محافل خبرى و سياسى در پاريس و بيروت تا واشينگتن مشغول بررسى تحولات تصميم مقامات فرانسوى در رابطه با ممنوعيت پخش شبكه المنار براى بينندگان در فرانسه و اروپا هستند. اين ممنوعيت به درخواست شركت يوتل ست كه داراى ماهواره hot bird4 است انجام شد اين شركت خواهان توقف پخش المنار از مجموعه كانال هاى ماهواره عربى عرب ست بود. آخرين موضع گيرى از بيروت مربوط به كميته بررسى لبنان و مسئول اين جريان است كه اعلام كرد تلاش ها براى وادار كردن فرانسه براى صرف نظر كردن از تصميم خود ادامه دارد خصوصاً اينكه اين كميته اظهار داشت: اين تصميم زمينه را براى گفت وگو بسته است. اولين مشكل ميان المنار و «مجلس اعلاى فرانسه در امور رسانه هاى ديدارى و شنيدارى» به ۱۲جولاى گذشته بازمى گردد در آن تاريخ اين مجلس درخواستى به ديوان عالى ادارى فرستاد كه خواهان توقف پخش المنار از طريق ماهواره eutel sat شده بود به اين علت كه اين شبكه تصاوير و اظهاراتى را پخش مى كند كه هرگز قابل تحمل نيست. از ۱۹ نوامبر گذشته مجلس اعلاى فرانسه به المنار اجازه پخش مجدد را داد كه با شروط سختى همراه بود. سپس المنار موافقتنامه اى را امضا كرد كه در ضمن آن متعهد مى شد همچون گذشته مضمون يا تصريحى كه به خشونت و نفرت بر پايه نژاد و تابعيت و دين دلالت كند را پخش نكند. اما جوهر اين توافقنامه هنوز خشك نشده بود و گروه اعزامى اين شبكه كه توافقنامه را امضا كرده بودند هنوز باز نگشته بودند كه «مجلس اعلاى فرانسه در امور رسانه هاى شنيدارى و ديدارى» پرونده را مجدداً به ديوان عالى ادارى در پاريس فرستاد به دليل مخالفت المنار با توافقنامه و پخش اظهاراتى كه به كينه توزى و خشونت طلبى ترغيب دارند خواستار توقف پخش اين شبكه به طور كامل از طريق eutel sat شد نقطه اساسى در اينجا اين است كه المنار مانند ديگر شبكه ها پخش خود را در ضمن مجموعه شبكه ها از طريق eutel sat انجام مى داد كه يك شركت فرانسوى است و از اين رو قوانين فرانسه بر آن اجرا مى شود اما اگر المنار در ماهواره ۴ hot bird نبود مقامات فرانسوى از پيگرد شبكه به اين طريق عاجز بودند. نقطه ضعف در پرونده المنار اين بود كه از اين ماهواره پخش مى شود و همين به گروه هاى فشار فرانسوى قدرت داد تا اين موضوع را دامن زده و مجلس اعلا را براى بازگشت به قانون اصلاحى مجلس در تاريخ سپتامبر ۱۹۸۶ مجبور كنند .طبق اين قانون اصلاحى پرونده اى براى المنار تشكيل شد چراكه اين شبكه در پائيز سال گذشته اقدام به پخش سريال الشتات كرد و الشتات نقطه آغاز مشكلات المنار بود. اين سريال مخالف ماده ۱۵ بند ۱ قانون بود كه به عدم پخش هر برنامه اى كه بر «كينه توزى و خشونت طلبى به دلايل دينى يا نژادى» تحريك كند و «به مخاطره انداختن امنيت داخلى و همزيستى اقليت ها و نظم عمومى» دلالت دارد. به دليل خطر ممنوعيت باقى ماندن در ماهواره۴ hot bird كه به راحتى امكان پخش را براى تعداد بيشمارى از بينندگان در فرانسه و اروپا فراهم مى كند مديريت المنار بنابر پيشنهاد مجلس شوراى دولتى تصميم گرفت با مجلس اعلاى رسانه هاى فرانسه كه بيشتر شبيه دفتر ايجاد شروط است توافقى را به امضا رساند آن هم با توجه به اينكه ممكن است در طى يك سال در آن بازنگرى شود. درپى امضاى اين توافقنامه در ۱۹ نوامبر و بعد از گذشت فقط ۱۱ روز، مجلس اعلا به مجلس شوراى دولتى پيام رسمى اى ارسال كرد كه در آن خواسته شده بود مجلس شورا تصميم يا حكمى صادر كند كه به موجب آن شركت eutel sat از پخش مجدد المنار ممنوع شود. در اين زمينه حسن فضل الله مدير خبر المنار در گفت وگو با الشرق الاوسط مى گويد: «در امضاى اين توافقنامه هيچ مشكلى نداشتيم چرا كه ما تحريكى به خشونت طلبى نداريم، ميان تحريك به خشونت و نقل رويدادها و اقدامات اشغالگران تفاوت زيادى وجود دارد نمى توان قبول كرد كه انتقاد از اقدامات اشغالگران مساوى با يهودى ستيزى است» سئوالى كه در اينجا مطرح است اين است كه منبع اين اعمال فشار عليه المنار كدام است خصوصاً آنكه بسيارى از خبرگزارى ها اعلام كردند المنار پخش كننده خبرى بوده است مبنى بر اينكه «رژيم صهيونيستى مى خواهد ويروس ايدز را در دنياى عرب انتشار دهد.» در اين زمينه فضل الله توضيح مى دهد: «پخش اين مورد در برنامه مستقيمى انجام شد كه ديدگاه هاى روزنامه هاى اسرائيلى را منعكس مى كرد و ميهمان برنامه چنين عبارتى را بيان كرد... المنار مسئول اظهارنظرهاى مهمانان نيست وگرنه بايد مانند ديگر كانال هاى تلويزيونى اينگونه برنامه هاى زنده را حذف كند اما مجلس فرانسه اصرار داشت كه مسئوليت اين موضوع را متوجه المنار كند.» در همين راستا موريس ليبسون از وكلاى «مركز جهانى ضد سانسور» (ماده ۱۹) در لندن مى گويد: «ما هم با اظهارات خشونت طلبانه و تحريك آميز مخالفيم اما منع پخش شبكه اى به طور كامل راديكالى ترين تصميمات است. ليبسون اضافه مى كند: «ما هشدار دادن قبل از اتخاذ تصميم براى توقف پخش را ترجيح مى دهيم.... و اگر توافقنامه اى براى هشدار و گفت وگو مجالى در نظر نگرفته باشد مسلماً با اينگونه توافقات مشكل داريم.» اما فضل الله مى گويد: «اگر به متن توافقنامه نگاه كنيم جبران مشكل ايجاد شده امكان پذير است به نظر من اين اولين توافقنامه اى است كه داراى جنبه قانونى بين المللى است و به اين سرعت ناديده گرفته مى شود». ليبسون مى افزايد كه قصد دارد اين قضيه را از تمام ابعادش بررسى كند و موسسه وى نيز مى خواهد قبل از بيان موضع رسمى در قبال آن اطلاعات بيشترى جمع آورى كند اما ليست انتقادات فرانسه تنها بر اظهارات «انتشار ايدز» بسنده نمى كند بلكه شامل برنامه هايى مى شود كه از «اقدامات انتحارى» عليه اهداف اسرائيل تجليل مى كند و در همان روز المنار برنامه اى پخش كرد كه به نحوه زندگى مبارزان حزب الله مى پرداخت و در توضيح زندگى يكى از آنان (بنابر اظهار قاضى رئيس اتاق چهارم در مجلس شوراى دولتى) آمده بود «جنگ ما با يهود تاريخى است چراكه آنان انبيا و رسولان را بدون هيچ حقى كشتند و ما بايد برخيزيم تا اسرائيل را از ريشه در آوريم.» اين اظهارات از جمله مواردى بود كه مجلس اعلا و نخست وزير فرانسه و مجلس ملى يهود كه در جلسه شنبه ۱۱ ماه جارى حضور داشتند نسبت به آن شكايت كردند و براساس اين موج ضديت با المنار در فرانسه ايجاد شد. فضل الله مى گويد: مردان وفادار نام برنامه اى است كه به زندگينامه شهداى مقاومت اسلامى عليه اشغالگران اسرائيلى در لبنان مى پردازد و اضافه مى كند اين يك برنامه اجتماعى است كه در خلال آن با خانواده از دست رفتگان و نزديكان آنها مصاحبه هايى انجام مى شود و همچنين شامل وصيت نامه هاى ضبط شده با صداى خود شهدا است.... در يكى از اين قسمت ها وصيت شهيدى پخش شد كه مجلس اعلا آن را ترغيب كننده به خشونت تفسير كرد فضل الله توضيح مى دهد ديدگاه مجلس اين است كه به مجرد اينكه ما به زندگانى مبارزان خود بپردازيم همين تحريك براى خشونت طلبى است و اين چيزى است كه براى ما عجيب است چراكه به اين مبارزان لبنانى چه در اينجا و چه در دنياى عرب به چشم قهرمانانى ديده مى شود كه سرزمين خود را آزاد كرده اند.» و ظاهراً جدال بر سر اجازه پخش المنار تنها به فرانسه و استراليا كه پيشقدم در ممنوعيت آن بودند محدود نمى شود و واشينگتن مركز بعدى در اين مسير بود منابع موثق از حمله رسانه اى به المنار در آمريكا خبر مى دهند به طورى كه ۱۲ سازمان و جمعيت غير دولتى و ده ها تن از فعالان مستقل ائتلافى براى حمله رسانه اى و سياسى شديد به المنار تشكيل داده اند قابل توجه اينكه بيشتر طرف هاى خواهان توقف پخش المنار عربى هستند و همچنين بعضى از جمعيت هاى يهودى. اين ائتلاف مذكور شامل جمعيت يهوديان آمريكا، جمعيت دوستى ليبى و آمريكا، حزب اصلاح گراى سوريه، ائتلاف اسلامى عليه تروريست، اتحاديه فرهنگى لبنانى _ جهانى، كميته مسيحيان خاورميانه، جمعيت كشيش هاى آمريكا و ائتلاف آمريكائيان شمال آفريقا است. در اين حمله آفى جوريش محقق مركز واشينگتن در سياست هاى خاوردور و نويسنده كتاب «مشعل نفرت» در مورد شبكه المنار نيز شركت دارد. به نظر آفى براى «آزادى عقيده حدود مشخصى است و نبايد باعث تهديد به كشتار و برانگيختن نفرت از ديگران شود» اما ديدگاه آفى منعكس كننده تمام ديدگاه ها در آمريكا نيست زيرا در حالى كه خيلى از افراد با وى هم فكر هستند تعدادى از اين هم فراتر رفته و يكى از مسئولان دولتى آمريكا (كه خواست نامش فاش نشود) اظهار كرده «بستن اين شبكه يا توقف پخش آن مشكلى را حل نمى كند چراكه اين يك اقدام سياسى است.... راه حل فقط انحلال خود حزب الله است ». در مقابل كريس تونسينگ مدير اجرايى در طرح تحقيقات و اطلاعات خاور ميانه و سردبير مجله ميدل ايست ريپورت از تكرار آنچه در فرانسه روى داد در كشورش هشدار مى دهد. به اعتقاد كريس چنين چيزى «مرحله جديدى را در ممنوعيت و سانسور آغاز مى كند كه غرب به آن عادت ندارد و ممكن است شامل نظرات مخالف در داخل خود كشور هاى غربى نيز بشود.... و خطرناكتر از اين اگر ما اقدام به ممنوعيت كنيم باعث بهانه دادن براى ديكتاتورى در كشور هاى جهان سوم است.» اما فضل الله مى گويد: «موضوع فقط به المنار مربوط نيست، طرح هاى زيان آورى براى رسانه هاى عربى بعد از پيشرفت گسترده آنها در جريان است.»