در سال 1307 در مشهـد چـشم به جـهان گـشود. تحـصيلات ابـتدايی و متوسطه را در هـمين شهـر طی کرد و در سال 1326 دوره هـنرستان مشهـد (رشته آهـنگـری) را به پايان برد، و هـمان جا، در هـمين رشته، آغاز به کار کرد. سپس به تـهـران آمد، آموزگـار شد و در اين شهـر و اطراف آن (کريم آباد ورامين) به تـدريس پـرداخت.
اخوان چـند بار به زندان افـتاد و يک بار نيز به حومه کاشان تـبعـيد شد. در سال 1329 ازدواج کرد. در سال 1333 براي بار چـندم، به اتـهام سياسی، زندانی شد. پس از آزادی از زندان (سال 1336) به کار در راديو پـرداخت، و مدتی بعـد به تـلويزيون خوزستان مـنـتـقـل شد. در سال 1353 از خوزستان به تـهـران بازگـشت و اين بار در راديو تـلويزيون به کار پـرداخت. در سال 1356 در دانـشگـاه های تـهـران، ملی و تـربـيت معـلم به تـدريس شعـر دوره سامانی و معـاصر روی آورد؛ و دو سال بعـد، در سازمان انـتـشارات و آموزش انـقـلاب اسلامی (فرانکـلين سابق) به کار پـرداخت و سرانجام در سال 1360 بدون حـقوق و با محـروميت هـميشگـی از تمام مشاغل دولتی، بازنـشسته شد.
در سال 1369 به دعـوت "خانه فرهـنگ آلمان" براي برگـزاری شب شعـری از تاريخ 4 تا 7 آوريل (15 - تا 18 فروردين) برای نـخـستين بار و آخرين بار به خارج رفـت و ضـمن اين سفـر، از کـشورهای انگـليس، دانمارک، سوئد، نروژ و فـرانسه ديدن کرد. سرانجام، در اوايل شهـريورماه هـمين سال، چـند ماهی پس از بازگـشت به ميهـن، ديده از جـهان فروبـست. وی در توس، در کنار آرامگـاه فردوسی، به خاک سپـرده شد. از اخـوان ثـالـث چـهار فرزند (يک دخـتر، و سه پـسر) به يادگـار مانده است.
مـهـدی اخـوان ثـالـث، بی ترديد يکی از دو سه سياره بزرگ و ماندنی منـظومه رنگـين و پـربار شعـر نـيمايی است .سبك شعري اخوان ثالث در اغلب مجموعه های او سبك حماسيی و اساطيریكهن با الهام از فردوسی است و تأثير شاهنامه در بيشتر اشعار او آشكار است بطوريكه شيوه شاعری او نوعی سبك خراسانی نوين است. جدای از اين شاعر از ابتدای جوانی بازبان رمز به ارائه ديدگاه خود در ارتباط با وضعيت سياسی و اجتماعی جامعه ايران دوره پهلوی پرداخت و شعر زمستان شاخص ترين اشعار نو به سبك نيمايی است كه رمز گرايیناشی از عصر فشار و خفقان سياسی را بخوبی نشان می دهد. مجموعه آخر شاهنامه نيز نمايانگر نااميدی شاعر از وضعيت جامعه خود است كه در سال1338 انتشار يافت.
اخوان ثالث جدای از شعر و شاعری در زمينه تأليف ، ترجمه و نقادی با نوعی ديد اجتماعی و سياسی تسلط داشت و از نخستين اديبان دوره معاصر بشمار میرود كه به تجزيه و تحليل شعر نو نيمايی به ويژه از جهت وزن و قالب پرداخت و دو كتاب ( بدعتها وبدايع نيمايوشيج(1357) و ( نيمايوشيج و عطا و لقاي نيمايوشيج) (انتشار در سال1371 دو سال پس از مرگ شاعر) را منتشر ساخت كه با استقبال محافل علمی و ادبی روبرو شد.
آثار:
از آثار به جای مانده از این شاعر میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
• ارغـنون - انتـشارات تـهـران 1330
• زمستان - انتـشارات زمان 1335
• آخر شاهـنامه - زمان 1338
• از اين اوستا - انتـشارات مرواريد 1344
• منظومه شکار - مرواريد 1345
• پـائـيـز در زندان - مرواريد 1348
• عاشـقانه ها و کـبود - جوانه 1348
• بـهـترين اميد، برگـزيده اشعـار و مقالات - روزن 1348
• برگـزيده اشعـار - جـيـبی 1349
• در حـياط کوچک پائـيـز در زندان - توس 1355
• دوزخ، اما سرد - توکا 1357
• زندگـی می گويد اما باز بايد زيست - توکا 1357
• تـرا ای کـهـن بوم بر دوست دارم - مرواريد 1368
• گـزينه اشعـار - مرواريد ۱۳۶۸ | 
