سه‌شنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۷
بر خط: 1365
Bashgah.net باشگاه اندیشه

بــاشگاه مـــن

1004 بازدید
دنیای شکوهمند یا کابوس تکنولوژی؟

تکنولوژی مدرن این امکان را فراهم آورده که بتوان به حریم‌های خصوصی افراد تجاوز نمود و اعمال آنها را مشاهده کرد. به موارد گوناگونی ازاین حریم شکنی‌ها در این مقاله اشاره شده است. مسئله قابل توجه این است که اگر افراد جامعه به وجود این نظارت عادت کنند و هیچ اعتراضی صورت نگیرد دیگر چیزی به نام حریم شخصی افراد معنایی نخواهد داشت.



اگر چه ماشین‌های شما هنوز قادر به شناسایی چهره شما نیستند، ولی به زودی خواهند توانست و در حقیقت، همه چیز را درباره شما خواهند دانست. هم اکنون در بسیاری از شهرهای بزرگ آمریکا، گذر از چراغ قرمز منجر به عکس‌برداری از پلاک ماشین می‌شود و قبض جریمه از طریق اینترنت برای شما فرستاده می‌شود.

این دروبین‌ها حتی اعمالی را که شما در یکی از پاتوق‌های دریاچه میشیگان انجام می‌دهید نیز ضبط می‌کنند. مصوبه‌ای در دست اقدام است که اجازه به کار بردن دوربین‌های مراقب را در تاکسی‌های تورنتو- انتاریو می دهد. به زودی حتی برای خرید یک پاکت شیر نیز توسط کارت اعتباریتان شناسایی می شوید و تاریخ و زمان دقیق خریدتان ثبت می‌شود.

به کارگیری دوربین‌های ناظر، اختلاف بین تکنولوژی و حق داشتن حریم شخصی را پررنگ‌تر می‌نماید. همان طور که دونالد هانیز- متخصص در موارد حریم‌های شخصی و عضو انجمن بین‌المللی حقوق مدنی- می‌گوید: ما در پرتگاه جامعه تحت نظارت هستیم و در واقع ما می‌دانیم که دولت ناظر، طی روندی تدریجی، سعی در باز کردن جای خود در میان ما دارد. آنچه نمی‌دانیم این است که دولت ناظر، خود را در لوای تکنولوژی شیک و مفید به ما تحمیل خواهد نمود و آنچه درک نکرده‌ایم این است که به زودی آن چنان غرق در این تکنولوژی خواهیم شد که جامعه نه تنها از وجود این ناظر ناراحت نمی‌شود بلکه با آغوشی باز پذیرای آن خواهد بود.

بگذارید نظری داشته باشیم به برخی از مثال‌های واقعی این تکنولوژی و آنچه برای ما در برداشته است:


غوغایی در تمپا
در ژانویه سال 2001، بیش از یکصد نفر هزار نفر برای تماشای بازی سوپر بال xxxv وارد استادیوم ریموند جیمز در تمپا شدند و ناخواسته وارد این دنیای شکوهمند جدید گردیدند؛ دوربین‌های پلیس، هنگام گذر تماشاچیان از دروازه ورود به استادیوم، فیلمبرداری نمودند و چهره آنها را با چهره‌های شناخه شده تبهکاران، تروریست‌ها، اشرار و قاتلین حرفه‌ای تطبیق دادند. ولی دست آخر حدود 2 نفر از آنها که تماماً جیب‌بر بودند شناسایی شدند. طرفداران این بازی و تماشاچیان از این که مخفیانه از چهره‌هایشان عکس‌برداری شده و با چهره تبهکاران و جانیان تطبیق داده شده است، بی‌خبر بودند وبه جرات می‌توان گفت: تا زمانی که این موضوع به یک بحث بین‌المللی تبدیل نشده بود، از آن بی‌اطلاع بودند.
گروه‌های آزادی‌خواه بر سر این موضوع که تجربه تمپا زمینه جدیدی را برای نقض حقوق حریم شخصی ایجاد نموده است بحث کرده‌اند. بری استهبارد می‌گوید: « این تجربه، تجربه‌ای مطبوع و بی زیان بود ولی به طور حتم، تجربه‌های بعدی این چنین نخواهند بود» وی افزود: ما به این مسئله که هیچ کنترلی از طرف دولت بر این تکنولوژی وجود ندارد و هیچ حمایتی از حقوق شهروندان در برابر استفاده نادرست از آن نمی‌شود، اعتراض می‌کنیم. برای مثال با وجود این که فعلا از این دوربین‌ها فقط برای شناسایی مجرمان استفاده می‌شود ولی هیچ قانونی استفاده از این دروبین‌ها را برای مقاصد غیراخلاقی و خلاف عرف، ممنوع و یاحتی محدود نمی‌نماید.
سناتور کریس داد که از طرفداران قانونی شدن حفظ حقوق شخصی شهروندان است، گفت: این عمل به عنوان آخرین مثال زیر پا گذاشتن حریم شخصی افراد، وقتی بیشتر توجه ما را جلب می‌نماید که می‌اندیشیم، وقتی چیزی به بی‌اهمیتی یک مسابقه ورزشی می‌تواند باعث زیر پا گذاشتن حریم شخصی افراد شود، بدون این که موافقت این افراد جلب شده باشد و یا اطلاعات خاصی در اختیار آنان قرار گرفته باشد و مورد پرسش مسئولان قرار گرفته باشند، در مواردی که موضوعات چون برتری سیاسی، ایدئولوژی یا روابط خصوصی مطرح باشد؛ طرز برخورد چگونه خواهید بود؟
از آنجایی که این رخداد، تلویحا آزاد بودن هر گونه بازجویی و حمله بی‌دلیل و شهروندان را می‌رساند باعث ایجاد نگرانی‌های زیادی در رابطه با حقوق شهروندان شده است. گروه‌های آزادی‌خواه شهر تمپا از مردم می‌خواهند، در مورد این سیستم امنیتی بیشتر بیندیشند؛سیستمی که حریم‌های شخصی افراد را زیر پا می‌گذارد این گروه‌ها در تحقیقات اجتماعی خود به این نتیجه رسیده‌اند که وقتی افراد در اجتماع هستند، حریم‌های شخصی بسیار کمتری را برای خود متصور می‌باشند؛ ولی همین افراد بر این باورند که جامعه زیر بار اتکای پلیس به مدارک این چنینی نخواهد رفت.
فعالیت‌های این گروه‌های آزادی‌خواه، مردم شهر تمپا را بر آن داشت که جزئیات پرونده مربوط به مسابقات را بررسی نمایند مواردی از قبیل این که اطلاعات ویدئویی ضبط شده توسط پلیس چگونه استفاده ، طبقه‌بندی و نابود خواهد شد و دقیقا کدام یک از پایگاه‌های اطلاعاتی پلیس،‌مسئول چک کردن چهره های هزاران تماشاچی این مسابقه بود. گروه‌های آزادی‌خواه ادارات و موسسات دولتی را به امتحان کردن کنترل‌هایی بر روی این سیستم تشخیص هویت پیشرفته تشویق می‌کردند. به دور از مشکلات قانونی که از پیشرفت این تکنولوژی به وجود می‌آید، باید به شهروندان تمپا این فرصت داده شود که بتوانند سؤالات خود را در مورد این تکنولوژی مطرح نمایند و جواب مسئولان دولتی را بشنوند سوالاتی از قبیل:
- آیا استفاده از تکنولوژی تشخیص هویت و نظارت در مسابقه سوپر بال، به صورت قانونی صورت گرفته؟ در صورت مثبت بودن پاسخ، چه کسی این اجازه را صادر نموده است؟
- طی کدام گزارش یا مصوبه، مزایای استفاده از این سیستم نظارتی برای نمایندگان مجلس و یا اداره پلیس شرح داده شده است؟
- به چه علت، مسئولان استادیوم ریموند جیمز، مردم را از وجود دوربین‌ها آگاه نساخته‌اند.
- در صورت موفقیت‌آمیز بودن این طرح، چه اقداماتی صورت خواهد گرفت؟ در این صورت آیا از ورود افراد مظنون به استادیوم جلوگیری خواهد شد؟ آیا تحت تعقیب قرار خواهند گرفت؟ آیا زندانی خواهند شد؟ در صورت زندانی شدن به چه جرمی؟
- آیا فیلم‌های ضبط شده در بایگانی عمومی فلوریدا قرار خواهند گرفت؟ در این صورت آیا فروش و استفاده از این فیلم‌ها مجاز خواهد بود؟ به عبار دیگر، آیا پلیس تمپا تصویر هزاران فرد بی‌گناه را که در فیلم وجود دارد، به آن ها باز خواهد گرداند؟
پس از این اتفاق، اخباری مبنی بر وجود تکنولوژی نظارتی مشابهی در شهر وای‌بر تمپا نیز مخابره شد. در این زمان دولت در پی یافتن راه‌های دیگری برای استفاده از سیستم نظارت می‌باشد. سخن گویان دولت، احتیاج دولت به سیستم حفاظتی با قابلیت شناسایی چهره خبر می‌دهند و پنتاگون پشتیبانی مالی برخی از تحقیقات دانشگاهی را در این زمینه به عهده گرفته است.

سیستم شناسایی
سیستم‌های شناسایی چنان که به نظر می‌رسند، اختراعات جدیدی نمی‌باشند. در دهه گذشته، معمولا برای استفاده محدود در برخی از ساختمان‌ها، ادارات و ... با مقاصد امنیتی به کار رفته‌اند. آنچه که یک سیستم تشخیص هویت انجام می‌دهد، تبدیل تصاویر به روابط ریاضی و الگوریتم‌ها و تطبیق‌ آنها با داده های موجود در پایگاه‌های اطلاعی است. از 4 سال قبل تاکنون از این تکنولوژی جهت مقاصد گوناگونی استفاده شده است. دوربین‌هایی ارزانتر و پیشرفته‌تر، استفاده از این ابزار جهت تماشای مردم در خیابان‌های شهر یا در وسائل نقلیه همگانی را آسانتر می‌نماید.
یکی از اولین استفاده‌کنندگان این تکنولوژی کازینوهای لاس‌وگاس بودند که از این سیستم برای تشخیص هویت افراد- مثل شمارندگان امتیاز بازی‌ها- استفاده نمودند. فرانسیس زلانی که سخن‌گوی یک شرکت تولیدکننده وسائل تشخیص هویت است، در این باره گفت: برای فرار از دست این سیستم‌ها تنها یک جراحی پلاستیک ساده روی صورت کافی است. این شرکت با اداره کل پلیس لندن، جهت نصب دوربین در خیابان‌های شهر، همکاری دارد.
وضعیت نظارتی مشابهی در بریتانیا نیز حکمفرماست؛ شورای بخش نیوهام شهر لندن اعلام نموده است که از زمان نصب این دوربین‌ها (در سال 1998 که سه میلیون دلار هزینه در برداشته است)، آمار حمله و یورش به اشخاص 21 درصد، خرابکاری 26 درصد، و شرارت 39 درصد کاهش پیدا کرده است. اطلاعات به دست آمده از طریق این دوربین‌ها باعث دستگیری بیش از یکصد نفر شده است که 3 نفر به جرم قتل، 8 نفر به جرم دزدی و 90 نفر به جرم شرارت بوده است.
در شهر لستر، سیستم‌های تشخیص هویت توماس والی، به وسیله بررسی چشم و استخوان‌بندی صورت افراد، هویت آنها را با پایگاه‌ اطلاعاتی مربوط به جنایتکاران سابقه‌دار تطبیق می‌دهد بنا به ادعای مسئولان این سیستم، در حدود 80 درصد موارد، تشخیص درستی از خود نشان داده است.
سیستم امنیتی جدیدی در بریتانیا تولید و عرضه شده است که افراد را از طریق شیوه راه رفتن واحدی که دارند، شناسایی می‌نماید. برخلاف تشخیص هویت براساس چهره و عنبیه، در این روش، تشخیص هویت براساس روش راه‌رفتن افراد است و تشخیص هویت از فاصله دور و حتی با دوربین‌هایی با کیفیت پایین نیز امکان‌پذیر است.
مارک نیکسون، استاد دانشگاه ساتهمپتن در زمینه هوش مصنوعی گفت: «مخفی کردن شیوه راه رفتن به آسانی امکانپذیر نیست. هنگامی که کسی برای دزدی به بانک می‌رود، چهره خویش را می‌پوشاند و لباس مبدل می‌پوشد ولی تغییر شیوه راه رفتن، بدون این که توجهی به آن بکند یا وقتی در حال فرار است، عملی نمی‌باشد.»
در جامعه ما جایی که غرق در جرم‌های علنی است، تصویر اکثر افرادی که مشکوک به بزه بودند، توسط دوربین‌های محافظ گرفته شده است و این در حالی است که متاسفانه تصویر واضحی از صورت و چهره آنها به دست نیامده است. به همین دلیل، نیکسون تصمیم گفت تحقیق نماید که شیوه راه رفتن افراد به گویایی چهره آنها هست یا نه؟ او و همکارانش برای این مسئله دو راه حل یافتند و معتقد بودند که نتیجه به دست آمده از هر دو راه، رضایت بخش می‌باشد.
در راه حل اول، با کمک فیلمی که به دست می‌آید، طریقه راه رفتن و مکان زانوهای مظنون مشخص می‌گردد. طی یک فرآیند ساده و در چند فریم، می‌توان فاصله بین زانوهای فرد مظنون را معین نمود. به عقیده نیکسون و همکارانش، این فاصله در افراد مختلف، متفاوت می‌باشد و هرکس اندازه مخصوص خود را دارد.
راه حل دوم که در ماه فوریه گذشته منتشر گردید، از یک پایگاه اطلاعاتی استفاده می‌نماید، بدین ترتیب که مشخصات مربوط به راه رفتن فرد از قبیل زاویه و سرعت پاها و زانوها، به پایگاه اطلاعاتی مخابره و در آنجا با موارد موجود تطبیق داده می‌شود.
در حال حاضر، هر یک از این روش‌ها نقایص و نقاط قوت خود را دارد. روش اول به مفیدی روش دوم نمی‌باشد ولی روش دوم، در صورتی که پاهای فرد مظنون پوشیده باشند، عمل نخواهد کرد. نیکسون و همکارانش معتقدند، در صورت تامین هزینه‌ها، ظرف مدت 10 ماه می‌توانند سیستم خاصی را طراحی نمایند که خصوصیات هر دو روش را داشته باشد.
با وجود این سیستم‌های آزمایش شده، تنها در 15 مورد به خوبی عمل کرده‌اند، نیکسون معتقد است، سیستم‌هایش درست عمل می‌نمایند و مطابق نیاز روز طراحی شده‌اند. یکی دیگر از موارد استفاده این دستگاه‌ها، شناسایی زنان سارقی است که با وانمود کردن به بارداری،اجناس را از فروشگاه‌ها در زیر لباس خود به سرقت می‌برند.
سیستم نظارتی تلویزیون‌های مدار بسته پلیس cctv، از هر دو نوع این سیستم‌ها، به طور وسیع برای پوشش دادن ایستگاه‌های وسایل نقلیه عمومی، تقاطع خیابان‌هایی که به این ایستگاه‌ها ختم می‌شوند، فروشگاه‌های بزرگ، موسسات مالی و اعتباری، بیمارستان‌ها، سوپر مارکت‌ها و کلیه موسساتی که در حین حمل و نقل کالاهایشان از پلیس کمک می‌گیرند، استفاد می‌نماید. مردم بریتانیا به صورت گسترده‌ای از این نظارت حمایت کرده‌اند، چون از زمان استفاده از این سیستم، ارتکاب جرم و بزه و خلاف رانندگی به شدت کاهش یافته است. علاوه بر این، براثر استفاده از این سیستم امنیتی، هیچ اعمال قدرتی برای فرار از دست قانون صورت نمی‌گیرد.

چشم‌های حکومت
براساس تحقیق جمعیت آزادی‌خواهان نیویورک، از مردم منهتن، به صورت مخفیانه در خیابان‌ها، ساختمان‌های عمومی و در حیاط خانه‌شان فیلم‌برداری شده است. نورمن سیگل یکی از اعضای اجرایی جمعیت آزادی خواهان، در مصاحبه با نیویورک تایمز اعلام کرد: «همیشه کسی درحال نظاره شماست که کجا می‌روید و چه می‌کنید.»
بیشتر دوربین‌ها بر روی سقف خانه‌ها، دورن حباب چراغ‌ها و ورودی ساختمان‌های کارگذاری شده‌اند و بیش از چهارصد دوربین با قابلیت چرخش در گوی چراغ‌های خیابان‌ها پنهان شده‌اند. البته با وجود این، براساس نوشته روزنامه سان هرالد، وجود این دروبین‌ها در میدان تایمز در مدت 22 ماه، منجر به دستگیری تنها 10 نفر گشته است.
به همین دلیل در ژانویه گذشته، هنگامی که ده‌ها نفر نیروی پلیس نظاره‌گر مردم بودند، بیش از دویست نفر از ساکنین نیویورک در میدان اصلی واشنگتن، اجتماعی علیه افزایش استفاده از دوربین‌های امنیتی برپا کردند. براساس فرمان شهردار رادولف .و.جیولیانی و افسر پلیس سفیر هاوارد، از این دوربین‌های امنیتی در اکثر پرونده‌های خیابانی استفاده شده است و به زودی تعداد بیشتری از این دوربین‌ها در اماکن عمومی نصب خواهد شد. افرادی که در این اجتماع شرکت کرده بودند، براین باور بودند که نصب این دروبین‌ها در اماکن عمومی و خیابان‌ها، باعث از بین رفتن حریم شخصی افراد شده و جامعه‌ای کاملا قانونی به وجود می‌آید که این قانونی شدن به جای کم کردن جرم و جنایت در جامعه، به از بین رفتن روح زندگی می‌انجامد.
توینا دی مک کلاردی عضو محقق درگروه دفاعیات قانونی و سرمایه‌های تحصیلی، اظهار می‌دارد: «از زمانی که اولین جواب مثبت را به آنان بدهید، دیگر نمی‌توانید نظر آنها را تغییر دهید. این خود ما بودیم که به آنها اجازه دادیم این دوربین‌ها را در پارک‌ها، مدارس، اتوبان‌ها و حتی اتوبوس‌ها به کار گیرند.»
در 25 ژوئیه سال 2001 گروه‌های آزادی‌خواه نسبت به نصب این دوربین‌ها در مدارس کلرادو- بولدر اعتراض نمودند. این گروه‌ها اعلام داشتند که احتیاجی به داشتن ناظر در مدارس ندارند. با توجه به رشد روز افزون استفاده از این دوربین‌ها، مدارس حوزه بولدر قصد دارند مبلغ 480 هزار دلار را جهت نصب دوربین جدیدی در مدارس اختصاص دهند. از نظر گروه‌های آزادی خواه شرکت‌کننده، این دروبین‌ها بی مورد و غیرضروری می‌باشند و استفاده از آنها تجاوز به حریم شخصی دانش‌آموزان قلمداد می‌شود ولی از نظر کرین کینگ- مدیر مدرسه بولور - این دوربین‌ها «منابعی با ارزش» برای مسئولان مدرسه محسوب می‌گردند. هم اکنون در می سی‌سی پی، اگر دولت با درخواست یارانه خرید و دوربین‌های محافظتی موافقت نماید، در اماکن عمومی جرم خیز استفاده خواهند شد. از نظر گروه‌های آزادی‌خواه می‌سی‌سی‌پی استفاده دولتمردان از دوربین‌های امنیتی بر روی تیرک سیستم های تلفن و برق، تجازو به حریم شخصی افراد تلقی می‌شود. دیوید اینگرستون، سخنران‌آزادی‌خواهان می‌سی سی پی، در مصاحبه با سان هرالد گفت: «به نظر من، مردم به دلیل ترسی که از جرم و جنایت و مجرمان دارند، به آخرین وسیله اختراعی بر ضد جرم و جنایت متوسل می‌شوند، بدون این که به آثار بعدی استفاده از این دروبین‌ها فکر کنند.» وی می‌افزاید: باید قوانینی تصویب شود که جلوی سوء استفاده از این دوربین‌ها را بگیرد. وقتی دوربین‌های مداربسته برای مقاصد سیاسی استفاده شود یا هدف از استفاده آنها تبعیض نژادی یا سوء استفاده‌های جنسی باشد، حقوق قانونی ما باید این اختیار را به ما بدهد که از مسئولین این دوربین‌ها توضیح بخواهیم. خلاصه، ما مدرکی در اختیار داریم که نشان می‌دهد، پلیس از این دوربین‌ها برای تحت نظر قرار دادن مظنونین به جنایت و یا حتی کسانی که استعداد انجام جرم را دارند، استفاده خواهد نمود؛و این گونه نظارت پلیس بر روی افراد، تاثیری دلسرد کننده خواهد داشت.»
در این فاصله، مسئولان دولتی هانتیگتون پارک کالیفرنیا، با وجود این که می‌دانند نصب دوربین‌های محافظتی در خیابان‌های و اماکن عمومی شهر، نقض آشکار حریم‌های شخصی مردم و شهروندان است، به دنبال نصب این دروبین‌ها هستند.در کالیفرنیای جنوبی، این دروبین ها که توسط یک مقاطعه کار در شهر به کار گرفته شده‌اند مهمترین ابزار امنیتی جامعه شناخته می شود. در این باره گروه‌های آزادی‌خواه می‌گویند: اگر به پلیس این اجازه را بدهید که دوربین‌ها را این جا و آنجا کار بگذارند به آنها اجازه حضور در همه جا را داده‌اید» این چنین به نظر می‌رسد که افزایش استفاده از این دوربین‌ها، به دولتمردان این امکان را می‌دهد که به حریم‌های شخصی افراد تجاوز نمایند. مسئولان دولتی می‌گویند که اگر استفاده از این دوربین‌ها موفقیت‌آمیز باشد، به زودی در سراسر هانتینگتون پارک نصب خواهند شد و از این شیوه به زودی در تمامی نقاط آمریکا استفاده خواهد شد.
مسئولان پرتلند در اورگان،در اتوبوس‌های بین شهری عمومی، دوربین‌های مداربسته کار گذاشته‌اند و در بوستون؛ همه اماکن عمومی به این دوربین‌ها مجهز شده‌اند.
مراکز پلیس هم به این دوربین‌ها مجهز شده‌اند و همان طور که از عامه مردم فیلم‌برداری می کنند از نیروهای پلیس و کارکرد آنها نیز فیلم‌برداری می‌نمایند.
زندان‌های جدید و مدرن نیز هم اکنون به جای سلول‌های به هم چسبیده و میله‌های آهنی، از محوطه‌های شیشه‌ای تشکیل شده‌اند که درون‌ آنها به دوربین‌های محافظتی مجهز شده است. در برخی از ادارات دولتی به خصوص خزانه‌ها و ادارات مالیات نیز از این دوربین‌های نظارتی برای زیر نظر گرفتن کارمندان استفاده می شود. از این دوربین‌ها حتی در راهرو‌های گیشه‌های فروش بلیط نیز استفاده می‌شود و با کمک آنها، افرادی که از صف بیرون می‌آیند و نوبت را رعایت نمی‌کنند، شناسایی می‌شوند.

چشمان متحد
استفاده از این دروبین‌ها، از سالها پیش در بانک‌ها مرسوم بوده است ولی طی یک اقدام جدید، بانک‌های ولز فارگو در حال نصب 580 مدل جدید از این دوربین‌ها هستند که از طریق شناسایی چهره و تعیین هویت، مشتریانی را که در گذشته اقدام به کلاهبرداری کرده‌اند، شناسایی می‌نماید.
استفاده از این دوربین‌ها همچنان رو به افزایش است؛ در راهروهای ادارات، لابی‌های هتل‌های بزرگ، پارک‌های تفریحی، سوپر مارکت‌ها و مراکز تجاری از این دوربین‌ها به طور وسیعی استفاده می‌شود. بسیاری از موسسات بازرگانی، برای نظارت کارکنانی که با پول سر و کار دارند، از این دروبین‌ها استفاده می‌کنند.
همچنین این دوربین‌ها برای نظارت پارکینگ‌ها و گاراژ‌ها نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند. شبکه‌های خبری نیز برای به دست آوردن اخبار، از دروبین‌های مخفی و غیرمخفی زیادی واقع در سطح زمین و بالاتر از آن استفاده می‌نمایند.
در حوزه اینترنت نیز وب‌کم‌ها پدیده‌ای جدید محسوب می‌گردند در صورت ورود به وب سایت‌های موسسات یا ادارت، فرد مورد حمله تصاویر متناوب و جذاب اماکن تفریحی- توریستی قرار می‌گیرد. سایت‌هایی مانند Webcam.com و Earthcam.com به استفاده‌کنندگان امکان دیدن و شنیدن صدا و تصویر خیابان‌های شهرها موسسات بازرگانی، دانشگاه‌ها، کلیساها، هتل‌ها، پارک‌ها و پاتوق‌ها و سواحل تمام نقاط جهان را می‌دهند. سایت‌های این چنینی، امکان نظاره داخل و خارج ساختمان را نیز به کاربر می‌دهند. حتی برای برخی نقاط از دوربین‌هایی با قابلیت چرخش 360 درجه نیز استفاده شده است. در سایت‌های مستهجن نیز از این امکانات برای پخش تصاویر متحرک استفاده می‌شود. مالکین این قبیل سایت‌ها اظهار می‌کنند که حتی داخل اماکنی مثل رستوران‌ها و اتاق‌های پرو نیز دوربین‌هایی کار گذاشته‌اند. به هر حال تمامی این موارد، جنبه استفاده غیرقانونی از این دوربین‌ها را نشان می‌دهند. با در نظر گرفتن تمامی موارد استفاده این دروبین‌ها، در می‌یابیم که جهان به سوی قبول این پدیده به عنوان ابزار پیشرفت در دنیای مدرن می‌رود.
با گسترش استفاده مردم از ویدئو‌های خانگی و ضبط برنامه‌های مورد علاقه شان از تلویزیون دوربین‌های دیجیتالی به بازار آمدند. هم اکنون با کوچکتر شدن این دروبین‌ها، حمل و نقل انها آسانتر شده است و به وفور و حتی روی گوشی‌های تلفن همراه نیز به کار می‌روند. اگر به خاطر بیاورید، حادثه کت خوردن رونی کینگ توسط ماموران پلیس توسط همین دوربین های ویدئویی ضبط شده بود. از چنین وسایلی برای مقاصد خیر و شر فراوان استفاده شده است. علاوه بر چنین مواردی، بسیاری از والدین با کار گذاشتن این دوربین‌ها در وسائل بچه‌ها- مثل رادیوهای غیرواقعی که روی میز بچه‌ها قرار می‌دهند- برای نظارت پرستاران بچه و سایر افراد استفاده می‌نمایند. در برخی از ایالات آمریکا، چنین استفاده‌ای قانونی و در برخی غیرقانونی است. برخی از دوربین‌ها برای استفاده تخصصی در محافظت از وسائل داخل خانه‌ها استفاده می شوند.هر صاحب خانه ای می‌تواند چنین دوربین هایی را درخانه خود قرار دهد و هدف آن را نه فقط حفظ وسائل خانه خود بلکه وسائل خانه همسایه نیز قرار دهد، بدون این که قانون از آن جلوگیری نماید.
پس از ظهور چنین دروبین‌هایی، عارضه وب کم‌ها به وجود آمد و این که مردم می‌توانستند به راحتی تصاویر را به وب سایت‌هایشان بفرستند. چنین مواردی بسیار مورد توجه قرار گرفت، از کار گذاشتن وب کم‌های بسیار کوچک در اتاق خواب‌ها تا دوربین‌های مخفی در کیف دستی.

نظارت به عنوان پدیده‌ای فرهنگی
آشکارا در جامعه زندگی می‌کنیم که روز به روز بیشتر به این دوربین‌های ناظر عادت می کند و نظر مثبتی نسبت به آنها پیدا می‌نماید. رسانه‌ها نقش مهمی در پیدایش این عادت دارند؛ به این طریق که مردم را به طور مثبتی به این سمت سوق می‌دهند که نه تنها به این شرایط عادت کنند بلکه این شرایط را دوست داشته باشند.
خیلی دور نیست زمانی که جامعه چنین نظارتی را قبول نمی کرد و به طور آشکار در مقابل آن به پا می‌خاست. در سال 1989 مردم رومانی علیه نیکولا و النا دیکتاتورهای کمونیست به پاخاستند، حتی مجلس تاس نیز نظام این دیکتاتوری‌های کمونیست را به عنوان یکی از نفرت‌انگیزترین رژیم‌های قرن شناخت. آنچه که به عنوان نشانه‌ای از ظلم این دیکتاتورها بر جامعه شناخته می‌شد، وجود دوربین‌های محافظتی پلیس در خیابان های اصلی شهرهای رومانی و نظارت شدید بر مردم بود.
در کمتر از دوازده سال، چقدر تغییرات به وجود آمده است؟ به همین دلیل است که ترس از عادت کردن به وجود ناظر در جامعه و بین ما وجود دارد، به این صورت که نه تنها ظاهر فریبنده و مترقیانه آن به چشم می‌آید بلکه احساس امنیت بیشتر و تفریح و سرگرمی، ما را به سوی فریب خوردن و سستی‌ای می‌کشاند که در زمانی نه چندان دور، حتی تصویرپذیر هم نبود.
در واقع تمامی موارد استفاده از این تکنولوژی مضر نیست، ولی بعضی از این مواردکاملا برخلاف حق داشتن حریم های شخصی است و مضر می‌باشند. به همین خاطر است که می‌گوییم، باید این موضوع روشن باشد و چرا ما حاضریم آزادی و حقوقمان را فدای رسیدن به چنین اهدافی نماییم.
یک تشکل برای این امر به وجود آمده است که پیش از این که خیلی دیر شود، مردم را از مضرات این تکنولوژی آگاه نماید.

منبع: www.findarticles.com

تاریخ انتشار در سایت: -۱۱۰ فروردین -۶۵۸
نقش ها
نویسنده : بارابار دوریتی
عناوین
رسته: 3