در روزهاي اخير خط تحليلي و خبري از سوي رسانه هاي غربي در خصوص مسئله هسته اي ايران پيگيري شده مبني بر اينكه لحن مقامات جمهوري اسلامي ايران در زمينه بسته تشويقي گروه 1+5 نسبت به گذشته ملايم نشده و نشانه اي در خصوص پذيرش آن و آغاز مذاكرات و گفتگوهاي ايران با گروه 1+5 ديده مي شود. با نگاه اجمالي به صحنه داخلي ايران و مواضع مقامات و شخصيت هاي نظام مي توان ملاحظه كرد كه هيچ گونه نشانه اي مبني بر تغيير مواضع اصولي ديده نمي شود. چند اصل اساسي كه ايران از ابتدا در خصوص بسته تشويقي گروه 1+5 مطرح ساخته، همچنان مورد تاكيد و تصريح همه دست اندركاران و قواي سه گانه كشور بويژه رهبر معظم انقلاب بوده است. از جمله اين اصول عبارت هستند از:

الف) عدم پذيرش تعليق به عنوان پيش شرط مذاكرات.

ب) غني سازي و چرخه سوخت هسته اي جزء منافع غير قابل گذشت و معامله است.

ج) آمادگي ايران براي مذاكره در هر زمان و مكاني.

د) وجوه مشترك بسته تشويقي و بسته پيشنهادي ايران مبناي خوبي براي مذاكره است.

در تمامي مواضعي كه طي هفته هاي اخير از سوي مسئولان امر آغاز شده اصول فوق به عنوان محور مشترك همه آنها قابل مشاهده است. از اين رو اين سوال پيش مي آيد كه رسانه هاي غربي چرا همزمان و پس از تهاجم شديد فشارها عليه ايران كه از انزواي ديپلماتيك و قطع كمك هاي بين المللي در خصوص مبارزه با مواد مخدر گرفته تا گمانه زني پيرامون حمله نظامي به تاسيسات هسته اي ايران را در برداشت، خط تحليلي و خبري انعطاف و ملايم شدن موضع جمهوري اسلامي را در دستور كار خود قرار دادند؟ به نظر مي رسد اين اقدام غرب چند كاركرد داشته باشد، به عبارتي چند هدف را از اين ناحيه دنبال مي كنند.

1- القاء اين موضوع كه ايران در داخل خود دچار چنددستگي شده و نسبت به قبول يا رد بسته تشويقي اختلاف نظر پيدا كرده اند و مالاً آمادگي ها براي پذيرش افزايش يافته است.

2- نتيجه طبيعي القاء فوق، اين پيام به بازيگران مخالف هسته اي ايران است كه سياست چماق و هويج كارآمد بوده است و بايستي به اين سياست توجه بيشتري صورت گيرد و فشارها براي تسليم نهايي ايران افزوده شود.

3- اين خط فكري سعي دارد فضاي گفتماني را در داخل ايران شكل دهد تا تحليل گران رسانه هاي داخلي و صاحب نظران سياسي و غيره وادار به اتخاذ مواضع همسو گردند.

اما واقعيت امر اين است كه اين خط تحليلي قادر به تغيير شرايط سياسي ايران به نفع غرب نخواهد بود. آمريكا و سه كشور اروپايي دچار توهم شديدي نسبت به ايران هستند و متاسفانه همين امر باعث شده كه از گذشته درس و عبرت درستي نگيرند. با اين حال با لحاظ توانايي ها و شرايط طرفين بازي بهترين گزينه براي كشورهاي اروپايي و آمريكا مذاكره بدون پيش شرط و در چارچوب محورهاي مشترك دو بسته (گروه 1+5 و ايران) است. هرچند برخي سعي دارند اينگونه القاء كنند كه در محورهاي مشترك موضوع غني سازي نيز مي تواند محمل مذاكره واقع شود. معناي اين بحث اين است كه ايران در جريان مذاكرات ممكن است غني سازي خود را كنار بگذارد. اما طراحان اين سناريو خوب مي دانند كه هر نوع ناديده گرفتن حقوق مشروع ايران در باب غني سازي مذاكرات را با شكست مواجه خواهد ساخت.