استعفاى شارون از نخست وزيرى و خروج از ليكود و تحولاتى كه پس از آن اتفاق افتاد، اسراييل را وارد مرحله اى جديد از تاريخ خود كرده است و اين رژيم را با بحران هاى جدى مواجه ساخته است.

به نظر مى رسد در بحران فوق مقاومت فلسطينى ها نقش جدى داشته است و باعث شده تا شارون كسى كه هميشه به سرسختى در مقابل فلسطينى ها معروف بوده و تصميم داشت با سياست مشت آهنين طى ۱۰۰ روز انتفاضه را سركوب كند، در حال حاضر با عقب نشينى از مواضع خود، بى توجه به مخالفت هاى گسترده در دولت و حزب ليكود، دستور عقب نشينى از غزه را صادر كند و حزبى نيز با شعار صلح و امنيت تشكيل دهد. با نزديك شدن به زمان انتخابات پارلمانى در اسراييل به نظر مى رسد شارون همچنان تنها كسى است كه شانس دستيابى به قدرت را دارد و احتمالاً مى تواند براى سومين دور به عنوان رييس يك ائتلاف ميانه رو در پست نخست وزيرى اسراييل باقى بماند.

شارون دليل خروج از ليكود را استفاده از فرصت هايى دانست كه پس از عقب نشينى از نوار غزه براى آن چه او صلح با فلسطينيان ناميده به وجود آمده است و مدعى شده كه به طرح صلح نقشه راه كه خواهان انجام مذاكره براى ايجاد كشور فلسطين است، پاى بند است.

شارون تنها نگرانى خود را تامين امنيت اسراييل دانسته و از يك طرف خواستار انحلال گروه هاى مقاومت فلسطين و از طرف ديگر كاهش فقر در ميان فلسطينى ها شده است.

همچنين شارون ادعا كرده اگر در انتخابات پارلمانى به پيروزى برسد به فلسطينى ها استقلال در برابر تضمين امنيتى اسراييل را پيشنهاد مى كند كه اين امر نشانه تلاش وى براى پيروزى در انتخابات آينده مى باشد.

از طرف ديگر رقيب وى از حزب كارگر هم بر حق تعيين سرنوشت فلسطينى ها تاكيد مى ورزد و خواستار ادامه روند صلح است.عمير پرتز بيش از آن كه در انديشه مشكلات خارجى اسراييل با فلسطينى ها باشد، در پى افزايش دستمزدها، پيشگيرى از خصوصى سازى اقتصادى و مسايل داخلى اين رژيم است. وى در همين رابطه بر حل مشكلات اجتماعى و اقتصادى تاكيد مى ورزد و با دادن شعارهاى پوپوليستى در صدد است طبقات فرو دست جامعه صهيونيست را به سمت خود جذب كند. نكته جالب در مورد پرتز اين است كه او برخلاف تمام رهبران قبلى حزب كارگر، هيچ نوع سابقه نظامى ندارد و سال ها پيش از امضاى قرارداد اسلو از حق ادعايى تعيين سرنوشت فلسطينى ها و تشكيل كشور مستقل فلسطين حمايت كرده است.

وى بيش از آن كه در عرصه سياسى اسراييل فعال بوده باشد، در زمينه هاى مدنى فعاليت كرده و فعاليت هاى صلح طلبانه او نيز بيشتر معطوف به مقابله با ساخت شهرك هاى يهودى نشين در سرزمين هاى اشغالى بوده و همچنين سابقه همكارى با جنبش صهيونيست «صلح اكنون» را در كارنامه خود دارد.

با توجه به چنين سابقه اى، به نظر مى رسد پرتز متعهدترين شخصيت براى دستيابى به صلح با اعراب است اما مساله اين است كه آيا اسراييلى ها نيز از چنين شخصيتى حمايت مى كنند؟اگر پرتز بتواند رقباى خود را در انتخابات پشت سر بگذارد، جناح سازش كار فلسطين جدى ترين و مصالحه جوترين شريك خود را در جامعه صهيونيست پيش رو خواهد داشت، اما اگر به سرنوشت امرام ميزنار رهبر حزب كارگر در انتخابات پارلمانى سال ۲۰۰۲ دچار شود، روند صلح خاورميانه بر همان پاشنه اى خواهد چرخيد كه اكنون مى چرخد، يعنى پردرد سر، كند، توام با خشونت و طاقت فرسا! به نظر مى رسد پرتز كه برنامه انتخاباتى خود را بر محور مبارزه با فقر و فساد سازمان داده است، در انتخابات آينده شانس زيادى براى پيروزى دارد، ولى به باور اعضاى ليكود اگر او در انتخابات به پيروزى برسد از سرزمين هاى فلسطينى تا خطوط مرزى چهارم ژوئن ۱۹۶۷ عقب نشينى مى كند و همين امر نگرانى آن ها را به دنبال داشته است، تا جايى كه ليكود، پرتز را به ضديت با يهود متهم كرده است. البته اسراييلى ها در طول تاريخ بارها گرايشات خود را به احزاب راست نشان داده اند ولى مساله اى كه در حال حاضر ليكود رانگران كرده اين است كه صهيونيست ها اكنون حزب راست ديگرى را به رهبرى شارون در مقابل ليكود مى بينند. حزبى كه به اعتبار متنفذترين چهره راست گرايان يعنى شارون تاسيس مى شود و كارفرماى شارون را پشتوانه خويش قرار داده است و به نظر مى رسد در اين ميان ليكود بيشترين ضرر را متحمل خواهد شد و در وضعيت كنونى، حزب افراطى ليكود پس از حزب «مسووليت ملى» به رهبرى شارون و حزب كارگر، شانس سوم پيروزى در انتخابات تلقى بشود.

در هر صورت شارون، در صورت پيروزى نيز براى تشكيل دولتى كارآمد و حداكثرى ناچاراً، بايد دست به تشكيل ائتلافى جديد بزند. به احتمال قوى حزب كارگر به رهبرى «عميد پرتز» تنها در صورتى به اين ائتلاف خواهد پيوست كه شارون متعهد شود مذاكرات بامحمود عباس درباره ايجاد دولت فلسطينى و تعيين قطعى و نهايى مرزها را آغاز كند اما در صورتى كه شارون برخلاف عقيده كارشناسان براى اين گام مهم آمادگى نداشته باشد، ناچار به عنوان پيروز انتخابات براى حفظ موقعيت و آرامش در اردوگاه سياسى خود، بايد در فكر تشكيل ائتلافى راست و ميانه باشركت بدنه حزب ليكود و تشكل هاى كوچك مذهبى باشد. اما در هر صورت چه شارون و چه رقباى اصلى او در طيف ناهمگون احزاب سياسى اسراييل چاره اى ندارند، جز آن كه در فكر تاثيرگذارى بر رفتارهاى نيروهاى مقاومت در نوار غزه و سرزمين اشغالى كرانه باخترى رود اردن نيز باشند.اين تغييرات و تحولات در مجموع نشانگر پوست انداختن سيماى سياسى رژيم صهيونيستى است و در روند مذاكره با فلسطينى ها اين تحولات اميدهاى تازه اى براى ايجاد صلح به وجود آورده است و به گفته صائب عريقات، مذاكره كننده ارشد فلسطينى، اين يك فوران در آتشفشان سياسى اسراييل بود. وى افزود: اميدوارم زمانى كه گرد و غبارها فرو نشست، شريكى براى حركت رو به جلو در اسراييل پيدا شود و در نهايت يك توافق به دست آيد.