اهانت به نمادهاى زنانه و خانوادگى و مذهبى، ارج نهادن به بى‏حرمتى، رد همه قواعد شايستگى، عدالت بودن بى‏رحمى، وقاحت بى‏شرمانه، تنفر و هرزگى، احساسات ضد اجتماعى، ادبيات مغلق و غامض، از ویژگی های هنر جدید به شمار می رود.

تجارت سكس

يكى از معضلات جدى دنياى مدرن، تجارت زنان و كودكان براى مقاصد جنسى است. فساد دولت‏مردان، و به تبع آن، سكوت آن‏ها، و نيز، سكوت جامعه در قبال اين پديده زشت، دست تبهكاران را براى اين تجارت كثيف، ولى مدرن باز گذاشته است. خطر اندك و سود سرشار تجارت سكس، موجب شده كه اين تجارت، سخت مورد توجه باندهاى تبهكار قرار گيرد، و از اين رو، به سرعت در حال جايگزين شدن با قاچاق اسلحه و مواد مخدر است. آمار نشان مى‏دهد كه هر ساله، 4 ميليون زن و كودك، مورد تجارت سكس واقع مى‏شوند كه از اين راه، 54 ميليارد دلار، عايد صاحبان اين تجارت مى‏شود.

سالانه 500 هزار زن به كشورهاى اروپاى غربى قاچاق مى‏شوند كه بالغ بر 60 درصد آن‏ها، توسط باندهاى روسى و اوكراينى صورت مى‏گيرد. 60 درصد زنان روسپى لندن، از ديگر كشورها و اغلب از اوكراين به انگليس قاچاق شده‏اند. در آمستردام، 80 درصد روسپى‏ها را زنان و دختران خارجى تشكيل مى‏دهند كه تنها 10 درصد آنان، داراى مدارك قانونى اقامت‏اند، بقيه به صورت قاچاق به اين شهر وارد و به روسپى‏گرى مشغولند. هم‏اينك، 30 هزار دختر و زن تايلندى به روسپى‏گرى در ژاپن اشتغال دارند كه تنها 8 هزار نفر آن، داراى مدارك قانونى اقامت هستند. همه روسپى‏ها، تا زمانى كه توان فعاليت در اين تجارت را داشته باشند، در اين كشور باقى و در غير اين صورت، به كشورشان باز گردانده مى‏شوند، تا به علت ابتلاى به ايدز، مراحل پايانى حيات‏شان را در كشور خود سپرى نمايند. روسپيان ژاپنى حتى از بازگرداندن درآمد به كشورشان عاجز مى‏مانند، زيرا اين درآمد، در بازار جواهرات ژاپن يا در قمارخانه‏ها خرج مى‏شود.

در فرهنگ آمريكا، نياز مردانى كه خواستار ارضاى جنسى خود هستند، يك نياز طبيعى به شمار مى‏رود، ولى به زنانى كه تأمين كننده اين نيازند، به عنوان موجوداتى كثيف و هرزه نگريسته مى‏شوند. اين نگرش، دوگانگى برخورد با تجارت سكس و مسأله سكس را در آمريكا نشان مى‏دهد. در نواداى آمريكا، روسپى‏گرى يك فعاليت قانونى است، اما فعاليت قانونى روسپى‏گرى در نوادا، از حجم تجاوزات جنسى به عنف، 4 برابر ديگر نقاط آمريكاست كه در آن، روسپى‏گرى، عملى غيرقانونى شناخته شده است.

چند نكته قابل توجه ديگر درباره آثار تجارت سكس و روسپيان وجود دارد. از جمله:

1- 86 درصد روسپيان آمريكايى و 53 درصد روسپيان سراسر جهان، توسط واسطه‏ها، قاچاق‏چيان و دلالان سكس، مورد خشونت فيزيكى قرار مى‏گيرند.

2 - بيمارى‏هاى روحى و روانى روسپيان، ناشى از دورى از كشور و بدرفتارى دلالان جنسى در آمريكا، 88 درصد و در ديگر نقاط جهان، 47 درصد گزارش شده است.

3 - در آمريكا، 90 درصد و در ديگر كشورها، 40 درصد روسپيان، جداى از عرضه به مشتريان سكس، توسط خود دلالان و قاچاق‏چيان سكس، مورد تجاوز جنسى قرار مى‏گيرند. ( http://www.rapeis.org مندرج در ماهنامه سياحت غرب، آذر 1382، ص 39)

هنر جنسى

در غرب، هنر، مفهوم انسانى خود را از دست داده است. مواردی چون: اهانت به نمادهاى زنانه و خانوادگى و مذهبى، ارج نهادن به بى‏حرمتى، رد همه قواعد شايستگى، عدالت بودن بى‏رحمى، وقاحت بى‏شرمانه، تنفر و هرزگى، احساسات ضد اجتماعى، ادبيات مغلق و غامض، از ویژگی های هنر جدید به شمار می رود.

فردريك هارت در تعريف چنين هنرى مى‏گويد: خصوصيت اصلى هنر در قرن بيستم، تخريب متهورانه دو آرمان وقار و زيبايى است. جاكس بارزن در تكميل گفته او مى‏افزايد: حمله به اقتدار حاكم، مبارزه براى از بين بردن هر نهادى، ايجاد بى‏نظمى و اغتشاش در زبان و مفاهيم، بى‏تفاوتى نسبت به وضوح مفهومى و خشونت عليه انسانيت، آينه تمام نماى هنر مدرن است.

قرار دادن صليب در شيشه‏اى پر از ادار، نقاشى تصوير خود در حالت جنسى، عرضه صحنه‏هایى چون استعمال مواد مخدر، هم‏جنس‏بازى و كودك آزارى در سینما، تجاوز جنسی در صحنه تئاتر و تجاوز به محارم در جشن های خانوادگی به عنوان جلوه هایی از هنر جنسی غرب توسعه یافته محصولاتی در راستای این تفکر هنری جدید می باشد.

تجاوز به عنف

از هر 6 زن آمريكايى، يك زن در عمر خود مورد تجاوز جنسى قرار مى‏گيرند، اما قربانيان تجاوزهاى جنسى، صرفاً به زنان محدود نمى‏شود، بلكه كودكان و مردان را نيز در برمى‏گيرد. آمارهاى سال 2002 نشان مى‏دهد كه از هر 8 قربانى تجاوز جنسى، يك نفر مرد است، اين بدان معناست كه 3 درصد مردان آمريكايى در طول عمر خود مورد تجاوز جنسى قرار مى‏گيرند. هم‏چنين، اطلاعات به دست آمده حكايت از آن دارد كه 44 درصد قربانيان تجاوز جنسى را افراد زير 18 سال تشكيل مى‏دهد كه 29 درصد آن‏ها بين 12 تا 17 سال می باشند و 15 درصد كل قربانيان را كودكان زير 12 سال به خود اختصاص داده است. آمارها بيان‏گر آن است كه 12 درصد پسران و 29 درصد دختران دبيرستانى در طول تحصيل، مورد تجاوز جنسى قرار مى‏گيرند، ولى اين موضوع را مخفى نگاه مى‏دارند.

برخلاف تصور عمومى، متجاوزين جنسى مردانى نقاب دار كه جاهاى خلوت و پرت را مأمن تجاوزات خود انتخاب مى‏كنند، نيستند، بلكه اطلاعات ارائه شده مبين آن است كه 40 درصد تجاوزات در منازل قربانيان و اغلب نيز توسط آشنايان، دوستان و يا حتى اقوام نزديك، 20 درصد در منازل دوستان، همسايگان يا اقوام، 25 درصد آن‏ها در اماكن عمومى چون پاركينگ‏ها صورت مى‏گيرد. متوسط سن اين متجاوزين حدود 31 سال است كه 52 درصد آن‏ها را سفيدپوستان تشكيل مى‏دهند. اما به نسبت جمعيت، سياه‏پوستان 10 درصد بيش از سفيدپوستان در معرض تجاوز جنسى قرار دارند. البته فقط 39 درصد تجاوزات جنسى، توسط قربانيان به مقامات ذى صلاح گزارش مى‏شود، مابقى سكوت اختيار مى‏كنند. مهم‏ترين دلايل اين سكوت، خصوصى يا شخصى دانستن آن توسط قربانيان و يا ترس از انتقام متجاوزين است. اين سكوت، زمانى معنادارتر مى‏گردد كه آمارها بيان گر آن است كه 66 درصد قربانيان، متجاوزين به خود را مى‏شناسند.

بيشتر اين قربانيان، با مشكلات روحى و جسمى مختلف روبرو مى‏گردند. از آن جمله مى‏توان به سردردهاى مزمن، اختلال در خواب، حالت تهوع، كاهش اشتها، اختلال در تغذيه، دردهاى قاعدگى، اختلال در رفتارهاى جنسى و حتى تمايل به خودكشى اشاره كرد. آمارها نشان مى‏دهد كه مراجعه اين گونه قربانيان در سال گذشته به روان‏پزشكان با رشد 56 درصد همراه بوده است. البته آمار دقيق تجاوز جنسى و آثار عميق آن به درستى در دست نيست، ولى تفاوت فاحش بين آمار مراكز مختلف دولتى و پژوهشى نشان از عمق آن دارد. (قربانيان خاموش، مؤسسه تحقيقاتى اينز آمريكا. مندرج در ماهنامه سياحت غرب، آبان 1382، ص 37)