در تحقيقي كه در سال 2000 در مورد «ژاپنيها و تلويزيون» انجام گرفته است، ميخوانيم:
«تلويزيون رسانهاي است كه بنا بر تحقيق انجام گرفته، حدود 95% مردم ژاپن از آن استفاده ميكنند. در اين تحقيق آمده است كه از سال 1985 به اين طرف، اين آمار ثابت بوده است و اهميت ويژه يا تفاوت خاص قابل استنادي را نميتوان به سن يا جنس خاص منتسب كرد. اگرچه 86% از مردم از روزنامهها استفاده ميكنند و آن را ميخوانند ولي تعداد استفادهكنندگان از روزنامه، به طور متوسط در پانزده سال اخير كاهش يافته است».
تلويزيون در ژاپن در همه جا به چشم ميخورد. تلويزيونهاي عظيمي در خيابانها، گوشهي ساختمانها و جلوي مغازهها قرار دارد. در درون ماشينها هم تلويزيون تعبيه شده است (برخي با سيستمهاي جي.پي.اس و برخي هم با دستگاه دي.وي.دي). درون مغازهها، در فروشگاههاي بزرگ خريد و درون ايستگاهها نيز تلويزيون مشاهده ميشود. حتي در درون زيرگذر ماشينها هم تلويزيون نصب شده است كه اخبار و تبليغات را نشان ميدهد. در داخل خانهها هم تلويزيونهاي سوني، توشيبا، ماتوسشيتا (پاناسونيك)، ميتسوبيشي، شارپ و ديگر ماركها يافت ميشود. اكنون تلويزيون سرور همهي رسانهها است.
نويسنده در ژولاي سال 2003 براي يك سفر سه هفتهاي مطالعاتي، در قالب شوراي امور جهاني فيلادلفيا و مركز مطالعات شرق آسياي دانشگاه پنسيلوانيا به ژاپن رفته است. اين برنامه فيلا ـ نيپونيكا 2003 ناميده شد و نويسنده به همراه 19 مدرس دبيرستان ديگر، به بازديد از ژاپن، جمعآوري اطلاعات و ملاقات پرداخت. او جاهاي زيبايي را در ژاپن ديده است. مردم ژاپن را صبور، پذيرا و مطبوع ميداند. در تمام شهرهاي بزرگ و كوچكي كه او ديده، تلويزيون وجود داشته است.
او پرسيده است كه در ژاپن چه قدر از مردم تلويزيون دارند؟ و فردي جواب داده است، هر كسي در ژاپن تلويزيون دارد. فرد ديگري گفته است: حداقل دو تلويزيون براي هر نفر وجود دارد. شخص سوم گفته است: همه تلويزيون تماشا ميكنند. من زياد تماشا نميكنم ولي هر كسي را كه ميشناسم، تلويزيون تماشا ميكند. تحقيقي كه ان.اچ.كي (شبكهي پخش عمومي ژاپن) در سال 2000 انجام داده است، نشان ميدهد كه 95% مردم ژاپن تلويزيون تماشا ميكنند و 60% بينندگان، 3 تا 4 ساعت وقت روزانهي خود را به تماشاي تلويزيون ميپردازند. اين تحقيق ميافزايد كه 70% از صاحبان تلويزيون، دستگاهي داشتند كه 25 اينچ يا بزرگتر بود. در حقيقت صاحبان تلويزيونهاي بزرگ از صاحبان دستگاه صوتي پخش سي.دي بيشتر هستند.
در ژاپن، فنآوري صفحه تخت (فلت) همه جا گستر است. در بيشتر مغازهها تنها تلويزيوني كه فروخته ميشود، فلت است. فنآوري اجازه ميدهد كه تلويزيونها در بالاي ساختمانها و در معرض ديد عموم قرار بگيرند. در نواحياي مانند مناطق معروف گينزا و شيبويا در توكيو، صفحههاي پخش ويديويي بزرگ، برنامههاي ويديويي و آگهيهاي بازرگاني با گرافيك پيشرفته كامپيوتري و موسيقي با صداي راك پخش ميكنند.
تاريخ تلويزيون در ژاپن، به سال 1928، زماني كه معلمي از دبيرستان فني هاماماتسو با نام كنجيرو تاكاياناگي در زمان حكومت تايش، اولين پخش موفق در توكيو را آغاز كرد، برميگردد. آزمايشهاي ارسال تصاوير در سال 1930 در دانشگاه واسلاوان اچ.كي. آغاز و تا شروع جنگ جهاني دوم در اقيانوس آرام تداوم پيدا كرد. پس از جنگ، فنآوري تلويزيون تا سال 1953 كه سال ساخت اولين تلويزيون تجاري و اولين پخش ان.اچ.كي بود، ادامه يافت.
ان.اچ.كي (نيپون هوسو كيوكاي) تنها پخشكننده تلويزيوني و راديويي عمومي در ژاپن است و پنج ايستگاه تلويزيوني ملي، دو كانال پخش جهاني و سه ايستگاه راديويي را اداره ميكند. اين شبكه پنجاه و چهار ايستگاه پخش و سي و چهار دفتر پخش برون مرزي دارد. در طول سفر، نويسنده به بازديدي از ان.اچ.كي پرداخته است. او از فيلمبرداري فيلمهاي سينمايي ديدن كرده، در استوديوها قدم زده و از پارك استوديوي ان.اچ.كي گذر كرده است.
دفتر ان.اچ.كي در توكيو ساختمان بزرگي است كه 10 هزار نيروي تمام وقت و پاره وقت دارد. ان.اچ.كي را بيينندگان و نه دولت اداره ميكنند. ان.اچ.كي مانند سيستم پخش عمومي (پي.جي.اس)، آگهي بازرگاني ندارد و مستقل از دولت است. با اين وجود، ان.اچ.كي برخلاف پي.جي.اس بر اساس مادهي 32 قانون پخش ژاپن، ميتواند حق پخشي را به صورت ماهيانه و مستقيم از كساني كه دستگاه تلويزيوني دارند، دريافت كند. درآمد عملياتي كامل ان.اچ.كي در سال مالي 2003، 8/673 ميليارد ين (7/5 ميليارد دلار آمريكا) بوده است و 97% آن را از حق پرداختهاي دريافتكنندگان تصاوير بوده است. 80% صاحبان تلويزيون حق پخش را ميدهند ولي مانند بريتانياي كبير كه بيبيسي را حمايت ميكند، مجازاتي براي كساني كه حق پخش پرداخت نميكنند، در نظر گرفته نميشود. حق پرداخت سالانه براي تلويزيونهاي آنتني يا كابلي 490/15 ين (130 دلار آمريكا) و حق پرداخت دريافت ماهوارهاي 100/26 ين (220 دلار آمريكا) است.
يك موضوع جالب توجه اين است كه ان.اچ.كي كانالي تلويزيوني دارد كه مورد استفادهي 85% دانشآموزان مدارس ابتدايي است. راهنماي تور به نويسنده گفته است كه ان.اچ.كي با وزارت آموزش ژاپن همكاري ميكند تا بتواند مواد مورد نياز برنامهي آموزشي را در حد توان فراهم كند. او گفته است كه برنامهي آموزشي ان.اچ.كي به طور متوسط 10 تا 15 دقيقه در هر كلاس درس نمايش داده ميشود. ان.اچ.كي برخلاف معادل «كانال يك» آمريكايي آن، آگهي بازرگاني ندارد و برنامههاي با محتوا و اطلاعات بيشتري را فراهم ميكند.
با اين وجود، ان.اچ.كي بيشترين آمار بينندگان را در ژاپن ندارد. اين آمار و عنوان به شبكه تلويزيوني نيپون (ان.تي.وي) اختصاص دارد. در پايان مارس 2002، ان.تي.وي بيشترين آمار را در چهار مقوله به دست آورد. تمام روز (6 صبح تا دوازده ظهر)، وقت بامدادي (7 صبح تا يازده صبح)، زمان طلايي (7 شب تا 10 شب) و وقت معمولي. ان.تي.وي برخلاف ان.اچ.كي آگهيهاي بازرگاني زيادي پخش ميكند.
ان.تي.وي شبكهاي ملي است كه با همكاري پانزده شركت توليدكننده برنامههايي براي 30 ايستگاه مرتبط در سراسر ژاپن فراهم ميكند. اين شبكه، 48 ميليون بينندهي آنتني، 15 ميليون بيينده ماهوارهاي و 4 ميليون بينندهي كابلي دارد. برنامهي خبري ان.تي.وي (ان.ان.ان) 100 خبرنگار در ژاپن و سيزده دفتر فرامرزي دارد. تلويزيون ان.تي.وي در شركتهاي پخش ماهوارهاي، شركتهاي توليد موسيقي، پارك تفريحي و تيم فوتبال سرمايهگذاري كرده است.
ساير شبكههاي تلويزيوني در ژاپن شامل سيستم پخش توكيو (تي.بي.اس)، تلويزيون فوجي، تلويزيون آساهي، تلويزيون توكيو، شبكهي پخش ناگويا، شركت پخش دور كاناي و … ميباشد. بيشتر محتواي برنامههاي تلويزيون ژاپن اخبار و ورزش به علاوهي انواع گوناگوني از شو. شامل شوهاي بازي، شوهاي گفتوگو و شوهاي روابط پسر و دختر (مانند ايالات متحده) است. فيلمهاي هاليوودي زيادي مثل شوهاي «دوستان»، «اي.آر»، «چارمد»، «فريزر» و غيره كه همگي آمريكايي هستند، از شبكههاي تلويزيوني ژاپن پخش ميشوند. فيلمهاي سينمايي آمريكايي جزو محبوبترين برنامهها هستند. انيميشن هم دقيقاً مانند ايالات متحده، محبوبيت زيادي در بين بچهها دارد.
تلويزيون با فرهنگ ژاپن عجين شده است. بنابر مطالعهي ان.اچ.كي هر ژاپني بزرگتر از هفت سال، روازنه به طور متوسط چهار ساعت تلويزيون تماشا ميكند. كتاب حقيقت جهاني سازمان سيا در سال 1997 مينويسد، نيروي زيادي براي دريافت تصاوير تلويزيوني در ژاپن موجود است. مطالعهي ان.اچ.كي نشان ميدهد، 86% ژاپنيها تلويزيون را «رسانهاي غيرقابل جايگزين» ميدانند. به طور ساده ميتوان گفت، تلويزيون در ژاپن كنترل را در دست گرفته است.
نيازي به گفتن نيست كه در ژاپن، حركت منتقد تلويزيون وجود ندارد. زماني كه نويسنده در ژاپن به مردم ميگفت وي سايتي با نام «تلويزيون خود را خاموش كنيد». (به ژاپني «تربي اُ مي رونا») دارد، مردم به او ميخنديند.
دعوت همکاری با باشگاه