«گروه فلسطيني حماس كه در سالهاي اخير حملات بسياري را عليه اهداف غيرنظامي اسراييل انجام داده است، در حال حاضر باعث بخشي از درگيري ديپلماتيكي است كه ميان دولت آمريكا و دولت بشار اسد، رييس جمهور سوريه به وجود آمده است.»
روزنامهي واشنگتن پست با اشاره به مطالب فوق در گزارشي آورده است: «آمريكا وجود دفاتر حماس در سوريه را نشان و دليل اين امر ميداند كه سوريه از تروريسم حمايت ميكند. دولت آمريكا هم چنين حضور جهاد اسلامي، يك گروه ديگر فلسطيني و حزب الله لبنان را دلايل ديگري براي حمايت سوريه از تروريسم ميداند.»
در ادامهي اين مطلب آمده است: « دولت بوش هم چنين سوريه را متهم به داشتن سلاحهاي شيميايي و پناه دادن به رهبران فراري حكومت صدام ميكند. اين اتهامات باعث شـدهاند نگرانيهاي زيادي در دمشق پديد آيد و سـوريها نگران اين هستند؛ كه جنگطلبان دولت بـوش به فكر بركنـاري حكومت اسد باشند. يك مقام رسمي حماس در اين باره ميگويد: “حقيقت اين است كه تنها تعداد اندكي از مقامهاي رسمي حماس اينجا هستند. ما در داخل فلسطين فعاليت ميكنيم و بستن دفاتر سوريه هيچ تاثيري در عملياتهاي ما در فلسطين نخواهد داشت”.»
واشنگتن پست افزوده است: «دولت اسد سعي كرده است اين فشارهاي آمريكا را منحرف كند. سخنگوي وزارت خارجهي سوريه اخيرا گفته است حضور حماس يا جهاد اسلامي در سوريه تنها حضور خبري است و آنها در سوريه تنها دفاتر خبري و اطلاع رساني دارند؛ اما در مورد حزب الله قضيه فرق ميكند. حزب الله موردي است كه باعث درگيـري است. براي سـوريها حزبالله تنها مانـع لبنان از هجـوم مهـاجمان است و حماس و جهاد اسلامي تنها سعي دارند تا اسراييليها (صهيونيستها) را از كرانهي باختري و نوار غـزه بيرون كنند.»
در ادامه ميخوانيم: « اين در حالي است كه بسياري از اعضاي اين دو گروه ميگويند كشور فلسطين بايد در تمام سرزمينهايي كه در حال حاضر اسراييل خوانده ميشود، تشكيل شود. محمد عزيز شكري، يك استاد حقوق ميگويد: “كاملا آشكار است كه اين گروهها همگي با اشغالگري اسراييل ميجنگند و اشغالگري مساله است و آمريكا بايد به جاي اين كه بر سوريه فشار آورد، بر اسراييل فشار وارد كند.»
روزنامهي واشنگتن پست در بخش ديگري از اين گزارش افزوده است: «دمشق خانهي جنگ گروههاي مخالف خاورميانه است. اگرچه سوريه در چند سال گذشته روابطي خنثي با عراق داشته است و شايد بتوان اين روابط را بهگونهاي نيز دوستانه توصيف كرد؛ اما سوريه همچنان ميزبان گروههاي مخالف صدام بوده است. در ميان اين گروههاي مخالف، ميتوان به دو حزب عمدهي كرد كه خود را متحد آمريكا در جنگ عليه عراق ميدانستند اشاره كرد. هم چنين سوريه ميزبان گروهي موسوم به الدعوه بوده است كه اين يك گروه زيرزميني شيعي است كه از ديرباز مخالف صدام بوده است. سوريه از سوي ديگر مركزي براي سازمانهايي بوده است كه مخالف سازمان آزادي بخش فلسطين محسوب ميشدند.»
واشنگتن پست افزوده است: «از سوي ديگر سـوريه با دقت فـراوان نسبت به انكار وجـود سلاحهاي كشتار جمعي برخورد ميكند. مقامهاي رسمي سوري به طور تلويحي اعلام كردهاند كه چنين سلاحهايي تنها براي مقابله با اسراييل كاربرد دارند كه داراي زرادخانهي هستهيي است. سوريه اخيرا عضو غير دايم شوراي امنيت شده است و پيش نويس قطعنامهاي را تنظيم كرده كه در آن خواسته شده منطقهي خاورميانه به منطقهاي عاري از سلاحهاي كشتار جمعي تبديل شود.»
در ادامه ميخوانيم : «در مورد فرار اعضاي حكومت صدام به سوريه نيز سخنگوي دولت سوريه اين امر را انكار كرده است. وي گفته است:“ وقتي سوريه ميگويد اجازه نخواهد تا هيچ نمادي از حكومت عراق وارد سوريه شود، به اين معني است كه ما به هيچ كس اجازه نخواهيم داد تا وارد اينجا شود.»
واشنگتن پست در ادامهي اين گزارش دربارهي مورد اتهام قرار گرفتن سوريه بعد از عراق بيان داشته است:«دولت اسد آشكارا از اين كه هدف بعدي دولت بوش باشد ابراز نگراني كرده است. مردم سوريه به طور گستردهيي بر اين باور هستند كه جنگ كلامي آمريكا عليه سوريه، تنها به اين دليل است كه سوريه دست از حمايت از گروههاي مقاومت فلسطيني بردارد و سوريه اشغال عراق از سوي نيروهاي آمريكايي را بپذيرد. ناظران سوري بر اين باور هستند كه تصوير سياه و سفيدي كه دولتشان در قبال عراق و آمريكا داشته است، گمراه كننده بوده است. آنها خاطر نشان ميكنند كه ديدگاه حافظ اسد، رييس جمهور پيشين سوريه نسبت به صدام بسيار خصمانه بوده و صدام نيز همين گونه بوده است.
يك تحليلگر مسايل سياسي خارجي در واشنگتن معتقد است مخالفت سوريه با جنگ هم ناشي از منافع ملي سوريه ميشد و هم از حس طرفدار عرب بودن سوريه ناشي شده است.»
در بخش پاياني اين مطلب آمده است: «سوريه از تشكيل كشور مستقل كردنشين نگران است؛ زيرا 11 درصد جمعيت سوريه كرد هستند. در حال حاضر نيز سوريه با اين احتمال مواجه است كه از سوي كشورهايي كه نسبت به اسراييل موضع خصمانهاي ندارند، محاصره شود.
اسراييل بلنديهاي جولان سوريه را از سال 1967 در اشغال خود دارد. سوريه همواره عقب نشيني اسراييل را به عنوان پيش شرط برقراري صلح با اسراييل مطرح كرده است. سوريه همانند عراق و ديگر كشورهاي عربي خود را طرفدار ملي گرايي عـربي ميداند و اين امر باعث شده تا سوريه در اموري كه در خارج از حيطهي اين كشور است دخالت كنـد. اين حس عربپرستي باعث شـده تا سوريه اخراج گروههاي فلسطيني يا لبناني را از خاكش نخواهد و با اشغال عراق از سوي آمريكا مخالفت كند.»
