1. آنچه امروز ترسيم مي شود، فرمولي خاص در ديپلماسي است كه عبارت است از: اقتصاد ــــ سياست ـــ فرهنگ كه همان هويت ديپلماسي در (نظريه جهاني شدن) است. آنچه در ديپلماسي فرهنگي پيشنهاد مي شد، فرهنگ ــــ اقتصاد ـــــ سياست.

 2. در فرمول نخست، اقتصاد زير بناي همه فعاليت هاي سياسي است وبر ديپلماسي هم حكومت مي كند. سرمايه داري چارچوب تئوريك اين فرمول است كه بنياد وجودي خود را بر وجود تقاضا و سپس عرضه مي داند. سياست و ديپلماسي در اين فرمول در جهت پاسداري ازتقاضاست. فرهنگ هم براي حفظ تقاضا به كار مي رود.

 3. جهاني شدن، يعني جهاني شدن تقاضا براي كالاي سرمايه داري كه بازمينه سازي سياسي و حاكميت فرهنگي سرمايه داري انجام مي پذيرد وبه فرهنگ امريكايي يا فرهنگ پاپ يا فرهنگ مصرفي مشهور است، پس فرهنگ فرع بر سياست و سياست فرع بر اقتصاد است.

 4. در فرمول نخست، بنا بر آزادي است؛ آزادي در اقتصاد، آزادي درسياست و آزادي در فرهنگ. آزادي در اقتصاد براي رشد در مصرف، تقاضا و عرضه و سپس به دست آوردن ارزش اضافي و آزادي در سياست كه از آن با دموكراسي ياد مي شود. براي به دست آوردن مكانيسم قدرت براي آزادي اقتصادي است و با آزادي در فرهنگ، سنت ملي مخالف مصرف سركوب و راه براي مصرف بيشتر هموار شود.

 5. در ديپلماسي ياد شده، ظلم محور اصلي است و مخالفت با عدالت، در مركز واقع مي شود، پس به دنبال اقتدار نهايي است و نيروي نظامي، مسابقه تسليحاتي و جنگ طلبي در اولويت واقع است. تاريخ استعمار، استثمار و استحمار، تاريخ ديپلماسي مذكور است. ايدئولوژي برابري وآزادي در انقلاب فرانسه تا حال، همين نكته است.

 6. در فرمول دوم كه فرمول انقلاب اسلامي است، فرهنگ محور اوليه است، چون اخلاق در محور اول واقع مي شود و مركز اخلاق اسلامي دربعد فردي و اجتماعي، عدالت است كه در بعد فردي به تقوا مشهور است ودر بعد اجتماعي به عدالت اجتماعي.

 7. در فرمول دوم سياست بر اساس اخلاق بنا مي شود؛ به عبارت ديگرسياست بر عدالت بنا مي شود. عدالت فردي كه در تقواي سياستمداران تجلي مي يابد و سياستگذاري كلي و كلان را عدالت اجتماعي تشكيل مي دهد، پس سياست ما عين ديانت مي شود.

 8. اقتصاد در نهايت، ابزاري در دست دولت اخلاق و كريمه است تابتواند، اقتدار لازم را براي اجراي فرهنگ انساني اسلامي به دست آورد. رشد اقتصادي چون با عدالت همراه است، اخلاق را رواج مي دهد. پس تضاد اخلاق و رشد اقتصادي و توسعه پيش نمي آيد.

 9. حال كه در چارچوب آينده جهاني روشن بشر، مي توان گفت كه (ديپلماسي عمومي)، اصطلاحي است كه انگلوساكسون ها براي فرمول اول به كار مي برند؛ ولي (ديپلماسي فرهنگي) اصطلاحي است كه براي فرمول دوم به كار مي رود و در سياست و ديپلماسي رقيب در آينده است. پس بايد دام پردازي آنها در باب اصطلاحات باشد، چون هر اصطلاح، بارتئوريك و نظريه هاي خاص خود دارد.

 10. ديپلماسي فرهنگ در يك چارچوب خاص تئوريك مطرح مي شود و آن جهان ميان فرهنگي است: (و ما ارسلنا من رسول الابلسان قومه ليبين لهم) كه لازمه آن فهم جهاني فرهنگ ماست.

 پس مرحله نخست، مطالعات ميان فرهنگي جهان است كه با فهم مردمان سراسر جهاني شروع مي شود و راه آن فهم عنصرهاي رئيسه آنهاست كه در رأس آن دين واقع است و سپس هنر، ادبيات، فلسفه ودانش هاي بومي آنها.

 11. پنج عنصر در مطالعه ارتباطات ميان فرهنگي لازم دانسته شده است: دين، زبان، تاريخ، حكومت و خانواده كه بنياد اجرايي ديپلماسي فرهنگي را تشكيل مي دهد. دين نظام معنايي زبان را تشكيل مي دهد وزبان تاريخ را به وجود مي آورد و تاريخ حكومت را به وجود مي آورد وخانواده حكومت را شكل مي دهد. پس مي توان گفت كه ديپلماسي فرهنگي يك طيف دارد كه در دو سر دين و خانواده قرار دارد و ديگرعوامل، عوامل واسطه اي است.

 12. ديپلماسي فرهنگي بر اساس زندگي بنا مي شود كه غايت نهايي آن صلح جهاني در پناه معنويت و عدالت جهاني است و زندگي عام ترين كلمه اي است كه مي توان براي توصيف امور به كار برد، پس ديپلماسي فرهنگي عام ترين ديپلماسي است كه شامل تمامي ديپلماسي هامي شود، پس سازمان ديپلماسي فرهنگي سازمان جمع كننده ديگرسازمان هاي مربوط به ديپلماسي.