صدور قطعنامه سوم شوراي امنيت سازمان ملل در باره برنامه هسته اي ايران، دو نكته كليدي را به ذهن متبادر مي كند:

1-سازمان ملل متحد ارگان هاي مختلفي دارد كه آژانس بين المللي انرژي هسته اي از جمله آنهاست. اين سازمان وظيفه نظارت بر برنامه هاي هسته اي اعضا را به عهده اين آژانس گذارده است. وظيفه شوراي امنيت سامان ملل نيز توجه به نظرات كارشناسي ساير ارگان هاي وابسته به سازمان به ويژه ارگان هايي است كه مستقيما به موضوع مربوط ميشوند و اين شورا نميتواند براساس ظن و گمان راي و قطعنامه صادر كندو چه بسا كه صدور راي بر اساس گمان صلح وامنيت جهاني را به مخاطره اندازد.

با توجه به اينكه گزارش اخير آقاي البرادعي دبيركل آژانس بين المللي انرژي اتمي به صورت موكد اعلام داشته است كه تمامي شش مورد مورد اختلاف ميان آژانس و جمهوري اسلامي ايران حل و فصل گرديده و پاسخ هاي ايران به سوال هاي فني آژانس با يافته هاي ناظران اين سازمان يكي است، صدور قطعنامه سوم كه به اصرار كشورهاي آمريكا و فرانسه( از جمله با تلاشهاي شخصي ساركوزي رييس جمهور فرانسه كه خود در داخل كشورش به دليل سياست هاي آشفته وغير معقول با نا آرامي و خشونت مواجه گرديده است) صورت گرفت، تنها به معناي اعتقاد اين كشورها به اصا لت زور و نه قوانين وحقوق بين المللي است. تبديل شوراي امنيت سازمان ملل متحد به وسيله اي در دست دولت هاي سلطه گربر اين امر اشاره دارد كه اين سازمان نمي تواند به صورت عادلانه صلح وامنيت جهاني را برقرار سازد و يك اراده مستقل از چند دولت زورگو و بدنام بر آن حاكم نيست واين سازمان در حال تبديل شدن به وسيله مضحكه و تمسخر توسط جهانيان است.

بنابراين اقدام هاي غير قانوني شوراي امنيت در مساله هسته اي ايران يك لكه ننگ تاريخي براي اين سازمان است و آيندگان زماني كه دلايل سكست سازمان ملل و محو شدن آن رايادآوري كنند، بدون شك به آنها توجه وتاكيد خواهند كرد.

2-اما مهم تر از اين امر، بي اهميت و بي اثربودن قطعنامه هاي صادر شده است. روند صدور قطعنامه ها و مدت زمان طولاني كه براي آماده كردن و همراه كردن اعضاي شوراي امنيت با آنها صرف ميشود و تعديل هاي اساسي كه به اجبار بر قطعنامه هاي پيشنهادي آمريكا و برخي از دوستانش اعمال ميشود نشان ميدهد كه بانيان قطعنامه ها هيچ راه قاطعي و هيچ شانسي براي موفقيت و پيشبرد اهداف خود ندارند. يادآوري اين نكته نيز لازم است كه بانيان قطعنامه هاي ضد ايراني براي راضي كردن ساير اعضاي شوراي امنيت به صدور قطعنامه اي بدون اهميت كه همچون شير بي يال و دم و اشكم است از روشهاي مختلف از جمله تهديد و تطميع گسترده مانند قول كمك به پروژه هاي هسته اي در اين كشورها بهره ميگيرند.

اما چرا آمريكا و دوستان غربي او به زحمت و با اين همه اعمال فشار به اعضاي شوراي امنيت و رفت و آمد هاي سياسي آشكار و پنهان و دادن وعده هاي بسيار به اين كشورها و در فاصله هاي زماني زياد تنها قادر ميشوند قطعنامه هايي را صادر كنند كه مثلا فروش كالا به اندكي از شركت هاي ايراني را تحريم مي كند و يا براي برخي از بانكهاي ايراني در خارج از كشور و مسافرت چند نفر ايراني به خارج از كشور محدوديت ايجاد مي كند و يا فروش كالاهاي مرتبط با برنامه هاي هسته اي و موشكي به ايران - كه قبلا نيز به ايران نمي دادند – راتحريم ميكنند ؟

در پاسخ ميتوان گفت كه دولت هاي غير غربي حاضر در شوراي امنيت و برخي از اعضاي دايم اين شورا مانند روسيه و چين از اهداف سلطه جويانه جهاني آمريكا و دوستان غربي اش كه آشكارا در مقابل اهداف استراتزيك ساير قدرت ها و كشورها قرار دارد آگاهند و بنابراين بر حسب اضطرار و گاهي براي گرفتن كمك هاي غرب و يا از دست ندادن منافع تجاري و غيره، به اين قطعنامه ها كه زهر آنها گرفته شده است راي ميدهند.

پايان سخن:

غرب به جاي سخن گفتن به زبان تهديد و تلاش براي صدور قطعنامه در شوراي امنيت، بهتر است از حوادث گذشته درس گرفته از زور گويي در برابرايران دست بردارد. ايران اسلامي به بركت انقلاب اسلامي، راه استقلال و اتكا به خود را برگزيده و عليرغم فشارها و تهديدات بي شمار دشمنان به پيشرفت وتوسعه خيره كننده اي در زمينه هاي مختلف علمي فناوري از جمله دانش پزشكي و داروسازي(سلول هاي بنيادي، شبيه سازي حيوانات و... )، انرژي هسته اي، نانوفناوري، فناوري هاي نظامي، فناوري فضايي(توانايي ساختن و پرتاب ماهواره به فضا)و غيره دست يافته است و بنا ندارد اين مسير را كنار بگذارد؛ غرب نبايد فراموش كند كه در ايران انقلاب شده است، انقلابي با نام خداو براي خدا وبراي ايجاد جامعه اي مستقل، پيشرفته و الگو.