به اعتقاد آنان، استقبال كم اين افراد از سياست آشتي ملي رييس جمهوري الجزاير به خودي خود نشانگر ميزان آمادگي آنان براي پذيرش منطق هاي صلح جويانه و يا آشتي طلبانه است.
با اين حال در شرايطي كه تهديدات تروريستي و انتحاري درالجزاير طي ماههاي گذشته رو به رشد بوده است و در سال گذشته ميلادي ۴۹۱نفر در حوادث و حملات تروريستي در اين كشور كشته شده اند، اطلاعات منتشر شده نشان مي دهد كه نقش واقعي جوانان الجزايري در عمليات جنگجويانه در عراق و افغانستان كمتر از آن است كه تاكنون در رسانه ها گفته مي شد.
توجه به اين كه متهم اصلي حمله به برج هاي دو قلو در نيويورك يك مغربي الاصل است،پذيرش اين منطق را آسانتر مي كند كه طبق اخبار و اطلاعات منتشره، نقش جوانان منطقه مغرب عربي از جمله الجزاير دربسياري از عمليات مسلحانه در جهان و بويژه مساله حضور در عراق قابل انكار نيست.
درهمين حال گروههاي مسلح الجزايري همواره بخشي از فعاليت هاي خود را به اعزام جوانان الجزايري به عراق و افغانستان براي آنچه مبارز با اشغالگران مي خوانند، اختصاص داده اند.
اخبار مختلفي نيز مبني بر اين كه تعداد قابل توجهي از جوانان الجزايري بصورت غير قانوني و از راههاي مختلف بويژه از طريق سوريه به عراق رفته اند و به القاعده پيوسته اند، منتشر شده است.
چند شهروند الجزايري نيز همچنان به اتهام اقدامات تروريستي سالها است در زندان گوانتانامو بسر مي برند و مذاكرات الجزيره واشنگتن براي تعيين وضعيت آنان همچنان ادامه دارد.
منابع پليس الجزاير نيز تاكنون از كشف و انهدام چندين باند شناسايي، ساماندهي و اعزام جوانان الجزايري براي شركت در عمليات جنگجويانه در عراق خبر داده اند.
اما در آخرين آمارهايي كه از سوي نيروهاي چند مليتي و بويژه ارتش آمريكا در عراق منتشر شده، اين نقش حداقل در عراق، بزرگنمايي شده است و اكنون آمريكايي ها اذعان كرده اند كه نقش اتباع عربستان سعودي در خشونت هاي عراق از همه مليت هاي ديگر بيشتر است.
ارتش آمريكا در اطلاعاتي كه از ۶۰۰نفر بعنوان داوطلب انجام عمليات تروريستي و انتحاري منتشر كرد،نشان داد كه ۲۴۴نفر آنان يعني ۴۱درصد كل اين افراد را سعودي ها تشكيل مي دهند.
ليبيايي ها با ۱۸/۸درصد در مقام دوم، سوريه و يمن به ترتيب با ۸/۲و ۸/۱درصد در مرتبه سوم و چهارم و الجزاير با ۷/۲درصد در مرتبه پنجم قرار مي گيرد.
اما برخي آگاهان نيز اين احتمال را مطرح مي كنند كه حضور قوي جوانان الجزايري در عراق زماني كاهش يافت كه القاعده رسما جنگ مذهبي و طايفه اي را به راه انداخت و بسياري از الجزايري ها كه به قصد مبارزه با اشغالگران آمريكايي به عراق رفته بودند با آشكار شدن نيت واقعي القاعده به كشورشان بازگشتند.
دراين ارتباط آمارهايي نيز از بازگشت افرادي كه برخي از آنان از سوي پليس الجزاير نيز بازداشت شدند، منتشر شده است.
گزارش ارتش آمريكا همچنين حاكي است كه ۵۶/۳درصد كل اين افراد داوطلب انجام عمليات انتحاري هستند كه در اين ميان از حدود ۴۰الجزايري موجود در اين ليست، تنها پنج نفر داوطلب چنين عملياتي بوده و اكثر آنان تنها براي ساير اقدامات جنگي خود را نامزد كرده اند.
اطلاعات دقيق و ريزي كه در خصوص نام و مشخصات و حتي نشاني و شماره تلفن هاي اين افراد منتشر شده نشان مي دهد كه ولايت "الوادي " در ۸۰۰كيلومتري جنوب شرق پايتخت بيشترين داوطلب ها را داشته است.
ولايت الوادي همان جايي است كه اولين جوانان جنگجو را در اواخر دهه ۷۰ ميلادي براي جنگ عليه اشغالگران روسي به افغانستان فرستاد و بسياري از آنان پس از سقوط طالبان به كشور بازگشتند و يا به ساير نقاط جهان رفته و بخشي از آنان نيز در پاكستان بازداشت شدند.
مردم الجزاير نمونه جنگجويان طالباني و القاعده را براي نخستين بار در آن سالها در خيابان هاي الوادي مشاهده كردند و نام "افغاني هاي الجزايري" را به آنان داده اند.
در بخش ديگري از اطلاعات منتشر شده ارتش آمريكا آمده است كه جوانان الجزايري كه به گروههاي مسلح در داخل و يا بويژه در عراق مي پيوندند از طبقات مختلف اجتماعي و مشاغل گوناگون از كارگر، كارمند، پليس و دانشجو هستند كه از طريق ارتباط دوستانه و يا آشنايي در مسجد و يا محل كار جذب القاعده شده اند و القاعده نيز از زمان اعلام آمادگي اين افراد براي همكاري كليه هزينه ها، نقل و انتقال آنان را بر عهده گرفته است.
در همين حال مسايل اجتماعي از جمله فقر، بيكاري و سرخوردگي اجتماعي و سياسي از يكسو و نبود يك مرجع ديني قوي محلي (مذهب مالكي) براي حفظ وحدت مذهبي و تقويت گرايش هاي سالم ديني كه سبب رشد و تقويت بي سابقه گرايش هاي وهابي و سلفي طي دو دهه اخير شده است، از جمله عوامل گرايش گروه هايي از جوانان الجزايري به فتواهاي افراطي و تكفيري و نيز فعاليت هاي مسلحانه خوانده مي شود.
هدف از عمليات مسلحانه در نزد اين افراد چنانكه از اطلاعيه هاي گروههاي تكفيري و مسلح بر مي آيد مبارزه با دولت بعنوان نماد ظلم در داخل كشور و غرب بعنوان نماد ستمكاري در داخل و خارج است.
به هر حال ناظران مسايل جهان اسلام، كوشش براي افزايش آگاهي هاي جامعه بويژه جوانان را در خصوص مسايل ديني و مذهبي در كنار تلاش جدي و موثر دولت ها براي رفع فقر، تبعيض و بي عدالتي ها در جوامع اسلامي و نيز تقويت روند آشتي ملي در كشورهاي اسلامي و عربي را در تقويت فضاي امنيت و آرامش ضروري مي دانند.
