كليت نومحافظه كاري در ايالات متحده در پي « تغيير رژيم» در ايران است. اگر چه برخي محافظه كاران معتدل از «تغيير رفتار» دم ميزنند. يعني سياست خارجي امريكا داراي فرايند واحدي است كه بصورت جبرگرايانه ، مهرههاي خاص سياسي را روآورده و عملكرد خاصي را رقم مي زند. فراموش نكنيم كه امريكا قبل از «چين مائو»، «شوروي كمونيستي» و جمهوري اسلامي ايران ، وطني ايدئولوژيك بوده و هست و اتفاقا اين ايدئولوژي از آنجا كه مورد اجماع واقع شده – جهان گرايي از شاخصه هاي عمده ايدئولوژي هاي مذكور است – هيچ كس در درون نمي تواند مسير آن را بصورتي عمده تغيير دهد. جمهوري اسلامي ايران از آنجا كه مانع عمده اي در مقابل جهاني شدن و جهاني كردن ارزشهاي امريكاست، مورد هجمه است و اقدامات ديپلماتيك نمي تواند تغييري قابل ملاحظه در اين مسير را موجب شود.
نومحافظه كاران هم محافظه كارند و هم تجديد نظر طلب. محافظه كار از آن جهت كه نمي خواهند در ساحت تغلب موجود كاخ سفيد برجهان اختلالي ايجاد شود و تجديد نظر طلب از آن جهت كه مي خواهند هرچه بيشتر وضع موجود را با تعبيه شاخصه هاي امريكايي، امريكايي كنند.
با اين انديشه ، جمهوري اسلامي ايران يكي از محورهاي شرارت قلمداد گرديد و رويكرد تغيير نظام غالب تر شد. آنها معتقدند اسلام سياسي بزرگترين تهديد امريكانيسم بعد از كمونيسم است كه از تكرار مكررات خودداري مي كنيم. در اين باره جمهوري اسلامي الهام بخش حركتهاي اسلامي است و از اين منظر قادر است سياستهاي يكجانبه گرايانه و اقتدارگرايانه امريكا را به چالش بكشد. از اين رو از نظر آنها تغيير رژيم ايران و تبديل آن به متحداستراتژيك اسراييل مي تواند هم خيلي از موانع اسراييل را بر طرف سازد و هم آن را به همراه اسراييل در مقابل اعراب قرار دهد. آنها معتقدند كه ايران اختلافات ژئوپولتيك با اسراييل ندارد.
مايكل لدين، متخصص امور ايران معتقد است امريكا براي ريشه كن كردن تروريسم ابتدا مي بايست به ايران حمله مي كرد چرا كه استفاده از ابزارهاي مسالمت جويانه و ديپلماسي نه تنها هيچ فايده اي براي امريكا ندارد بلكه موجب گستاخ تر شدن ايران در ضربه زدن به منافع امريكا مي شود.
رائول مارك گرشت و دانيل پلتكا نيز از نومحافظه كاراني هستند كه در ارايه تزهاي ضد ايراني و سخنرانيهاي آتشين در اين باره اشتهار دارند. ايندو با ارايه مقالاتي همچون «بازي هاي ايران و اتلاف وقت» و «تغيير رژيم در ايران» در روزنامه هايي همچون نيويورك تايمز و فاينشنال تايمز خواهان تغيير رژيم در ايران شده اند. موسساتي همچون «موسسه امريكايي يهودي واشنگتن براي سياستگزاري خاورنزديك موسوم به winep تاثير بسزايي در جهت دهي سياست خارجي امريكا نسبت به ايران گذاشته اند. لابي صهيونيستي به قدري قوي و تاثيرگذار است كه به تعبير گراهام فولر امكان هرگونه تحليل واقع بينانه را از دولتمردان امريكا -نسبت به ايران – سلب مي كند. وي مي گويد كه كارمندان دولت امريكا تنها در پشت درهاي بسته و مخفيانه مي توانند بي طرفانه و منصفانه نسبت به ايران تحليل كنند.
از اين رو مساله تغيير رژيم در ايران هماره سرلوحه كار دو حزب دموكرات و جمهوريخواه بوده و هست. محافظه كاران جديد بر اين باورند كه تغيير رژيم ايران به پروژه هاي افغانستان و عراق كمك مي كند اما واقع گرايان معتقدند كه تغيير رژيم با عمليات نظامي محقق نمي شود لذا بايد روشهاي جديد اتخاذ كرد تا از اين طريق به حذف ايران از معادلات منطقه اي كمك كرد. بنابراين سياست فشار از بيرون و تغيير رژيم از درون در دستور كار قرار مي گيرد.
اكنون نيز با مشكلات پيش آمده در عراق، اين سياست طرفداران بيشتري دارد. آنها تلاش دارند از طريق فشارهاي ديپلماتيك از خارج و تبليغات ماهواره اي و متمايل كردن مردم به سكولاريسم و شورش هاي خياباني به اهداف تاريخي و ژئوپولتيك (تعبير كسينجر) نايل آيند.
انديشه غالب بر كاخ سفيد با وجود همه اختلافات جزئي، انديشه اشتراوس و فوكوياما است كه جهان را به خير و شر تقسيم مي كند. از اين رو تجربه نشان داده است كه هر گونه سياست انفعالي و عقب نشيني موجب ترغيب محافظه كاران مي شود و در اين باره لابي صهيونيسم بسيار تاثير گذار است.
لابي «ايپك» (كميته امور عمومي امريكا و اسراييل) با داشتن 50 هزار عضو در سراسر امريكا با برقراري ارتباطات گسترده با مراكز قدرت و تبليغاتي، نقش اساسي در مخدوش كردن چهره ايران بازي كند. طرح داماتو در زمان كلينتون ، طرحي صهيونيستي بود. لابي ايپك سالانه 4 ميليارد دلار از امريكا دريافت مي كند. به عبارتي از مولفه هاي تنش آفرين بين ايران و امريكا، صهيونيسم و لابي هاي آن است كه امكان هرگونه تعامل مثبت را از بين مي برد. طرح مساله توان هسته اي ايران نيز اساسا طرحي صهيونيستي است.
در اين ميان ديپلماسي و تبادلات فرهنگي، سياسي و اقتصادي مي تواند به جمهوري اسلامي كمك كند. امريكا در صورت ضعف ارتباطات ما، ائتلافهاي گسترده تري را عليه ايران شكل خواهد داد و اين، به تهاجمي تر شدن سياست خارجي امريكا دامن مي زند. مي توان با تلاشهاي دوافر نهضت محافظه كاري كه بند به «زمان» است را كنترل كرد.
* در اين باره ر.ك اينترنتNeo conseratives/Iran/Zionism
