درعصر جهاني سازي دولت ها و ملت ها، سازمان هاي بين المللي دولتي، شركت هاي چند مليتي و ساير بازيگران عرصه بين الملل جهت حفظ و توسعه پرستيژ جهاني، خود را مدافع آرمان جهاني حقوق بشر مي دانند، تا بار مثبت و ديدگاهي خيرخواهانه در ذهنيت و عينيت افكار بين المللي درباره آنها شكل گيرد. از اين رو صدام حسين خود را بي گناه و دشمن استكبار مي نامد و روسيه پس از جنگ سرد خود را قهرمان اسلاوهايي مي داند كه از سوي بيگانگان مورد بي حرمتي قرارگرفتند. از سوي ديگر گروه هاي تروريستي همچون القاعده نيز درعصر جهاني سازي آمال خود را برنجات انسان ها معرفي مي كند. همه اين اقدامات و عملكردها در عصر نوين، نشانگر تبديل حقوق بشر به عنوان هنجاري عمومي، و اخلاقي جهاني مي باشد.

ايالات متحده آمريكا نيز با بهره گيري از چنين ارزش اخلاقي جهانشمول به سياست هاي خود سمت و سو مي دهد.

آمريكا درحالي بر ادعاهاي واهي خود مبني بر پاسداري و دفاع از حقوق بشر تأكيد مي كند كه هنوز نه ميثاق بين المللي حقوق اقتصادي اجتماعي و فرهنگي و نه كنوانسيون از ميان بردن همه اشكال تبعيض درمورد زنان را تصويب كرده است، و در تصويب كنوانسيون حقوق كودك نيز كوتاهي نموده است علاوه بر اين آمريكا دربرابر تشكيل ديوان كيفري بين المللي كار آمد هم ايستادگي كرده و در داخل كشورش شاهد افزايش مجازات اعدام و تبعيض نژادي و وضع نابسامان زندان ها هستيم، با چنين اوصافي در عصر جهاني سازي، شاهد نقض حقوق بشر در سياست هاي اعلامي و اقدامي آمريكا به عنوان مروج اصلي حقوق بشر هستيم.

در فرهنگ بشري اشتراكات زيادي راجع به آزادي بيان، مذهب، مطبوعات و آئين قضايي عادلانه موجود است و خيلي ازكشورهاي غير غربي نيز به اين اصول اعتقاد دارند و به آن عمل مي كنند. در دوراني كه غربي ها با شيوه هاي استثماري بر دنيا تسلط داشتند مخالفان استعمار از همين اصول براي نقد و مبارزه برعليه آنها بهره مي جستند. همين قواعد حقوق بشر بود كه كشورهاي اصطلاحاً جهان سوم و توسعه نيافته به منظور مقابله با قدرت هاي امپرياليستي از آن استفاده مي كردند. با توجه به اين گفتارها و مصاديق، حقوق بشر به صورت پديده اي تكاملي درطول تاريخ موجوديت يافته است و ليكن در دوران كنوني كه شاهد عصرگذار به جهاني سازي هستيم حقوق بشر به عنوان ابزار دست آمريكا در تثبيت سياست هاي خود تبديل شده است.

در قرن بيستم موضوع نژادپرستي در «رودزيا» و «آفريقاي جنوبي» مورد مخالفت محافل بين المللي و كشورهاي گوناگون قرارگرفت ولي سفيدپوستاني كه در اقليت و مجري استعمار و نژادپرستي بودند چنين مخالفت هايي را دخالت درامور داخلي كشورهايشان مي دانستند. حال سردمداران بقاياي همين سفيدپوستان درعصر حاضر محدود شدن دولت ها و خارج شدن برخي مسائل از حاكميت كشورها را نهايت عقلانيت تفسير و تحليل مي كنند. اينها يكي از اين مسائل و موارد را حقوق بشر دانسته و پيشقراولي حمايت از حقوق بشر نامحدود و بدون توجه به مرزهاي سياسي را دردست اجرا گذارده اند. آمريكا نيز به عنوان رهبر اين منش و تفكر حقوق بشر را بعنوان ابزار تحقق اهداف و منافع خود مي نگرد. اما آمريكايي كه خود گرفتار تارهاي درهم تنيده اي از مشكلات و نقض هاي حقوق بشر مي باشد چگونه مي تواند مروج و توسعه دهنده حقوق بشر درخارج از مرزهاي ملي خود باشد؟ ايالات متحده آمريكا با اشاعه نگرش اقتدار مركزي بدنبال حفظ امنيت ملي خود و دروني كردن، نظامي برخوردار از دولت هاي مستقل است. با اين وصف آمريكا جهت قدرت نمايي درچنين فضايي و تحديد حاكميت جهاني خود بايد مسائل امنيتي را دررأس امور قرار دهد. كليد عملياتي كردن اين تفكر نيز بعد از يازدهم سپتامبر 2001 زده شد. سردمداران آمريكا نيز پيامدهاي اين رخداد را در توجيه تحليل هاي خود موثر دانستند. تناقضات موجود در سياست خارجي و تبعيضات نژادي درداخل آمريكا اين پرسش را ايجاد مي كند كه چگونه اين كشور مي تواند ساير بازيگران بين المللي را به رعايت حقوق بشر جهاني دعوت و توصيه نمايد؟ ايالات متحده آمريكا با حمايت هاي بي منطق و زورمدارانه از اسرائيل درخاورميانه، تاسيس زندان هاي «گوانتانامو» و «ابوغريب» و شكنجه زندانيان و نقض آشكار حقوق بشر درعراق افغانستان هيچ گاه نمي تواند مدعي رهبري پاسداري از حقوق بشر باشد، چرا كه از سويي درطرح خاورميانه بزرگ ثبات و دموكراسي را تبليغ مي نمايد و درجهتي ديگر حملات اخير اسرائيل به لبنان و كشتار زنان و كودكان غيرنظامي را درد زايمان تحولات مدرنيستي مدنظر آمريكا در خاورميانه توصيف مي كنند.

ايالات متحده آمريكا نيز مانند ساير بازيگران بين المللي درزمينه شكل دادن به سياست هاي خود علي الخصوص در مورد حقوق بشر به دو عامل افكار عمومي جهانيان و واضحات و قواعد نظام بين المللي تأكيد دارد. رمز موفقيت و كليد راهگشاي تناقض ميان اين دو عامل حفظ تعادل چنين ستون هاي تأثيرگذار مي باشد. آمريكايي ها معتقدند كه بايد به واقعيات بين الملل تأكيد كرد ولي اهداف اصلي خود را برپايه توسعه منافع ملي استوار نمود. بدين منظور گاهي مجبورند كه ارزش هاي مقبول جهاني و واضحات بين المللي را در برابر منافع حاكمان آمريكا زيرپا گذارند و در توجيه چنين عملكردي، كوله باري از تناقضات ذهني و عيني را در برداشت افكار عمومي كه يكي ديگر از ستون هاي تنظيمي و موازنه دهنده سياست هاي آمريكاست ايجاد مي كنند.

درچنين شرايطي تنها توجيه عقلي حمايت صوري آمريكا از حقوق بشر نظريه ثبات هژموني و تداوم اين ثبات هژمونيك است. چرا كه آمريكايي ها بعد از دوران جنگ سرد بدنبال رهبري جهان و ايجاد قدرت هژمون و متفوق آمريكا در نظام بين الملل است، و نظريه ثبات هژمونيك با شروط ذيل اين آرمان را عملياتي مي كند.

1- ترويج اقتصاد، آزاد در برابر اقتصاد حمايتي

2- كنترل برمواد خام، بازار و سرمايه

3- كنترل بر تسليحات نظامي بويژه تسليحات هسته اي

4- داشتن آرمانهاي مردم پسند و جهاني همچون حقوق بشر و دموكراسي

شرط چهارم كه همانا عنصر نرم افزاري و اخلاقي استراتژي هاي آمريكاست، شعار دفاع از حقوق بشر را تداعي مي كند.

درواقع ايالات متحده آمريكا جهت اجراي راهبردهاي داخلي و خارجي خود در قالب نظريه ثبات هژمونيك مجبور به كسب آراء افكار عمومي جهانيان مي باشد. ولي دفاع از حقوق بشر بمنظور رسيدن به نقطه نهايي آرمان ها و ارزش ها دربرابر اقدامات و عملكردهايي كه آمريكا درعرصه واقعي سياست صورت مي دهد. ايجاد پارادوكسي آشكار درحرف و عمل سياسيون آمريكا را اجتناب ناپذير نموده است. ظهور چنين پارادوكسي زمينه عدم دستيابي ايالات متحده آمريكا به برنامه و اهداف از پيش تعيين شده است.