غمخوار ديگران

باشگاه را خانه خود بسازيد  ورود اعضا  کاربر میهمان به باشگاه خوش آمدي  امروز دوشنبه 2 فروردين 1389  كاربران برخط 35 نفر

◄ غمخوار ديگران

● نويسنده: حميده - احمديان راد

● منبع: روزنامه - ایران - تاريخ شمسی نشر 02/12/1385

جهانى را تصوير كنيد كه در آن هيچ كس به وضع و حال ديگران توجه ندارد. در اين صورت كسى از بيماران مراقبت نمى كند، افراد بى بضاعت و بى خانمان بدون حامى رها مى شوند و در موقع وقوع وقايعى مانند سيل، زلزله و جنگ هيچ كس به يارى همنوعانش نمى شتابد. در اين صورت جهان ما به گونه اى خواهد شد كه اميد، شادى و امنيت در آن از ميان خواهد رفت.
«س.اميرى» سال هاست كه ميان افراد بى بضاعت و افراد متمول پلى بر قرار كرده است. ثروتمندان كمك هايشان را به او مى دهند و وى غالباً كمك هاى آنها را صرف درست كردن جهيزيه براى دختران دم بخت محروم مى كند. چندى پيش اميرى دخترى را كه بيمارى دندان هايش شكل ناهنجارى به چهره اش داده بود، به منزلش آورد و با جمع آورى كمك، پول عملش را جور كرد.
«ح. الف» شخص متمولى ا ست كه در منطقه زادگاهش، زايشگاهى ساخته است. اين زايشگاه اينك به روستاهاى زيادى خدمات مى دهد. كار زايشگاه به حدى بالا گرفته كه در يك منطقه محروم با دستگاه هاى جديد مجهز شده است.
«على . الف» هم پزشك ساكن آلمان است كه در منطقه زادگاهش آزمايشگاه پيشرفته اى ايجاد كرده است.
«م. رياحى»در دوره جنگ از خانواده ها پول جمع مى كرد و براى جبهه كنسرو و پوشاك مى خريد . او به اتفاق چند زن ديگر براى رزمندگان لباس مى دوخت و به جبهه مى فرستاد.
بسيارى از مردم نيز در سراسر جهان به محض وقوع حوادثى مانند جنگ، زلزله و سيل به كمك همنوعانشان در كشورهاى ديگر مى شتابند.
در جهانى پر از خشونت و نابرابرى هاى اقتصادى در صورتى كه افرادى از اين دست به كمك همنوعانشان نشتابند، جهان غيرقابل تحمل خواهدشد. هرچند كه برخى از انسان ها در به وجود آمدن شرايط سخت براى ديگر انسان ها سهيم اند، ولى انسان هايى هم وجود دارند كه اين شرايط را تعديل مى كنند.
آموختم به ديگران توجه كنم، چون از خودم مراقبت شده
اگر از كسانى كه براى انجام كارهاى انسان دوستانه داوطلب مى شوند، در باره انگيزه هايشان پرسش كنيد، غالباً به كودكى شان رجوع مى كنند و از افرادى نزديك به خود صحبت مى كنند كه به ديگران كمك مى كرده اند. آنها داستان هايى در باره پدر، مادر، پدربزرگ و مادربزرگ هايشان نقل مى كنند كه نسبت به حال همسايه ها و اعضاى فاميل علاقه مند و نگران بودند، به افراد بى بضاعت فاميل يا همسايگان كمك مالى مى كردند، به وضع بيماران رسيدگى مى كردند و به عيادت آنهامى رفتند. كسانى كه خانواده هايى دارندكه نگران يكديگرند و در مواقع لازم از هم حمايت و مراقبت مى كنند، نگرانى در باره حال و اوضاع انسان هاى ديگر را هم مى آموزند. به قول يكى از اين افراد:«من آموختم به حال ديگران توجه كنم، چون درخانواده از خودم خيلى خوب مراقبت شده است.»
افراد در خانواده هاى پرجمعيت بيشتر امكان آموزش حس مسئوليت نسبت به ديگران را دارند.
محترم شجاعى ، كارشناس علوم تربيتى، مى گويد: «در خانواده هاى بزرگ، بچه هاى بزرگ تر اغلب براى مراقبت از بچه هاى كوچك تر به والدينشان كمك مى كنند و به اين ترتيب مهربانى و مسئوليت را مى آموزند. دراين خانواده ها، ممكن است از بچه ها خواسته شود تا از پدربزرگ و مادربزرگ هايشان مراقبت كنند. بچه ها موقعى كه خيلى كوچك اند خيلى ساده مفاهيم و انديشه هاى كلى را مى آموزند. وقتى كه احساس بيمارى مى كنند، به كسى رو مى آورندكه از آنها مراقبت مى كند. موقعى كه غمگين اند، كسى به آنها توجه مى كند و وقتى صدمه مى بينند، كسانى از آنهامراقبت مى كنند. به اين ترتيب، انسان ها از كودكى مى آموزند كه مى توانند به كسانى كه صدمه ديده اند و يا غمگين هستند، توجه نشان دهند و زندگى را براى آنها ساده تر كنند. والدين هم مى توانند به بچه ها آموزش دهند كه چگونه از ديگران مراقبت كنند. بهترين آموزش اين است كه والدين خودشان نقش شان را به عنوان الگو به خوبى ايفا كنند. همچنين بعضى از والدين به بيان احساس بچه ها گوش مى دهند و به فرزندانشان اجازه مى دهند در باره احساس شان مخصوصاً زمانى كه مشكل دارند، صحبت كنند. بچه ها در اين مواقع مى توانندحتى در باره اين كه چگونه مى توانند به حال ديگران مفيد باشند، صحبت كنند. شادكردن همسايه هاى مسن تر، سرزدن به ساكنان خانه سالمندان و دادن غذا به نيازمندان از جمله كارهايى است كه والدين با شركت دادن كودكان در آنها مى توانند مراقبت از ديگران را به ايشان بياموزند.
احساس غمخوارى در يك جهان پر از خشونت
ما در جهانى زندگى مى كنيم كه خشونت و ظلم در آن امرى عادى و تقريباً پذيرفته شده است. در چنين جهانى علاوه بر خشونتى كه روزمره مشاهده مى كنيم، تلويزيون هم انباشته از صحنه هاى خشونت بار است.اين صحنه هاى خشن اين بيم را به وجود مى آوردكه از تعداد افرادى كه با انسان هاى ديگر حس غمخوارى دارند، كاسته شود. منطقى است كه نگران باشيم انفجار خشونت چه در صحنه هاى تلويزيونى و چه در خيابان ها فرزندان ما را دل سخت و عارى از دلسوزى كند. در اين شرايط بسيارى از والدين حيران اند كه چه كارى مى توانند انجام دهند تا بچه هايشان مهربان تر، خوش رفتارتر و باگذشت تر شوند و احساس همدردى براى ديگران در آنها به وجود بيايد. اين كه بچه ها حس دلسوزى داشته باشند ، راه حلى براى خشونت نيست. زيرا چنان كه گفتيم بسيارى از رفتارهاى خشن در محيط اطراف و نيز در تلويزيون امرى عادى است. با اين حال، مى توان اميد داشت كه در آينده جهان ماعارى از انسان هاى بدون حس غمخوارى نخواهد شد.

حس دلسوزى از كودكى به وجود مى آيد
درگذشته، محققان باور داشتندكه حس دلسوزى واقعى براى ديگران تنها در سن بزرگسالى به وجود مى آيد. امامطالعات نشان داد كه بچه ها از همان كودكى و از سن كم علائمى از نگرانى و همدلى با ديگران رانشان مى دهند.كودكان هنگامى كه غم ديگران را مشاهده مى كنند، واكنش نشان مى دهند و مى خواهند كمك كنند و يا مشكل را از ميان بردارند.
مطالعاتى كه در آمريكا انجام گرفته نشان داده است نوجوانانى هم كه به ديگران كمك مى كنند، درباره زندگى شان احساس خيلى مثبتى دارند و اميدوارى هاى زيادى نيز به آينده شان دارند.
مطالعه ديگر نشان مى دهد والدين دو نوع نقش آموزشى براى كودكانشان دارند تا به آنها كمك كنند دلسوز و مهربان باشند اين دو نقش عبارت است از مهربانى با ديگران و مهربانى با خودبچه.
مهدى زارع، روانشناس، مى گويد: «اگر بچه ها والدينى داشته باشندكه هميشه مهربان و دلسوزند، بيشتر احتمال دارد كه خودشان هم همين طور رفتار كنند. بچه ها رفتار والدين و بزرگسالان ديگر را تماشا مى كنند و كليدهايى در باره اين كه چگونه بايد رفتار كنند، به دست مى آورند. اگر والدين چيزى بگويند و كار ديگرى انجام دهند، بچه بيشتر به آنچه انجام مى دهند، توجه مى كند. كارى كه مى گويم انجام بده، نه كارى كه انجام مى دهم، بويژه در زمينه آموزش حس دلسوزى و غمخوارى به كودكان ، نتيجه نمى دهد. اگر والدين با بچه هايشان بااحترام به نگرانى ها و شأن و شخصيت آنها رفتار كنند و كارهايى را كه انجام مى دهند مورد توجه قرار دهند و به بچه هايشان احترام بگذارند، به آنها كمك مى كنند تا بفهمند بايد با همه آفريده هاى زنده با نگرانى و احترام رفتار كنند.»
البته والدين به طور قابل دركى نگران اند كه تلاش هايشان در خانه مى تواند به وسيله تأثير عوامل خارجى مانند دوستان، خشونت روزانه در همسايگى شان ، نمايش هاى تلويزيونى و فيلم هاو يا فرهنگى كه هر از گاهى اشاعه پيدا مى كند، تحت الشعاع قرار بگيرد.
مهدى زارع دراين زمينه مى گويد: « دراين شرايط، والدين مى توانند به بچه ها كتاب هايى بدهند كه رفتار دلسوزانه و مهربانانه را در آنها تقويت كند. اگرچه بچه ها مخصوصاً نوجوانان شخصيت هاى خيلى شسته رفته را دوست ندارند، ولى جذب كتاب هايى در باره شخصيت هاى معمولى مى شوندكه رفتارهاى توأم با نگرانى و دلسوزى دارند. مطالعات نشان مى دهد بچه ها تمايل دارند رفتارى را كه در تلويزيون مى بينند، تقليدكنند. به همين خاطر، والدين مى توانند تماشاى برنامه هاى خشونت بار را براى آنها محدود كنند و تشويقشان كنند نمايش هايى را به تماشا بنشينند كه ايده هايى در باره حس نوعدوستى و كمك به آنها مى دهد. بهتر است والدين فيلم هايى را كه كودكان تماشا مى كنند، پيدا كنند و مطمئن شوند كه اين فيلم ها صحنه هاى خشن ندارد.»
برخى از والدين هم از اين كه بچه هايشان با واقعيات زندگى روزمره مواجه مى شوند، نگرانند. برخى ديگر فكر مى كنند آيا اين كار درستى است كه به بچه هايشان اجازه بدهند رنج و ناراحتى ديگران را ببينند؟ والدين ديگر نگرانند كه مشاهده طرف سخت تر زندگى موجب وارد آمدن ضربه روحى به كودكان شود.
اينها نگرانى هاى قابل دركى است و طبق نظر بعضى ازكارشناسان مواردى وجود دارد كه بچه ها بيش از حد به درد و رنج ديگران حساس شده اند. اين موضوع به ويژه در باره بچه هايى كه هنوز از نظر عاطفى و احساسى شكننده هستند، بيشتر مصداق دارد.
نهايت آرزو، جهانى است كه در آن همه نسبت به يكديگر مراقب و دلسوز باشند و پايه چنين جهانى را براى آينده كودكان مى گذارند. كارشناسان مى گويند موقعى كه بچه ها احساس مى كنند پايگاه امنى در خانه دارند ، بيشتراحتمال دارد تا داوطلب كمك به ديگران شوند و به آنها توجه كنند. اين موقعى است كه آنها احساس مى كنند از عشق و توجه لبريز شده اند و ديگر خيلى زياد روى خودشان و نيازهايشان متمركز مى شوند.

32 بازديد 0 امتياز 0 نظر

◄ مطالعات موضوعي :


● اخلاق اجتماعی

◄ دسته


● متن / مقاله

◄رسته :3

◄تاريخ ارسال:02/12/1385