهره‎وری و افزایش کمی فعالیت‎هایشان می‎اندیشیدند. اما آوینی هنوز «مسئول» بود تا خرمشهر، فکه و شلمچه فراموش نشود. او هنوز «مسئول» بود تا در جوهر تکنیک رخنه کند و پرده غفلت را از مقابل چشم‎ها دور کند.
آوینی حرفه‎ای نبود، چرا که می‎فهمید این «مسئولیت»‎ها، با بهره‎وری، توسعه و محافظه‎کاری نسبتی ندارد، او سد راه توسعه بود؛ سد راه رشد غرب به درون.
نوع مدیرانی که به‎جای کارخانه‎های قند و شکر و شرکت‎های اقتصادی، از حوزه‎های فرهنگی سر در می‎آورند، هنوز نسل خود را تکثیر می‎کنند تا هراتی‎ها، حسینی‎ها، قیصرها و آوینی‎ها در مراسم بزرگداشتی خلاصه شوند، اما جماعت تازه‎ای از شیفتگان فرهنگ انقلاب اسلامی شکل گرفته‎ است که آن‎ها هم حرفه‎ای نیستند و نمی‎دانند چگونه می‎شود با مدیران فرهنگی، «تعامل» داشت؟ آن‎ها هم دنبال همان حقیقی هستند که آوینی بهای رسیدن به آن را با شهادت پرداخت.

تاریخ انتشار در سایت: ۲۰ مرداد ۱۳۸۸
نقش ها
نویسنده : رضا منتظری
عناوین
رسته: 3