جلد يکم کتاب "شفاعت" نوشته "محمدباقر علم الهدي" توسط مرکز فرهنگي انتشاراتي منير روانه بازار نشر شد.
اين پژوهش پيرامون شفاعت و دلايل اثبات آن از منظر قرآن و حديث و پاسخ به برخي شبهات وهابيت است که در چهار گفتار تهيه و تدوين يافته است.
به گزارش خبرنگار فرهنگي ايرنا، مؤلّف در بخش اول پس از مفهوم شناسي شفاعت، به ديدگاه متفکران شفاعت از جمله ابن تيميه و محمد بن عبدالوهاب اشاره کرده و ضمن پاسخ گويي به شبهات آنان شفاعت مردود را شفاعت بت ها دانسته است نه شفاعت مشروع و اولياي الهي.
نويسنده در گفتار هاي بعدي ضمن بيان مساله توحيد و شرک و منافات نداشتن شفاعت با توحيد، به اثبات اصل مساله و سپس اثبات توسل به اهل بيت پيامبر (ص) پرداخته و آنان را وسيله فيض خداوند و واسطه بخشش و آمرزش بندگان دانسته است.
***
"برگستره کتاب و سنت" عنوان ديگر کتاب مرکز فرهنگي انتشاراتي منير نوشته سيدمرتضي عسکري با ترجمه محمدجواد کرمي است.
اين نوشتار پيرامون سنت هاي رسول خدا است که نويسنده اين سنت ها را از منظر قرآن و روايات بررسي کرده است.
اين سنت ها شامل گريه بر مرده، بزرگداشت انبيا و صالحان، حديث کساء و آيه تطهير معناي مصحف و مصاحف اوليه، امامان شيعه، محو و اثبات، ازدواج موقت، جبر و تفويض، عصمت انبيا، باز سازي قبور، توسل، صفات خداوند، شيعه و تاريخچه حديث است.
نويسنده در کتاب خود در صدد اثبات اين مطلب است که عقايد و آراي رايج در شيعه عموما برگرفته از قرآن و سنت نبوي است.
***
کتاب "چهارده روايت در قرائت قرآن مجيد" نوشته "محمدجواد شريعت" نيز به تازگي به بازار نشر عرضه شده است.
پژوهش حاضر به اختلاف قرائت هاي قرآن کريم ميپردازد.
نويسنده ضمن استفاده از کتاب "حجة القراءت" ابي زرعه و کتاب "کشف الاسرار" ميبدي به وجوه اختلاف قراءات به ترتيب آيات قرآن از سوره حمد تا سوره ناس مي پردازد.
مؤلّف در اين مجموعه به اختلاف قاريان مشهور از جمله قاريان هفت گانه و روايت کنندگان از اين قاريان که چهاده نفر هستند پرداخته و منشاء اختلاف قراءات آنان را رسم الخط مصاحف و يا لهجه اقوام و قبايل ميداند.
وي همچنين تاريخچه قراءات و قاريان و شرح حال آنان را بازگو ميکند و در پايان فهرست آيات، احاديث، اشعار، اعلام و منابع را ذکر ميکند.
***
کتاب "تمثيل هاي برگرفته از قرآن" نوشته "ناهيد شهيدي" توسط انتشارات آرون به چاپ رسيده است.
اين کتاب شامل تمثيل ها و ضرب المثلهاي برگرفته از قرآن کريم است که در نثر و نظم فارسي نيز رايج است.
نويسنده با بهره گيري از متون ادبي کهن فارسي اعم از نثر شيوا و نظم بليغ آنان اين ضرب المثل ها را که ارتباط با وحي قرآني دارد، جمع آوري کرده است.
انگيزه نويسنده از جمع آوري اين گونه تمثيلات آشنايي بيشتر با قرآن و احياي جان با ياد و کلام الهي است.
نويسنده بر اين باور است که اين ضرب المثلها خود مظهر هويت ملي و پويايي زبان فارسي و يادآور آبشخور وسيع در انديشه و اعتقاد ايرانيان است.
شيوه مولف در اين کتاب آن است که پس از ذکر آيه مورد نظر و ترجمه آن، با آوردن اشعاري از شاعران غزل سرا و نثر شيوايي از حکيمان سخندان به تشريح و توضيح آن تمثيل مي پردازد.
دعوت همکاری با باشگاه