نشريه آمريكايي «واشنگتن پست» در گزارشي اعلام كرد كه مشاوران امور رسانه اي اخيرا در پيامي پيشنهاد داده اند كه رسانه هاي خبري پرچم آمريكا را به اهتزاز درآورده و از بار تبليغات ضدجنگ در برنامه هايشان بكاهند.

در اين گزارش آمده است: «مك وي مديا» شركتي مشاوره اي در «كليولند» خطاب به مراجعان رسانه اي خود در قالب يادداشتي كه آن را «جزوه جنگ» مي خواند توصيه كرده است كه «برنامه هاي پخش موسيقي ميهن پرستانه كه مردم را به گريه، احترام و ابراز احساسات وا دارد،» را به اجرا درآورند.

برپايه اين گزارش، اين شركت كه خود را بزرگترين مشاور راديويي در جهان توصيف مي كند، به ايستگاه هايي كه نشستهاي سياسي برگزار مي كنند توصيه كرده است كه مراقب باشند مهمانانشان خيلي با حرارت سخن نگويند، چرا كه به اعتقاد اين شركت، قطبي كردن مباحث، كاري بس خطرناك است.

اين شركت مي افزايد: «اكنون كه مردان و زنان جوان ما در تير رس خطر قرار دارند، زمان آن نيست كه از سخنان كم ارزش و سهل براي برانگيختن واكنش هاي گوناگون استفاده شود.»

در گزارش «واشنگتن پست» به شركت مشاوره اي با نفوذ ديگري به نام «فرانك ان مجيد» اشاره شده و آمده است، اين شركت نيز اخيرا همين توصيه ها را با لحني بسيار روراست تر اظهار كرده، بدين معني كه پوشش دادن اعتراضات ضدجنگ ممكن است وجهه شبكه هاي خبري را به مخاطره بياندازد.

نظرسنجي انجام شده از سوي اين شركت، در شب پيش از شروع جنگ بيانگر اين مطلب بود كه اعتراضات ضد جنگ كمترين طرفدار را در ميان 6هزار و 400 بيننده سراسر آمريكا به خود اختصاص داده بود.

«مجيد» اعلام كرد كه فقط 14درصد پاسخگويان گفته بودند كه اخبار تلويزيون توجه كافي به تظاهرات ضدجنگ و فعاليت هاي صلح طلبانه مبذول نمي دارد و صرفا 13 درصد قبول داشتند كه در جريان جنگ، اخبار بايد توجه بيشتري به مخالفان داشته باشد.

اين شركت كه نمايندگانش به تلفن ها پاسخ نمي دهند، هيچ توصيه مستقيمي در مورد اينكه ايستگاه هاي رسانه اي چه بايد بكنند ارائه نكرده است، با اين حال آنچه از نتايج نظرسنجي برداشت مي شود اين گفته فعالان ضدجنگ را تقويت مي كند كه رسانه هاي گروهي سخنان مخالفان را در حاشيه قرار داده اند.

«واشنگتن پست» در اين باره به نقل از «آدام ايدينگر» يكي از فعالان ضدجنگ در واشنگتن مي نويسد: «در حال حاضر جنبش ضدجنگ در آمريكا بسيار عظيم تر از سال هاي آغازين جنگ ويتنام است، ولي پوشش خبري رسانه ها چنين امري را انعكاس نمي دهد. گمان مي كنم كه رسانه ها كاملا جانبدارانه عمل كرده اند. صداي مخالفان به گوش نمي رسد. مردم در حال تظاهرات در خيابان ها را مي بينيم ولي بسيار به ندرت حرف آنها را از طريق رسانه ها مي شنويم.»

برپايه گزارش «واشنگتن پست» بسياري از ايستگاه هاي رسانه اي، شركت هاي مشاوره اي اخبار را به استخدام گرفته اند تا ايشان را در امر برنامه ريزي، ارتقاء كيفيت و انتخاب كاركنان خبري ياري دهند، بويژه در حوزه هاي كوچكتر كه ايستگاه هاي راديو تلويزيوني كاركنان كمتري دارند و از مديريتي كم تجربه تر نسبت به شبكه هاي خبري شهرهاي بزرگ برخوردارند، نقش اينگونه شركت ها پر رنگتر جلوه مي كند.

اين نشريه با اشاره به اينكه «مك وي» تجربه حرفه اي خود را به ده ها ايستگاه راديويي كه برنامه هايي چون موسيقي مذهبي، ملي و راك و همچنين ميزگردهاي خبري پخش مي كنند عرضه مي نمايد، مي نويسد: از ديگر توصيه هاي اين شركت به مراجعان خود در خصوص چگونگي پوشش اخبار جنگ اين بود كه خبرنگاران خود را به پايگاه هاي نظامي منطقه خود بفرستند و همچنين سؤال شده بود كه آيا اين گروه هاي نظامي محلي نيز در جنگ حضور دارند و آيا هنوز سربازان بازمانده از جنگ خليج فارس را در اختيار دارند يا خير؟

همچنين توصيه شده بود كه صاحب نظراني از ميان 30 رده مختلف (رده هايي چون بازماندگان عمليات «طوفان صحرا»، اداره هاي جذب نيروي نظامي و...)- بيابند كه عمدتا بسيار بعيد است كه از جنگ انتقاد تندي به عمل آورند و اضافه شده بود كه: «حداقل يك صاحب نظر خارج از حوزه» رسانه ها در اختيار داشته باشيد كه نقش شخصي را ايفا كند كه نظر برتر و قطعي را ارائه مي دهد. يك متخصص اسبق نظامي ايده آل است، بخصوص اگر تجربه عمليات «طوفان صحرا» را نيز در كارنامه خود داشته باشد.

«هالند كوك» متخصص ميزگردهاي خبري شركت «مك وي» مي گويد: «گمان مي كنم اگر يك ايستگاه راديويي تازه كار در شهري كوچك بوديد، با ديدي صلح گرايانه به پخش برنامه هايي مي پرداختيد كه به شمار كشتگان جنگ مي پرداخت و يا اظهار مي كرد كه هنوز «اسامه بن لادن» و يا صدام را به چنگ نياورده ايم و اينكه بهتر است دست از اين ديوانگي بكشيم. ولي به عقيده من تنها توصيه مناسب اين است كه پرچم ملي را به اهتزا درآوريم.»

اين گزارش مي افزايد: مسأله موافقت با جنگ احتمالا براي ايستگاه هاي راديويي كه برنامه هاي بحث و گفت وگو ارائه مي دهند از همه مهمتر به نظر مي آيد. چرا كه مخاطبان چنين برنامه هايي غالبا مردان محافظه كار و مسن تري مي باشند كه موافق جنگ با عراق هستند.

«مايكل هريسون» ناشر مجله «تاكرز» كه نشريه اي براي تجارت برنامه هاي بحث وگفت وگوي راديويي مي باشد، در اين باره مي گويد: «خيلي بعيد است كه گردانندگان مباحث راديويي به مسأله جنبش ضدجنگ در حال حاضر بيش از حد بها دهند. قضيه اين است كه اگر بيش از اندازه با مردم در مورد نظرات ضدجنگ سخن بگوئيم، اين امر به جريان جنگ و به كساني كه در حال جنگ هستند آسيب خواهد رساند.»