«ادبيات تطبيقي و قلمرو آن» موضوع دهمين نشست از مجموعه نشست‌هاي مشترك فرهنگستان زبان و ادب فارسي و بنياد ايرانشناسي است كه 13 تيرماه با سخنراني ابوالحسن نجفي، عضو پيوسته و مدير گروه ادبيات تطبيقي فرهنگستان زبان و ادب فارسي برگزار مي‌شود._

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا) به نقل از روابط عمومي فرهنگستان زبان و ادب فارسي، در دهه سوم قرن نوزدهم، رشته جديدي به نام «ادبيات تطبيقي» در برنامه درسي بعضي از دانشگاه‌هاي جهان قرار گرفت.

امروز، پس از گذشت دو قرن، قلمرو اين شاخه كوچك ادبي چنان گسترش و دامنه نفوذي يافته كه تقريبا همه بخش‌هاي علوم ادبي را دربر گرفته است. ادبيات تطبيقي چه بوده و بر آن چه گذشته است؟ و سابقه تدريس آن در ايران چگونه بوده است؟

ادبيات تطبيقي، سي سال پيش از برنامه دانشگاه‌هاي ما حذف شد. چرا؟ كسي نمي‌داند. آيا اكنون وقت آن نرسيده است كه اين شاخه بسيار مهم و بسيار فعال و بارور علوم انساني كه در همه دانشگاه‌هاي جهان تدريس مي‌شود دوباره وارد برنامه درسي دانشگاه‌هاي ما شود؟ ابوالحسن نجفي در اين نشست، از اين مسائل سخن خواهد گفت.

ابوالحسن نجفی، زبان شناس، مترجم و منتقد ادبی، متولد اصفهان ۱۳۰۸ است. وي مدرك لیسانس زبان‌های خارجی خود را از دانشكده ادبیات دانشسرای عالی، و مدرك كارشناسی ارشد زبان شناسی را از دانشگاه سوربن فرانسه اخذ كرد. برخی از آثار تألیفی او عبارتند از: غلط ننویسیم، مبانی زبان شناسی و كاربرد آن در زبان فارسی، فرهنگ فارسی عامیانه، وزن شعر فارسی. وي مترجم بیش از ۱۵جلد كتاب ادبی و هنری است كه از ميان آنها مي‌توان به شیطان و خدا (ژان پل سارتر)، گوشه نشینان آلتونا (ژان پل سارتر)، شنبه و یكشنبه در كنار دریا (روبرمرل)، كالیگولا (آلبركامو)، عیش و نیستی (تیری مونیه)، شازده كوچولو(اگزوپری)، خانواده تیبو (روژه مارتن دوگار)، نژاد و تاریخ (كلودلوی استروس)، ضدخاطرات (آندره مالرو) اشاره كرد.

علاقه‌مندان براي حضور در اين نشست يكشنبه 16 تيرماه از ساعت 17 به بنياد ايرانشناسي به نشاني خيابان شيخ بهايي جنوبي، خيابان ايرانشناسي، بنياد ايرانشناسي، تالار محتشم مراحعه كنند.