28 جولاي سال 1165 ميلادي مصادف با هفدهم ماه رمضان سال 560 ه. ق، محمد بن علي بن محمد بن احمد بن عبدا... بن حاتم طايي، معروف به محيي الدين، در شهر مرسيه، يکي از شهرهاي اندلس متولد شد. جد وي، حاتم طايي، مرد بخشنده و سرشناس عرب، پدرش، علي بن محمد، از بزرگان فقه و حديث و از مردان سرشناس مرسيه و مادرش، زني پرهيزگار به نام نور بودند. او در هشت سالگي به همراه خانواده اش به اشبيليه، پايتخت اندلس رفت و دروس مقدماتي را در آن شهر فرا گرفت. ابن عربي، قرآن را با قرائت هاي هفت گانه آموخت و سپس در محضر استادان ماهر، به فراگيري علوم زمانش همت گماشت. او مسافرتها و ملاقاتهاي زيادي داشت و به هر جا مي رفت، مورد توجه دانشمندان، مردم و حاکمان قرار مي گرفت. برخي معتقدند در تاريخ عرفاني اسلامي، کسي در گستردگي اطلاعات، فراواني استادان و بسياري تعداد نوشته به پايه وي نمي رسد. ابن عربي بر اثر تلاش و تکاپوي فراوان، توانست از محضر استادان سرشناس زمان خود بهره برد و از آنان اجازه نقل حديث بگيرد که شمارشان به هفتاد نفر مي رسد. ابن عربي از پرمايه ترين و پرکارترين نويسندگان است و هيچ يک از نويسندگان جهان اسلام، چون ابن سينا و غزالي در فراواني اثر، با وي برابري نمي کنند. او توانست نظام فکري جداگانه و ويژه ايجاد کند که هنوز هم محور بينش هاي عرفاني در جهان اسلام است. برخي، تعداد نوشته هاي وي را 848 کتاب و رساله دانسته اند. امام راحل(ره) در آثار عرفاني خود، از محي الدين به بزرگي ياد مي کند و عنوان هايي چون شيخ کبير، شيخ عارف و بزرگمرد را به او نسبت مي دهد و او را به عنوان يکي از بزرگان عرفان مي ستايد. اصل مباحث ابن عربي براي امام قابل قبول است، ولي در بعضي موارد با او اختلاف نظر دارد که به نقد آنها مي پردازد و نمونه هايي از آن را در کتاب تعليقات علي شرح فصوص الحکمه ايشان مي توان مشاهده کرد. از اين روست که مي بينيم ايشان در نامه به گورباچف، کتابهاي عرفاني محي الدين را به عنوان يکي از منابع شناخت اسلام معرفي مي کند که مي تواند خلاء عقيدتي و فرهنگي جهان را پر کند. استاد مطهري نيز به ابن عربي توجه دارد و در موارد بسياري درباره وي اظهار نظر کرده است. استاد شهيد که از ابن عربي با عنوان «اعجوبه عجيب روزگار» ياد مي کند، معتقد است محي الدين، عرفان را وارد مرحله جديدي کرد و به صورت يک علم و مکتب درآورد و به نهايت تکامل خود رساند. به همين دليل، او را پدر عرفان نظري اسلامي مي داند و اين گونه مي نويسد: «تمام اين عرفايي که در ميان ملل اسلامي سراغ داريم و از جمله عرفاي ايراني و فارسي زبان که داريم، مهمترينشان از قرن هفتم بوده و تمامي اينها شاگردان مکتب محي الدين هستند» ايشان مولوي بلخي، حافظ، جامي و بزرگاني ديگر را شاگرد مکتب او مي داند.

ابن عربي در موارد بسياري از آثار خود، به ذکر فضيلت هاي اهل بيت(ع) پرداخته و درباره طهارت ولايت و محبت اهل بيت(ع) به تصريح و اشاره سخن گفته و دشمني با آنان را زيان آور دانسته است. از آن جمله مي نويسد: «فرض است همان طور که رسول ا... (ص) را دوست داريم، اهل بيتش را نيز بايد دوست بداريم و از عداوت و کراهت به ايشان احتراز و اجتناب کنيم.”

وي افزون بر نقل روايات ائمه اطهار(ع)، در موارد بسياري به ولايت ايشان اعتراف کرده و مقامي برابر با مقام انبيا برايشان قائل شده است. ابن عربي در کتابهاي خود، به احاديثي از معصومان نيز اشاره کرده است، مانند اينکه: «علي بن ابي طالب(ع) فرمود: منشأ غيب گويي هاي من، فهم از قرآن است که خداوند به عده اي از بندگانش عنايت مي کند». ابن عربي در 28 ربيع الثاني 638 قمري مطابق با 16 نوامبر 1240 ميلادي در دمشق در سن 78 سالگي درگذشت.