محتواى مقاله از يك سو بيان‏گر فضاى آكنده از رعب و وحشت حاكم بر جامعه اسرائيل، به‏خصوص پس از انفجار هتل يهودى‏ها در «كنيا» است. 

از سوى ديگر، نويسنده، وعده‏هاى آرامش و امنيتِ «آريل شارون» را يادآورى مى‏كند، و آن را در تناقض با فضايى كه در عمل به وجود آمده است مى‏بيند. وعده‏هايى كه بار ديگر، با نزديك شدن به انتخابات، از سوى آريل شارون مطرح مى‏شود و نويسنده نيز طنزگونه، هدف از اين شعارها را آشكار مى‏كند: «به شارون راى بدهيد». 

در ضمن لازم به ذكر است كه در ترجمه اين مقاله هيچ‏گونه تغييرى صورت نگرفته و به همين خاطر اصرارِ نگارنده مقاله در استفاده از كلمه «اسرائيلى» به‏جاى «يهودى» كاملاً واضح است. 

چون دزد در شب

ده ماه قبل، وقتى كشور به خاطر تروريسم فزاينده، در شرايط نااميدى شديدى به سر مى‏برد، آريل شارون، يك سخنرانى در تلويزيون انجام داد تا باعث قوت قلب مردم شود: «كشور اسرائيل، سرنگون نمى‏شود و نخواهد شد. اكنون زمان حرف‏هاى نااميد كننده نيست، بلكه وقت آن است تا محكم بايستيم و به جهان نشان دهيم كه مفتخريم كه اسرائيلى و يهودى هستيم»؛ بعد از اين سخنرانى، چندصد نفر كشته و چند هزار نفر زخمى شده‏اند و امنيت و آرامش، از هر زمان ديگرى، دورتر به نظر مى‏آيد و نااميدى عميق‏تر شده است. و بر خلاف آنچه شارون در آن سخنرانى اظهار كرد، خودِ دولت معتقد نيست كه اسرائيلى يا يهودى بودن افتخار بزرگى است. 

بعد از حمله تروريستى در مومباسا (كنيا) وزارت خارجه توصيه‏هايى را براى اسرائيلى‏هايى كه به خارج سفر مى‏كنند منتشر كرد. در اين مجموعه نه تنها به كشورهايى اشاره شده كه اصلا نبايد به آنجا رفت، بلكه آموزش‏هايى براى اينكه «چگونه ديده نشويم؟» و چگونه هويت اسرائيلى خود را مخفى كنيم؟» داده شده است. اين برخلاف چيزى است كه شارون در سخنرانى براى مردم اعلام كرد: افتخار نكردن به هويت اسرائيلى و يهودى، و برعكس، رفت و آمد چون دزدان در شب. 

اولين كارى كه يك توريست عادى، بعد از رسيدن به محل انجام مى‏دهد، چك كردن وضعيت اتاق، راحتى تختِ‏خواب‏ها، تميزى حمام و نگاهى به كُمدها است. 

اما وزارت خارجه به اسرائيلى‏ها توصيه مى‏كند تا مثل جميز باند عمل كنند: «اول دقت كنيد كه در محيط اطراف چه مى‏گذرد. افراد مشكوك را بيابيد، خروجى‏ها و راه‏پله‏هاى اضطرارى را شناسايى كنيد». 

همچنين توصيه شده كه به هتل‏هاى مشكوك ناشناخته مراجعه نشود، حتى اگر قيمت آن‏ها ارزان‏تر باشد. اين واقعيت دارد: وزيران كابينه و معاونان آن‏ها كه از طرف دولت به سفرهاى خارجى مى‏روند، تنها در سوئيت‏هاى هتل‏هاى لوكس اقامت مى‏كنند، و تا به حال هيچ اتفاق بدى براى هيچ كدام از آنها رخ نداده است! 

توصيه ديگر، پرهيز از مكالمه به عبرى يا پوشيدن لباس با نوشته‏هاى عبرى و نيز تجمع در هتل‏ها و رستوران‏هايى است كه اسرائيلى‏ها بيش‏تر به آنجا رفت و آمد مى‏كنند. انگار مى‏توان به خارج سفر كرد و داخل اسرائيل‏ها نشد. 

با شركت‏هاى هواپيمايى خارجى سفر نكنيد، كتاب‏هاى عبرى در دست بگيريد، چمدان‏هاى با اسم و آدرس عبرى همراه نداشته باشيد. 

على‏رغم تمام اين اقدامات احتياطى، هر دشمنى مى‏تواند بلافاصله يك اسرائيلى را بشناسد: او دائما در اطراف هواپيما رفت و آمد مى‏كند تا بداند فروشگاه‏هاى معاف از ماليات duty) (free چه وقتى كار مى‏كنند. 

وزارت خارجه توصيه كرده است كه اگر يك تاكسى، بدون اينكه اشاره كرده باشيد براى شما نگه داشت، به آن سوار نشويد. در جهان واقعى، اين اتفاق، معجزه‏اى است كه تا به حال براى هيچ توريستى رخ نداده است. در پاريس يا نيويورك، مخصوصاً اگر باران ببارد، هيچ راننده‏اى حتى اگر زير چرخ‏هاى ماشينش بخوابيد، براى شما نگه نخواهد داشت. «در زمان خريد، دقت كنيد كالايى كه دريافت مى‏كنيد همان چيزى باشد كه مى‏خواهيد، اين توصيه خوبى نيست: هويت يك توريست اسرائيلى، از روى تعداد زياد بسته‏هايى كه در يك سفر خريدارى مى‏كند، مشخص مى‏شود. 

«در هتل و رستوران، مراقب افراد مشكوك باشيد. در مكان‏هاى دورافتاده پياده‏روى يا رانندگى نكنيد»؛ بنابراين، ملت اسرائيل! به‏طور خلاصه به‏جاى استراحت و آرامش در خارج، بترسيد! احتياج نيست بيش‏تر ادامه دهيم تا بفهميم دولت در حالت وحشت است. از يك‏طرف به ما توصيه مى‏كنند كه به زندگى عادى خود ادامه دهيم، اما از طرف ديگر، هر روز ما را با گزارش‏هايى شامل چندين هشدار مى‏ترسانند. معلوم نيست چرا ما به اين گزارش‏هاى دراماتيك نياز داريم. اگر هشدارهايى وجود دارد، بايد سرويس امنيتى، اطلاعات را به هر كسى كه مربوط مى‏شود منتقل كند، ولى چرا ما را هر روز از ترس مى‏كشند؟ چرا بايد مادر يهودى هر روز بر سر دوراهى باشد كه به كودكانش اجازه دهد به سينما يا جشن تولد بروند يا نه؟ 

هر چند روز، مى‏شنيديم كه «صدام» قرار است با سلاح شيميايى و بيولوژيكى به ما حمله كند و اينكه «ما آماده‏ايم» و حالا به خاطر يك حمله «به ظاهر توسط القاعده»، داريم موجى از هشدارها را در مورد «القاعده» دريافت مى‏كنيم، در حالى‏كه كوچك‏ترين اطلاعى از اين‏كه آن‏ها كه هستند، كجايند و چه نقشه‏اى دارند، نداريم. مقام‏هاى مسئول كاملاً و به‏جاى ايجاد يك سپر دفاعى از ما مى‏خواهند كه خودمان از خودمان دفاع كنيم. 

در اسرائيل «آرامش و امنيت»، اسرائيلى‏هاى بيش‏ترى كشته مى‏شوند تا در كشورهايى كه گفته شده اصلاً نبايد به آنجا رفت. جبهه جنگ در خانه است، نه در فراسوى درياها، به شارون راى بدهيد! 

ترجمه‏وتدوين: 

گروه‏مطالعاتى‏انتفاضه‏قلم‏