تز هشتم : تبلیغات یا بالاترین مرتبه هنری موجود داراى صفات ارثى متشکل جديد در عصر پان- کاپیتالیسم
تبلیغات و آگهی های بازرگانی، گزارشات در خور توجهی برای جسم تکیه کرده به تکنولوژی بشمار می آیند. جسم الکترونیکی، جفت همزاد خود را در افق نمای آگهی های بازرگانی می یابد؛ لیکن دیوانه وار اسکن هایی از جسم سقوط کرده از جسمانیت مطلق به واقعیت می گیرد.
در این زمان چشم اندازی از آینده فاش نمی گردد بلکه تنها پیشینه واقعی که جسم الکترونیک تاکنون آزموده به نمایش در می آید.
یقیناً نه تشکیلات خواهان توده های عوام فریبانه، که زیست افزاری دلسرد کننده سعی در نمایش جسم سیم پیچی شده دارد. تبلیغات به عنوان عامل مجذوب کننده شگفتی ساز، در واقع پوشش تدافعی عظیم رسانه برای بازگشت پیروزمندانه جسم سیم پیچی شده به آمایشی از تمایلات و خواهش های جسمانی است.
هر چند، شبکه پویایی از تبلیغات می باید عقیم بماند چرا که جسم الکترونیک که تاکنون در طول مجاری بخار گرفته واقعیت مجازی در حرکت بوده ،اثر هاله ای درخشانی از خود بر جای گذارده که نشان از ناپدیدی و دوری از فضای زمینی دارد.
آن اثر هاله ای همانا ماشین تبلیغاتی است؛ علائم مشخصه ای که نشان از خروج بدن از قلمرو جسم ارگانیک دارند. واپس رو در عین حال افکنشی، بیمناک و نگران در عین حال آرام و مطمئن، دلتنگ در عین حال آسوده خیال، تبلیغات تجاری درست نظیر طاق شبکه ای یاخته ای است که درسراسر پوست نامرئی جسم سیم پیچی شده گسترده شده و باسرعت هرچه تمام تر پیگیر سرنوشت خویش است. مخزن الکترونیکی تبلیغات تجاری پر از قطعات ریز ریز شده جسم افول کرده آدمی است.
پسماندهای بیرون ریخته شده از یادگارهای مرده و منسوخ، تمایلات بی جان، و اهداف مهجور.
و این در حالی است که تبلیغات تجاری به عنوان نشانه الکترونیکی رمزداری از غایت جسم قرن بیستمی، درصدد زوال است.
در عین مسحور کنندگی عمیقاً بطنی، شبکه تبلیغات تجاری سعی در تسخیر دوباره جسم رو به زوال به نیابت از پان- کاپیتالیسم دارد.
در این شبکه، برای پر کردن جسم الکترونیک با عنصر کمیاب رادیم، گاهی اوقات از مایعات نظیر آب جو و گاهی اوقات از ماشین آلات و برای بازی کردن با غریزه و تمایلات، از سیستم تصویری و روابط جنسی بی حس استفاده می گردد.
درست نظیر براده آهنی که با قرار گرفتن در میدان مغناطیسی نامرئی، در گذرگاهی نامرئی علامت گذاری می شود، تبلیغات و آگهی های تجاری نیز درصدد پدیداری توده ناپیدای فرهنگ تبلیغاتی پان- کاپیتالیسم است.اما جسم واقعی فریب داده نمی شود، چرا که پیش از این ها در آن سوی تاریک فرجام تبلیغات زیسته است.
اگر ریتم شبانه روزی تبلیغات تجاری در قالب تمایلات جنسی الکترونیکی و میل و شهوت، به شکل تصاویر اسکن شده ای از تبلیغات شبکه ای ثبت می گردد به این علت است که آن نخستین عامل شناساننده حس زیبایی شناختی جهان بشمار می آید. پس، از این رو نقش آگهی های بازرگانی، انجام بازی های حرکتی و اشاره های حیله گرانه و ضدحیله ای است که جسم سیم پیچی شده، به واسطه فشار گرانشی وارده بر اشیاء، به ایفای آن می پردازد.
و ماشین تبلیغات به تعبیه تله های الکترونیکی فریب دهنده ای می پردازد تا از این رهگذر جسم واقعی را در تله های درونی شناور متعلق به جسم الکترونیکی گرفتار آورد.
این، نه داستان قدیمی خرگوش و لاک پشت، که رمز واقعی مدار شکنی پان- کاپیتالیسم و جسم از هم گسیخته آدمی است.
هماره نزاعی میان چرخه تصویه حساب جسم وابسته به جریان تبلیغات تجاری با چهره ای کاملاً بر افروخته و اقتصاد مجازی متورم وجود داشته است.
در عصر درگیر با اراده معطوف به واقعیت، تبلیغات تجاری، به واسطه کسب توفیقی مجازی، به گناه آلوده شده است.
تز نهم : ینگه دنیای ژوراسیکی
فیلم پارک ژوراسیک، شیدایی بی حد و حصری را برای بینندگان خود به ارمغان آورد چرا که به لحاظ روانشناختی در نقش یک صفحه نمایشگر بزرگ ظاهر شده و به ثبت تصاویر تلویزیونی جانشینی از نگرانی ها و دغدغه های ما و ترس از انقراض نسل بشر پرداخت.
درست نظیر ماهیهای ساکن مناطق شمالی(به علت ماهی گیری بیش از اندازه)، بوفالوها و کبوترهای نامه بر(به علت شکار بی رویه) و مناطق جنگلی پر باران(بعلت برداشت بی رویه چوب)، نوع بشر نیز در شرف انقراض است و در این راه قربانی مجازی سازی بیش از حد شده است.
بواسطه به اصطلاح پیشرفت های بسیار سریع تکنولوژیکی است که نسل بشر در حال درو شدن است. جسم ارگانیک دیگر قادر به بازسازی پر شتاب خود نیست و انرژی های برآمده از آن بواسطه مجموعه ای از اعمال بیرحمانه دنیای مافوق مجازی که با سرعت نور صفحه تلویزیون در حال حرکت تحلیل رفته است.
علاوه بر این، تغذیه بیش از حد مجازی(آلودگی زنجیره زیست شناختی بواسطه تولید شیمیایی غذاهای فرآوری شده)، هوای بیش از حد مجازی(آفتاب سوختگی های زمستانی در نتیجه پارگی لایه اوزون در جو زمین بواسطه انجام تحقیقات فضایی و پرتاب موشک به فضا)، پوست بیش از حد مجازی( تابش پرتوهایی از اشعه ایکس بر بدن به کمک دستگاه های پرتویی و تابشی اولترا ویوله)، محفظه های بیش از حد مجازی( از درشت کردن چشمان و تغییر دادن فرم گوش ها گرفته تا تراشیدن و شکل دادن به بینی) و شش های بیش از حد مجازی(دریافت اکسیژن مرده تولید شده سیگارهاو انتشار آن در جو اطراف) همه و همه مزیدی بر این علت شده اند.
گویی سیستم های تصویری واقعیت مجازی در ما رخنه کرده اند و بشر به جسم ترکیب یافته از واقعیت مجازی مبدل شده است.
همه این فعل و انفعال ها، محصولات واقعی اراده معطوف به واقعیت اند. به ناگاه، نوع بشر در سیستم تصویری که هماره تحت سیستم آدم خوارانه ای فعالیت دارد ناپدید می شود.( مک لوهان)
اینجاست که در نتیجه برونی کردن سیستم مرکزی اعصاب به رسانه تکنولوژیکی ارتباطی، کنش تکنولوژی به بلع جسم انسان متوسل شده، جسم انسان را به تحلیل برده و تنها از آن با عنوان سرگرمی و تفریح یاد می کند.
در همان حال که اعضای واقعی بدن انسان به ماشین های مجازی واقعیت دیجیتال تغییر هویت می دهند، نوع بشر، برای بار دیگر، گذشته با طبیعت انسانی خود را در قالب نمایش پارک هایی با زمینه افسانه ای، به منظور نگهداشت دی.ان.ای نوع در حال انقراض بازسازی می کنند. از سینمای ژوراسیکی آمریکا تا محصولات دیسنی لند، جهانی از تصاویر پارکهای بازسازی شده طبیعی را شاهدیم که همه برای مطالعه بر روی پسا گونه ای از انسان تعریف شده اند که مرگی مجازی در انتظار اوست.
خصوصیت اصلی نوع بشر در مقام موجودی پسا گونه آنست که اعضای زنده همچنان درصدد نمایش موارد انقراض واقعی نوع بشر بواسطه ایفای نقش در دنیای تصویری فرهنگ تبلیغی هستند.
در این میان پارک ژوراسیک، نمایشی از بازکردن دوباره زخم زوال بشر در دنیای واقعیت مجازی و یادآوری الگوی دوباره نابودسازی نژادی دایناسورهای ماقبل تاریخ به عنوان نمونه ای برای نابودی احتمالی نوع بشر در آینده ای نه چندان دور است.
احساس غربت و بدگمانی به درستى و نيکوکارى، در واقع روانشناسی بنیادین بشر پسا گونه است که در لهیب تقلید فداکارانه گرفتار آمده و در حال شعله کشیدن است.
تز دهم : اجتماع مجازی غریب و بی کس
امروزه اجتماع مجازی شبکه الکترونیکی درست نظیر سفینه فضایی مواجه با نقص فنی، دارای نوعی تکدی گری کاریزمایی است.
ما دوباره سعی در جاری ساختن جو سوزان اجتماع ( مجازی) غریبه داریم.
نه تنها تصویر سازی دیوید ریمن از اجتماع بیکس آمریکاییان ساکن قرن نوین، بلکه افراد منزوی برقرارکننده ارتباطات از راه دورکامپیوتری، دراطراف صحنه نمایش نهایی گردآمده اند(مانیتورهای کامپیوتر، دستگاه های تلویزیون، استریوهایی با قدرت بالای پخش صوت) تا این موقعیت برای آنان فراهم آید که در زمره اعضای اجتماع مجازی در آیند.
اجتماع تکنولوژیکی با موجودیتی خیالی و چشم اندازی سه بعدی به عوض آنکه در شکل شبکه رسانه ای با چهره ای خشن رخ نماید همواره با ارایه بهترین صدا و بالاترین ظرفیت اطلاعاتی، بدنبال راهی برای پنهان ساختن تنهایی مستتر در پس پرده خویش است.
توسل به شبکه الکترونیکی در درجه معکوسی از بی تفاوتی مردم به یکدیگر صورت می گیرد.
بی تفاوتی نسبت به شمایل موجود داراى صفات ارثى متشکل جديد تجلی یافته از نوع بشر و بی تفاوتی نسبت به جسم رقومی مجزا شده از جسم ارگانیک.
در نتیجه، قاعده آرمانی رایج فرهنگ مجازی با میانجی گری الکترونیکی در راس و از هم گسیختگی ارگانیک از سطح به وقوع می پیوندند.
اما اجتماع مجازی بی کس و مهجور نیز با تلفات و ضایعات خاص خود مواجه است.
دو صحنه تاریخی را به خاطر بیاورید.
نخست فیلم سقوط به قهقرا که از نگرانی و دغدغه سفید پوستان اهالی حومه شهر در خصوص خشونت و قوه جبری شهر مجازی لوس آنجلس یاد میکند که نهایتاً به تقلید آنان از انتقام گیریهای سینمایی در خیابان های آن منتهی می گردد.
در اینجا موعظه نیچه آنست که فردی که می باید خود را به خاطر برخورداری از چنین روحیه ای ملامت کند، در تنهایی ضد قهرمانی و رهایی یافتگی از اسارت اجتماع الکترونیکی، اصول فداکارانه ای از صحنه های عدالت ناهموار را با خود مرور می کند.
و درس اخلاقی فیلم اینست: در جامعه تکنولوژیکی، حتی آنان که توان رهایی یافتن از شبکه تکنولوژیکی را در خود می بینند فوراً تسلیم این حیوان درنده خوی و یغماگر می شوند.
حال زمان بدو نمایش فیلم سقوط به قهقرا را در نظر بگیرید. درست در این زمان است که فیلم نظیر یک فرد غریبه با چهره تغییر یافته، چهره ای انسانی جیان لویجی فری را به خود می گیرد- دلال و واسطه گری که پیش از اقدام به خود کشی، تن به قتل شش نفر داده و شش فرد دیگر را نیز در دادگاه سانفرانسیسکو زخمی می کند.
اما از این فرد با عنوان فردی مهربان، خودی و چاق کوچک اندام یاد می شود و به جاده شيب داری که از ميان پيش ساحل بگذرد تشبیه می گردد. این در حالی است ک او آزارگر بود و به دیگران آزار می رساند. او با سه هفت تیر در میان با محافظهایی به گوش وارد میدان مبارزه شد. چرا؟ هیچ کس نمی داند. دلالی که احتمالاً درگیر چرخه تصفیه حساب مالی شده – فری با ارایه گزارش تنها در اتومبیل در کنار او نشسته و بیرون از ماشین هم در دفتر کار متروکش کنار اوست.
چه انگیزه ای باعث می شود تا او به فکر انتقام از ورشکستگی مالی خود بیفتد؟
شاید او مدل آمریکایی عمل وجودی محض سارتر به حساب می آید.
خشونت بدون انگیزه؟
در این خصوص، فری بعنوان تعبیری از نشانه دوگانه بشر مجازی تنها و بی کس مطرح می گردد. نشانه ای از ریزش فرهنگی قابل پیش بینی منتج از خشونت موجود داراى صفات ارثى متشکل جديد که عملکرد منطقی ضد تورمی او در بازار معاملات را از میان بر می دارد. فری همچنین جلوه فرهنگی عظیمت از اجتماع مجازی غریب است.
محارب انتقامجویی که خیالات ساختگی و وهمی و نگرانی غم افزای برون ریزی هیجانی وی به وضعیت جاری، قانون را در هم می ریزد.
آقای مجازی در یک بعد از ظهر سانفرانسیسکو در اتومبیل کنار او نشسته و نقشه انتقام او را طرح ریزی می کند. اینجاست که سیکل ضد تورمی موجود داراى صفات ارثى متشکل جديد با تکانه انبساطی او مواجهه کرده و نتیجه ای جز کشتار گروهی را به بار نمی آورد.
