¤ قدرت هاي تأثيرگزار در تحولات جهاني و بين المللي هميشه بين دو پديدأ متناقص زندگي مي كنند. به عبارت ديگر هر چه توانمندي بيشتر مي شود آسيب پذيري نيز بيشتر مي شود.
اين ها قدرت جنگ از راه دور را دارند. اما جامعه اي بسيار شكننده هستند. چون يك جامعه سيستمي هستند و مفهوم اين گونه جوامع اين است كه اگر در يك جزء از آن اخلال به وجود آيد تمام اجزاي آن را تحت تأثير قرار مي دهد. (مثل حمله به برج هاي دو قلو كه تمام سيستم آمريكا را به هم ريخت).
¤ تكنولوژي عليرغم داشتن نقاط قوت داراي نقاط ضعف نيز مي باشد. انسان هاي آمريكايي كه نقطأ هوشمند اين تكنولوژي مي باشند، هيچ گونه انگيزه و آرماني در جنگ خاورميانه ندارند، همانگونه كه در جنگ ويتنام نداشتند. با مطالعه ابعاد رواني - آسيب هاي اجتماعي و انساني جنگ ويتنام بر روي ملت آمريكا و حتي سياستمداران و سيستم حكومتي اين كشور دقيقا اين بي انگيزگي و بي آرماني است كه مثل ربات هايي در اختيار نظام سلطه قرار دارند و وقتي از آنها سوال مي شود شما در عراق براي چه مي جنگيد؟ مي گويند اين شغل ماست. اين ماشين هاي جنگي تربيت شده مكتب ليبراليسم و نظام ليبرال دمكراسي غرب هستند كه فردگرائي در اوج خودش متجلي است و يك روح فداكارانه آرماني در آنها ديده نمي شود.
¤ جامعه آمريكا اصلا تحمل شكست ندارد. مسابقه كشتي بين قهرمان آمريكائي و قهرمان ايراني را ديديد كه وقتي كشتي گير آمريكائي از قهرمان ايراني (عباس جديدي) شكست خورد نتوانست اين شكست را حتي در ميدان ورزش تحمل كند؛ چرا؟ چون ظرفيت تحمل در جامعه آمريكائي پايين است. براي همين منظور سران حكومت آمريكا مدام از اقتدار كشورشان و ابرقدرتي او و سلطه بر جهان و قدرت نظامي سخن مي گويند و همواره سعي دارند كه با ايجاد بحران در نقاط مختلف جهان به بهانه هاي واهي چالش و ناهنجاري هاي داخلي خود مثل گرسنگي، تبعيض نـژادي، اعتراضات مختلف، مشكلات اقتصادي، ناهنجاري هاي اخلاقي، عدم امنيت كودكان و زنان، فروپاشي اجتماعي و خانوادگي و وجود فساد عميق را در جامعه آمريكا پوشش دهند. سرباز آمريكائي هرگز براي كشته شدن به ميدان نمي آيد بلكه براي كشتن مي آيد و او دوست دارد هزار سال زنده بماند. به همين دليل وقتي چند سرباز آمريكائي در جنگي كشته مي شوند فورا رئيس جمهور آمريكا به كنگره احضار مي شود. چرا كه همه چيز براي آمريكائي ها در ايده آل گرائي فردي خلاصه شده و هيچ ايده آل جمعي برايشان معني ندارد. به همين دليل سرباز آمريكائي براي اينكه كشته نشود جليقه چند كيلوئي ضد گلوله، تفنگ پيشرفته، خشابهاي فراوان و ساير تجهيزات را با خود حمل مي كند و با صدها هزار دلار تجهيزات حركت مي كند.
¤ جامعه سيستمي و تكنولوژيك آمريكا فاقد خصلت هاي انساني و جمعي است و آنها اسكلت هائي هستند كه تكنولوژي بر آنها باز شده، اپراتورهائي كه فقط مي توانند دستگاه را به كار اندازند. اما اگر اين دستگاه بايستند او ديگر هيچ كاري نمي كند.
¤ سرباز آمريكائي مثل بسيجي سيزده ساله ايراني نيست كه وقتي ديد از تفنگش كاري ساخته نيست براي توقف تانك دشمن به خود نارنجك بسته و خود را به زير تانك دشمن مي اندازد تا آن را منهدم سازد. اين يعني روح آرمان گرائي، يعني ايده ضد فردگرائي. بنابر اين اين بسيجي مي شود يك الگو، يك رزمنده آرمان گرائي كه نوع فداكاري اش ديگران را به ميدان نبرد مي كشاند و تا آنجا تعالي مي يابد كه امام جامعه او را رهبر خود خطاب مي كند. چنين اتفاقي در يك الگوئي در صحنه هاي جنگ آمريكا و سربازان آمريكائي پيدا نمي شود.
¤ فرهنگ شهادت و روحيه شهادت طلبي در سرباز ايراني، يك قدرت فوق تكنولوژيك است. اين فرهنگ بود كه ماشين جنگي رژيم صدام را كه به نيابت از استكبار جهاني در تجاوز به خاك ميهن اسلامي را متوقف كرد و آن را شكست. به همين دليل است كه بعد از جنگ هشت ساله تلاش شد تا اين فرهنگ به ترفندها، توطئه ها و حيله هاي مختلف به فراموشي سپرده شود و با آن بنام فرهنگ خشونت در داخل و تروريسم در خارج مبارزه شد.
¤ آمريكائي ها هنوز نتوانسته اند واژه هاي مقدس شهادت و جهاد رامعني كنند و از اين واژه ها تحت عنوان هاي انتحار يا عمليات انتحاري نام مي برند.
¤ يكي از موانع اساسي حمله آمريكا به ايران همين مسئله شهادت و شهادت طلبي ايراني ها و فرهنگ مقاومت است و اين فرهنگي است كه اسلام، سربازان و مجاهدان خود را با آن تربيت مي كند.
¤ اين مجاهدي كه در مكتب اسلام تربيت مي شود، بر سربازي كه در مكتب ليبراليسم با محور فردگرائي و بدون انگيزه، تربيت مي شود، پيروز است و از مقابله با آن وحشت دارد و مدام تئوريسين هاي نظامي و سياسي آنها در پي چاره اي هستند تا جائيكه امكان دارد جنگ با ايران را به تأخير بيندازد و يا اصلا جنگي پيش نيايد تا از برخورد دو نيروي نظامي با يكديگر (مجاهدان آرمان گراي پرورش يافته در مكتب اسلام و رباتهاي تكنولوژيك آمريكائي بنام سرباز آن پرورش يافته در مكتب ليبراليسم غرب) خودداري شود كه در اين صورت تلفات منابع انساني غربي ها بسيار خواهد بود و جامعه سيستمي آمريكا تحمل اين همه تلفات نيروي انساني را نخواهد داشت. اين كابوسي است كه هر شب خواب را براي سران جنگ افروز كاخ سفيد و ميليتاريست هاي سازمان پنتاگون آشفته مي سازد.
