روزنامه «تايمز» چاپ لندن با چاپ مقاله اي، تنها راه رهايي نيروهاي اشغالگر از گرفتار شدن در يك ويتنام ديگر در عراق را «سهيم كردن جامعه بين المللي در شكل گيري عراق جديد» دانسته است.
با توجه به تشديد حملات مردم عراق به نيروهاي اشغالگر، رسانه هاي انگليس بويژه روزنامه هاي دست راستي اخيرا ابراز نگراني كرده اند كه «عراق به ويتنام ديگري براي نيروهاي اشغالگر تبديل شود.»به گزارش خبرگزاري جمهوري اسلامي از لندن تايمز كه خود يك روزنامه دست راستي است و ديدگاه حاميان اقدام نظامي در عراق را بشدت تبليغ مي كرد، راه حل ديگري را براي حل مشكل عراق پيش بيني نكرده است.
«متيو پاريس» گزارشگر تايمز در مقاله خود تاكيد كرده است كه «عراق يك مشكل جهاني است» و بر همين اساس با استدلال هايي نتيجه گرفته است كه «اين مشكل، نيازمند يك راه حل جهاني است».
تايمز با اشاره به اين كه «با صدام يا بدون صدام به نظر مي رسد نيروهاي اشغالگر، جنگي را در عراق در پيش رو دارند» افزود: «اگر مايليم فاجعه اي را كه به آرامي در حال شكل گيري است، كنترل كنيم، بايد در همه جنبه ها در مواضع خود در عراق تغييراتي ايجاد كنيم.»
به نوشته اين روزنامه، «آمريكا و انگليس مجبورند براي تعديل عنوان تنها اشغالگران عراق در افكار عمومي، از بقيه جامعه بين المللي بخواهند (به جاي) غرولند، (با شركت در اشغال عراق) به نيروهاي آمريكايي و انگليس كمك كنند.»
دراين مقاله آمده است «گذشته هرچه بوده و هر اشتباهي كه شده است: اكنون بايد در نظر داشت كه تغيير رژيم عراق، تلاش افتخارآميزي بوده كه در به ثمر رسيدن آن تمامي دنيا سهم داشته اند.»
«متيو پاريس» افزود: «من قبلا كاملا با جنگ باعراق مخالف بودم وهنوز هم فكر مي كنم كه از ابتدا نبايد در عراق مداخله مي كرديم، ولي اكنون اين كار را كرده ايم و از غرولند كردن چيزي حاصل نمي شود.»
وي افزود: «كساني كه با اين جنگ موافق نبودند، حالا بايد به كساني كه جنگ را آغاز كرده اند، كمك كنند تا كار تحويل حكومت به خود عراقي ها با آرامش بيشتري صورت پذيرد.»
«پاريس» با اشاره به مشكلات انتقال موفقيت آميز حكومت به رژيم آينده عراق افزود: «اگر اين كشور وسيع آرام نشده و بطور مؤثري اداره نشود، دو حالت پيش خواهد آمد: نخستين حالت اين است كه انگليس و آمريكا ممكن است دريك تضاد استعمار نو اسير شوند و از همه طرف به آنها حمله شود. اين تضادها را قبلا نيز در قبرس، كنيا، الجزاير وعدن ديده ايم و ممكن است تبديل به حالتي دايمي شود.»
وي افزود:« دراين حالت نيروهاي اشغالگر ممكن است فقط بتوانند خود را درمقابل حملات حفظ كنند. درحالي كه مخالفان مسلح ياد خواهند گرفت كه چگونه مخفي شده وچگونه حمله كنند و به اين ترتيب برج هاي نگهباني، اسكورت هاي نظامي، سيم خاردار و كيسه هاي شن درعراق بطور دايمي باقي خواهد ماند.»
«به اين ترتيب گهگاه چند سرباز كشته مي شوند و كلوپ شبانه اي بمب گذاري شده يا يك ايستگاه راديويي را منفجر خواهند كرد.»
«پاريس» افزود: گاهي اوقات نيز يكي از رهبران مخالفان مسلح به دام خواهد افتاد و تخليه اطلاعاتي خواهد شد و متعاقب آن روزنامه ديلي تلگراف ادعا خواهد كرد كه اوضاع به نفع ما است، ولي هيچ گاه اوضاع به نفع ما نخواهد بود.»
«درچنين حالتي ازپارلمان خواسته خواهد شد براي تقويت نيروهاي اشغالگر بودجه بيشتري تصويب كند و از مقامات وزارت دفاع خواسته خواهد شد نيروهاي بيشتري را به منطقه اعزام كنند.
«دراين موقع خلاف وطن دوستي خواهد بودكه نيروهاي خود را در منطقه بدون حمايت دولت رها كنيم. سياستمداران دربين نيروهاي اشغالگر، پرچم «هرگز تسليم نخواهيم شد» را بالا مي برند، درحالي كه درميان مردم عراق نسلي از مخالفان مسلح رشد خواهند كرد.»
«درچنين حالتي اتفاق خارق العاده اي نخواهد افتاد كه سبب شود دولت ها و افكارعمومي درانديشه عمل منطقي باشند. دربين نيروهاي اشغالگر هم حالت سردرگمي پيش خواهد آمد و درحقيقت نقش نيروهاي ضد ثبات را پيدا خواهند كرد.»
«متيو پاريس» افزود: دركشورمان (انگليس) نيز راي دهندگان جوان با منتخبين جوان همراه خواهند شد وهيچ كدام به ياد نخواهند آورد موضوع چگونه و ازكجا آغاز شد.»
«بنابراين راهي دشوار انتخاب خواهد شد، درحالي كه هيچ كس آگاهانه در انتخاب اين راه نقشي نداشته است.»
«حالت دومي كه ممكن است درعراق پيش آيد، به اين ترتيب است كه احتمالا آمريكا تحمل و صبر خود را ازدست خواهدداد و با يك تغيير رئيس جمهوري، سياست آن كشور نيز بطور كامل تغيير مي يابد.»
«واشنگتن ممكن است تحمل خود را ازدست داده و اداره عراق را به عده اي پارتيزان، دزد و افراد شرور واگذاركرده و از آن كشور بگريزد.»
«پاريس» نوشت: «من تا حدي با سياستمداران نيروهاي ائتلاف كه از آنان انتقاد مي شود كه راهبردي براي خروج از عراق ندارند، همدردي مي كنم.»
«برخي از منتقدين از عبارت «راهبردي براي خروج از عراق وجودندارد» استفاده مي كنند تا بگويند كه ورود به عراق از ابتدا كار اشتباهي بود، ولي آناني كه موضوع راهبرد خروج از عراق را مطرح مي كنند، بايد از خود بپرسند درشرايط فعلي چنين راهبردي دقيقا چيست و چگونه بايد عمل شود.»
وي افزود: «ما درمورد واكنش مردم معمولي عراق هيچ گونه اطلاعات جاسوسي دراختيار نداشتيم. البته درست است كه برخي پيش بيني مي كردند اوضاع به حالتي كه حالا مشاهده مي كنيم، دربيايد. ولي حتي اگر واشنگتن و لندن به پيش بيني اين افراد گوش كرده بودند، چه اتفاقي مي افتاد؟»
«پاريس» گفت: «مؤسسات نظرسنجي و دولت ها سناريوهايي را پيش بيني مي كردند تا اوضاع را تا زماني كه نيروها به كشور خود بازگردند، تحت مديريت قراردهند، اما اگر وضعيتي را كه اكنون دولت موقت منصوب انگليس و آمريكا درعراق با آن روبرو است، پيش بيني شده بود،تنها راه آماده شدن براي آنان فرستادن نيروها، مديران و مترجمين بيشتر به عراق بود.»
«درچنين حالتي عراق مملو از نيروهاي خارجي مي شد و هيچ گونه اميدي به آينده نداشت.»
«هم اينك آنچه مورد نياز است ابراز فروتني تمامي گروههاي درگير درتمامي جنبه ها است.»
وي افزود: «نقطه شروع، اين مي تواند باشد كه ما آشكارا ابراز كنيم حكومت موقت عراق كارايي ندارد. همچنين بايد بپذيريم كه نيروهاي اشغالگر نه تنها كارآمد نيستند، بلكه دربين مردم عراق، محبوبيتي نيز ندارند.»
«محبوبيت نيروهاي ائتلاف قبل از اين كه بتوانند كار مثبتي بكنند، ازبين رفت و به نظر مي رسد دشمني نسبت به ما دربين آنان كه ما قصد داشتيم از زيربار ديكتاتور نجاتشان دهيم، افزايش يافته است»
«لازم است كه نيروهاي ائتلاف نام ديگري به خود گذاشته و كارشان را به طريقي ديگر آغاز كنند و بار اين مسئوليت بايد بطور بين المللي تقسيم شود.»
«در اين راه سازمان ملل متحد همراه با اعضاي دايمي شوراي امنيت و اتحاديه عرب بايد مرحله بعد كار را به عهده گيرند. بايد از مصر، مراكش، آفريقاي جنوبي، فرانسه، آلمان و روسيه خواست براي كمك به حكومت غيرنظامي عراق، نيرو اعزام كنند و براي تحقق اين گونه امور نيز بايد پشتوانه مالي زيادي خواست.»
«بايد به مردم عراق تفهيم كنيم كه كار ما ادامه كار دولت قبل با استفاده از ابزارهاي ديگر نيست. بلكه كار ما كاري اساسا جديد است.»
«پاريس» افزود:«گرچه پرچم ها، يونيفورم ها و نمادهايي كه ما در عراق به كار مي بريم، اهميت دارند، ولي شروع مجدد كار با استفاده از نيروهاي بين المللي بايد بيشتر از تغيير ظاهر باشد.»
وي گفت: «سه دليل براي اين موضوع وجود دارد: اولا نه عراقي ها و نه جهان عرب به ما اطمينان ندارند و افراد احمقي نيز نيستند. تغيير ظاهر از نظر مسلمانان و جهان عرب، فايده اي ندارد.»
«ثانيا تغيير ظاهر از نظر ساير جهانيان نيز كمكي به حل مشكل نمي كند.»
«جامعه بين الملل واقعا به دخالت در امر عراق علاقه مند است و انحصارطلبي آمريكا اساسا بي فايده است و ممكن است در عمل و در آينده حتي براي ما خطرناك باشد.»
وي افزود: «حالا در زماني كه آمريكا ممكن است به زودي احساس كند كه به ما نياز دارد، وقت آن رسيده كه جاه طلبي هاي محافظه كاران نوين آمريكا را خنثي كنيم و بهترين راه براي اين كار، ملحق شدن به آمريكا براي كنترل اوضاع در عراق است و در حاشيه نشستن، كمكي به حل مشكل نخواهد كرد.»
«ثالثا خشم فرانسه، آلمان، روسيه و جهان سوم مي بايد تسكين پذيرد.»
«پاريس» افزود:«راه اين كار تغيير در مواضع آمريكا است. بايد همگي درك كنيم كه منتقدين آمريكا به همان مقدار نگران و خشمگين هستند كه آمريكا و انگليس از رفتار منتقدان خود آزرده هستند.»
به گفته وي، «در مسكو، برلين و پاريس هيچ گونه حس ندامت و پشيماني وجود ندارد، اظهارات دونالد رامسفلد كه گفته بود اروپاي قديمي بطور موقت راه خود را گم كرده است، سخناني احمقانه است.»
