فقط به يك معجزه احتياج است تا از وقوع يك جنگ داخلي در فلسطين پيشگيري كند. چون تمام شواهد حاكي از آن است كه چنين جنگي در خواهد گرفت و از مقابله بين دولت ابومازن و گروه هاي مقاومت فلسطيني هيچ گريزي نيست. در واقع دولت او چنان كه بارها از پيش اعلام كرده اساساً براي متوقف كردن انتفاضه تشكيل شده است. ابومازن بارها مخالفت خود را با انتفاضه اعلام كرده و اصطلاح «نظامي شدن انتفاضه» را مطرح نموده است. وي به طور ضمني حق مقاومت را در استفاده از سلاح ساده اي كه براي مقابله با اشغالگران در اختيار دارد رد كرده است. مسئول برقراري امنيت در چنان دولتي محمد دحلان است كه دشمني عميقي با مقاومت دارد و براي ارزيابي نقش او تنها همين بايد كافي باشد كه اسرائيل به كرات اعلام كرده مي خواهد وزارت كشور در دولت ابومازن به او سپرده شود. احتياجي به توضيح نيست كه اگر خشنودي آمريكا و اروپا و اسرائيل از دولت جديد فلسطين دلايل متعددي داشته باشد به طور يقين نخستين علت آن اميدواري نسبت به پايان دادن به انتفاضه و خلع سلاح كردن گروه هاي فلسطيني توسط اين دولت است. در اين باره هيچ رازي براي مخفي شدن نيست، زيرا بازي كاملاً آشكار جريان دارد به ويژه آنكه پس از اشغال عراق بسياري از نقاب ها فرو افتاد. ديگر اسرائيلي ها و آمريكايي ها ناچار نيستند كه دور بزنند يا حرف ها را در لفافه پيچيده و در سخن گفتن از اهداف و مقاصدشان لاپوشاني كنند. اگر شما هم ترديد داريد مي توانيد مقاله اي را مطالعه كنيد كه يكي از روزنامه هاي چاپ لندن آن را منتشر كرد و يكي از بزرگ ترين تيترهايش اين بود: اسرائيل بر طبق دستورالعملي كه ابومازن تعيين مي كند با تروريسم مبارزه خواهد كرد. با اين صراحت و يكباره! مسئله اي كه نشان مي دهد هر چه درباره تشكيل يك دولت جديد و تاسيس پست نخست وزيري به منظور تحقق «اصلاحات فلسطيني» گفته مي شد از پايه دروغ بوده و به دوران ماقبل اشغال عراق مربوط مي شده است. وقتي بازي آشكار شد، ديگر واهمه اي از اين نيست كه امور به اسامي واقعي اش توصيف شود. اين اعلام صريح ابومازن و گروه او است كه براي هدف كاملاً متفاوتي آمده اند و آن روزنامه چاپ لندن نيز به همان اشاره داشت. به بيان ديگر، اين دولت در نظر اسرائيلي ها چيزي بيش از يك دستگاه امنيتي جديد نيست كه وظيفه دارد تا انتفاضه را سركوب و اسرائيل را از نگراني ها و دردها و چالش هاي ناشي از آن راحت سازد.

«الوف پن» تحليل گر سياسي روزنامه «هاآرتص» همين معنا را تكرار كرده و مي گويد شيوه اي را كه اسرائيل در جنگ با «تروريسم فلسطيني» در پيش گرفته، تكيه بر «دستورالعمل»ي دارد كه ابومازن آن را طرح مي كند و اسرائيل هم در آن مشاركت خواهد داشت. طرحي كه مبتني بر تجديد بناي دستگاه هاي امنيتي فلسطين خواهد بود. بنابراين متوقف كردن انتفاضه و سركوب سازمان هاي مقاومت و خلاص كردن اسرائيل از كابوس وحشتناكي كه در اعماق خود به خاطر عمليات شهادت طلبانه احساس مي كرد، برنامه ها و وظايف دولت جديد است. برنامه هايي كه اسرائيل تاكيد دارد تا هر چه سريع تر پياده شود و حتي مي توان اين ها را سنگ بناي طرح «نقشه راه» دانست، چون بقيه هر چه هست حاشيه و فرعيات است. فرعياتي كه هدفش كارگرداني جشن ريشه كني مقاومت و متوقف كردن انتفاضه است. حتي در اين حاشيه ها، عادي سازي روابط با تمام كشورهاي عربي مهم نيست. چون پس از «نقشه راه» درست خواهد شد. زيرا مسئله «توقف فوري انتفاضه مسلحانه و تمام اشكال خشونت بر ضد اسرائيلي ها در هر جايي» اولين قدم در نخستين مرحله است و بايد حتي پيش از فردا، يعني همين امروز، انجام شود ولي عادي سازي كامل در مرحله سوم و بين سال هاي ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ قرار مي گيرد.

انتفاضه و عمليات شهادت طلبانه، نخستين تهديد واقعي اعراب نسبت به پروژه صهيونيسم از ابتداي تاسيس دولت اسرائيل تاكنون بوده است. اين حرف من نيست، بلكه ديگران مي گويند و پيشاپيش آن ها توماس فريدمن. اين تنها انتفاضه بود كه نهادهاي نظامي اسرائيل و شخص آريل شارون را در تنگناي بزرگي گرفتار كرد. زيرا پس از جنگ وحشيانه اي كه اسرائيلي ها بر ضد فلسطيني ها به راه انداختند و تحت شعار «بگذار تا ارتش پيروز شود» بود و پس از آنكه شارون به انتخاب كنندگانش وعده داد طي يكصد روز بر انتفاضه چيره خواهد شد، دو سال مي گذرد بدون اين كه او بتواند به وعده اش وفا كند. پس از همه اين مراحل دولت اسرائيل هيچ راه حلي پيدا نكرد جز اين كه ماموريت را به خود فلسطيني ها واگذار كند. بگذار تا در آنچه او شكست خورد، اين پيروز شود. اين نيز حرف من نيست. چون «حيمي شالوت» يكي از تحليل گران روزنامه «معاريو» درباره دولت ابومازن همين معنا را مي گويد: «به مجرد آنكه دولت جديد فلسطين بتواند خودش مسئله «تروريسم»! را حل كند، اسرائيل عملاً و به طور يكجانبه شكست «مشت آهنين» خود را اعلام مي كند. اين دولت خالصاً دست راستي شارون است كه رسماً اعتراف مي كند تنها فلسطيني ها قادر هستند ماموريت خلاصي يافتن از انتفاضه را انجام دهند. متاسفانه ابومازن هم در اطمينان بخشيدن به اسرائيلي ها و آمريكايي ها كوتاهي نكرد. چون هنوز دولتش از مجلس قانونگذاري فلسطين راي اعتماد نگرفته بود كه حتي در مقابل اين مجلس اعلام كرد «تروريسم» را با هر منشايي كه مي خواهد داشته باشد تحمل نمي كند و اين كه مسئله امنيتي در راس دستورالعمل دولت او قرار دارد و اين دولت خواهد كوشيد تا «تحريك» را متوقف و به هرج و مرج در اختيار داشتن سلاح پايان دهد. جز سلاح هاي «قانوني» كه هيچ چيز باقي نماند.

من وقتي سخنان او را در روز(۳۰/۴/۲۰۰۳) در روزنامه «الشرق الاوسط» مي خواندم باورم نمي شد. حتي در وهله اول فكر كردم اشتباهي چاپي رخ داده و اسم ابومازن را به جاي اسم آريل شارون گذاشته اند. چون او هم وقتي به قدرت رسيد گفت مسئله امنيتي در راس كارهاي دولتش قرار دارد. وقتي مطمئن شدم كه اين كلام ابومازن است نه ديگري، پيش خود گفتم چيزي را كه حتي يك شهروند عادي از نخست وزير دولت فلسطين انتظار دارد اين است كه از پايان اشغالگري و كاهش مشكلات و رنج هاي مردم فلسطين و بازسازي مناطقي كه ارتش اسرائيل آنها را منهدم ساخت و مبارزه با فساد و آزادسازي هزاران فلسطيني كه در زندان هاي اسرائيل بازداشت هستند صحبت كند. چون مسئله امنيت در واقع امنيت اسرائيل و سربازان و شهرك نشينان است و به وظايف دولت فلسطين كه به اندازه كافي خودش مشكلات دارد ارتباطي پيدا نمي كند.

از شگفتي ها اينكه در همان حال كه نخست وزير دولت فلسطين اولين حرف هايش را به اين مضمون بيان مي كرد نخست وزير اسرائيل بسته اي پيغام آغشته با خون فلسطيني را براي او فرستاد. در همان روز يك مسئول برجسته «جبهه خلق» و دو نفر از رهبران «گردان شهداي الاقصي» وابسته به جنبش فتح كشته شدند. روزي كه او طرح نقشه «نقشه راه» را تحويل گرفت اسرائيل كشتاري را در غزه به راه انداخت و طي آن ۱۴ فلسطيني را كشت و در همان حال وعده هايي را كه براي عقب نشيني از شهرهاي فلسطيني داده بود پس گرفت، وعده اي كه گفته بود پس از تاييد دولت ابومازن به آنها وفا خواهد كرد. كمااينكه دادگاه عالي اسرائيل استفاده از موشك هاي موسوم به «فلاشط» كه از نظر بين المللي تحريم شده است را براي ارتش اشغالگران و بر ضد فلسطيني ها مجاز شمرد. هنگامي كه طي سه روز اين حوادث اتفاق مي افتاد (و درست پس از راي اعتماد به دولت ابومازن)، رسالت اين دولت بخشي از سياست همان بازي آشكار تلقي شده و به اقتضاي آن دست اسرائيل براي سركوب فلسطيني ها باز شد. فلسطيني هايي كه دولت ابومازن مامور شده بود تا همزمان آنها را به زنجير كشيده و خلع سلاح كند تا راه در برابر دولت اسرائيل باز شود و بتواند ماموريتش را انجام دهد. راهي كه جز با خون فلسطيني ها فرش نمي شود و اجساد تكه پاره فلسطيني ها آن را احاطه كرده است.