جوانان در هر جامعه داراي مقاصدمشترکي با ساير همسالان خود هستند. بنابراين توجه به نسل جوان و پرداختن به مسائل و مشکلات آنها در قالب يک موضوع جهاني و فراملي همواره موضوع مهمي است که صاحب نظران و دولتمردان را به خود جلب کرده است.

جوانان در جوامع مختلف نيازمند تامين ضروريات اوليه براي نشان دادن توانايي ها و استعدادهاي خود هستند زمينه هايي که مي توان آنها را درعرصه هاي تحصيل، کار و اشتغال ، ازدواج ، مسکن ، اوقات فراغت و... مواردي از اين قبيل جستجو کرد و براي اعتلاي و بالندگي جوانان بسترهاي مناسبي را در اختيارشان قرار داد وبه همان ميزان نيز اميد بهبود جامعه امروز و فردا را انتظار داشت.

از سويي ديگر کشورها به ازاي امکانات خود و نيازي که به آينده بهتر احساس مي کنند در اين زمينه سرمايه گزاري مي نمايند  و  کشور ما جزء معدود جوامعي است که به تنهايي تمامي امکانات را اعم از منابع خدادادي طبيعي و نيروي انساني با استعداد و فرهنگ غني در خود  جاي داده است اما عدم برنامه ريزي درست و نشتاختن اهميت اين نسل و اين دوره سبب شده تا عملا کار چنداني در اين زمينه ها انجام نشود؛ و به تبع آن ناهنجاريهاي بزرگي چون بزهکاري، اعتياد، رشد لاابالي گري وبيماريهاي رواني در بين برخي جوانان افزايش يابد. ضمن اينکه بسياري ديگر از جوانان با آينده شغلي مبهم ، مسائل اقتصادي ، ازدواج و آينده تحصيلي درگير بوده و براي خود مسير روشني را متصور نيستند.

طبق آمارهاي موجود بيش از 30 ميليون نفر از جمعيت 67 ميليوني کشور زير 25 سال سن دارند و با وجود اينکه چنين مشخصه اي براي هر کشوري يک موفقيت محسوب مي شود اما به رغم طرح شعارهاي زيبا و جذاب از سوي مسئولان اقدام شايسته و قابل توجه اي در حوزه جوانان صورت نگرفته و وضعيت آنان هر روز حادتر از روز گذشته مي شود .

بنا بر واقعيتهاي موجود فقراقتصادي و اجتماعي يکي از اساسي ترين مشکلات جامعه کنوني و مهم ترين عاملي است که زندگي آينده نسل جوان ما را به مرز تخريب رسانده  و مسيرهاي انحرافي ديگر را بر سر راه آنان هموار نموده است .

بيکاري مهمترين مشکل امروز و به خصوص جوانان است به نحوي که  بسياري از جوانان کشور به دليل بيکاري و عدم اشتغال مناسب مجبور شده اند به سوي کارهاي کاذب کشيده شوند و درصد بزهکاري در جامعه افزايش يابد و همين امر موجب نگراني هاي شديدي براي خانواده ها شده است بنابراين نمايندگان مجلس بايد يکي از الويتهاي کاري خود را توجه به مسئله بيکاري و ايجاد اشتغال منظور کنند .

در حال حاضر بيش از 22 ميليون نفر از جمعيت ايران را  نسل جوان  تشکيل مي دهد که  با وجود اينکه  رسيدگي به خواسته ها و نيازهاي جوانان و پر کردن اوقات فراغت آنان به نحوي مفيد و پر بار ، مسئوليت بسيار سنگيني است اما دولت و دستگاههاي مسئول حد اکثر توانايي هاي خود را دراين زمينه به کار نمي گيرند. و اين در حالي است که به گفته رييس سازمان ملي جوانان  در سال 85  با 25 ميليون جوان مواجه خواهيم بود و افزايش اين تعداد جوان مشکلات موجود را دو چندان خواهد کرد و ديگر به طور حتم نمي توان کاري شايسته براي خيل عظيم جمعيت جوان در کشور انجام داد .

از سوي ديگر تحقيقات سازمان ملي جوانان نشان مي دهد که در سال 85 بيش از نيمي  از جمعيت 15 تا 29 سال جوان کشور بيکار خواهند بود . به اين معنا که هر ساله حدود يک ميليون جوان ايراني به جمع نيروي بيکار مي پيوندند ولي فقط براي نيمي از آنان کار فراهم مي شود. و اينک نيز بر اساس آمارهاي موجود نرخ غير رسمي بيکاري حدود 18 درصد و روبه افزايش برآورد شده است.

به اين ترتيب مشخص است که مهار و کنترل رفتارهاي ناشي از بيکاري جوانان که امروز به مهم ترين چالش کشور تبديل شده  اگر از سوي مسئولان امر با ظرافت و حمايت  دنبال نشود به بحراني بي بازگشت تبديل خواهد شد زيرا آسيبهاي بيکاري بر ظاهر و باطن جامعه آشکار است.

در سال گذشته سازمان  ملي جوانان از ايجاد  300 هزار شغل با در نظر گرفتن 250 ميليارد تومان اعتبار براي جوانان خبر داد تا از اين طريق  بتوان مشکل بيکاري که  مهمترين مشکل جوانان امروز محسوب مي شود را تا حدودي  رفع کنيم اما به گفته رييس سازمان  ملي جوانان اين طرح تنها 10 درصد مشکل بيکاري را در کشور حل خواهد کرد و به نظر مي رسد  اين طرح دردي از مشکل بيکاري جوانان کشور ما را دوا نکند .

جدا از مشکلات بيکاري و اقتصادي که گريبانگير اکثر جوانان کشور است نبود امکانات تفريحي و سرگر مي بر اين مشکلات افزوده است. به گونه اي که امروزه  قدم زدن در کوچه پس کوچه ها و خبابان گردي بهترين سرگرمي قشر جوان در ايام تعطيلات شده است .

در واقع شرايط موجود با توجه به بودجه هاي کلاني است که جهت برنامه ريزي در خصوص اوقات فراغت جوانان در اختيار سازمانها و ارگانهاي  مختلف قرار گرفته که آن نيز در زمان مناسبي پرداخت نمي شود به عنوان مثال علي رغم سپري شدن نيمي از تعطيلات بودجه تخصيص يافته جهت تشکلهاي غير دولتي هنوز پرداخت نشده است. و به نظر مي رسند اين سازمانها در سال جاري نيز همانند سالهاي گذشته در برنامه ريزي اوقات فراغت چندان موفق عمل نکنند .

به گفته کارشناسان امور اجتماعي  تا زماني که سازمان ملي جوانان  به عنوان متولي اصلي در امور جوانان جهت گيري  خود را در خصوص برنامه ريزي در امر اقات فراغت تغيير ندهد و در جهت علاقه جوانان حرکت نکند  همچنان در برنامه ريزي در امر اوقات فراغت جوانان با شکست مواجه خواهد بود و هيچگاه نخواهد توانست  رضايت و نياز جوانان را فراهم کنيم .

هر ساله بودجه هاي کلاني در خصوص اوقات فراغت در  اختيار نهادهاي مختلف قرار مي گيرد اما به دليل بخشي نگري و عدم هماهنگي سازمانها و نهادهاي ذيربط هر يک ساز خود را زده و اعتبارات به هدر مي رود و عملا نيز اين روند هر ساله تکرار مي شود در حالي که برنامه ريزي درست و منطقي  بايد يکي از برنامه هاي  در اولويت واساسي  دولت باشد .

به عنوان مثال اکثر کارشناسان برنامه ريزي براي گذران اوقات فراغت جوانان را از وظايف اصلي سازمان ملي جوانان مي دانند و معتقدند که در کشور ما سازمانهاي مسئول در اين مورد يکسان و همشکل عمل نمي کنند و از هم فاصله بسياري دارند . ضمن اينکه تورم ، بيکاري ، مشکلات اقتصادي  نيز ازجمله هزاران مشکلاتي هستند که جوانان با آن مواجه بوده و بايد مورد توجه جدي نمايندگان و مسئولان کشور قرار گيرد.

باري، واقعيت اين است که در چند ساله گذشته متاسفانه  اقدام قابل توجه  و جدي از سوي مجلس براي رفع مشکلات ومسائل  جوانان صورت نگرفته بنا براين انتظار مي رود که فراکسيون جوانان که به تازگي در مجلس شوراي اسلامي تشکيل شده بتواند در امور جوانان و در حل مشکلات آنان موثر واقع شود .

به عبارت ديگر آمارهايي که اخيرا درباره معضلاتي مانند بيکاري ، اعتياد ، بزهکاري و يا کمبود امکانات تحصيلي و مالي و ازدواج ارائه مي شود  بايد مسئولان را بيش از گذشته به رفع اين مشکلات وا دارد چرا که مهار اين مشکلات در سالهاي آينده  غير بسيار سخت  تر خواهد شد . هرچند برخي کارشناسان نيز معتقدند  به رغم گفتمان هاي متنوع و جذاب در مورد جوانان برنامه اجرايي و سازمان يافته اي در فعاليتهاي دولتي و عمومي انجام نشده است  و اين نشات گرفته از عدم درک واقعي مسئولان نسبت به امور جوانان است .

به هر حال سازمان ملي جوانان بايد به عنوان ستاد هماهنگ کننده از وزارتخانه هاي دولتي بخواهد و بکوشد تا براي مشکل بيکاري جوانان راه حل واقع گرايانه اي ارائه دهد و در اين راه اگر قرار باشد در تصميم گيري در مورد جوانان فقط  به چندين کارشناس دولتي اکتفا شود  هيچ بهره اي به دست نخواهد آمد لذا بايد توجه نخبگان فکري کشور را به سمت مسائل جوانان جلب کرد و از فکر و عقيده آنان براي برنامه ريزي در حوزه جوانان استفاده نمود.