غير از هزاران درسي كه انقلاب ما از عمل، زمان شناسي، ايثار، دور انديشي و شجاعت امام حسين عليه السلام آموخته است، و درسهايي كه از اعوان او، انصار او، شيعيان او، دفاع كنندگان از او، پيشي گيرندگان در بر آوردن حاجتهاي او، اطاعت كنندگانِ اوامر او، حمايت كنندگانِ او،و پيشي گيرندگان در ابراز ارادت صادقه به او و آنها كه در مقابل چشمان او شهيد شدند و مرگ هم بين آنها و او فاصله اي نينداخت، آموخته است - كه در بين ما به عبرتهايي عاشورا معروفند ـ بايد درسهايي را نيز از عبرتهايي پس از عاشورا بياموزد و فراموشمان نشود؛ همانطور كه عبرتهاي عاشورا براي اصلاح مسير زندگي امروزمان مفيد بوده، عبرتهايي پس از عاشورا در براي ادامه زندگي فردايمان مفيد است.
فاصله چند صد ساله مان از دهه هاي اول طلوع اسلام، اجازه مي دهد تا با صحت و علمي دقيق تر از گذشته، ائمه و شيعيان و محبّان وهمراهانِ مسير حق و ائمه و شيعيان و محبّان و همراهانِ مسير باطل را در شلوغيها و دالانهاي پر پيچ و خم تاريخ جستجو كنيم تا در شلوغيها و دالانهاي پر پيچ و خم امروز ـ كه به سندهاي مستندي به مراتب از آن روزگاران و حتي از اوايل انقلاب خودمان پيچيده تر است ـ گم نشويم و راه به بيراهه نرويم.
در روزگار ما، نقطه اوج بيشتر كلام هايي كه به قصد ايجاد بصيرت ايراد مي شوند، ”عاشورا“ است و من اطمينان دارم كه يكي از مهمترين عوامل عدم آمادگي براي ظهور امام حي و حجت آخر خدا در جوامع اسلامي، كمرنگ بودن اوراق تاريخ اسلام، از ”عاشورا“ تا ”غيبت كبري“ است. دوراني كه تماماً صرفِ مقدماتِ شكل گيري، كسب قدرت، گسترش قلمرو و افزايش سلطه ”عباسيان“ شد.
همين عباسياني كه حمايت از اهل بيت رسول خدا (ص) اصلي ترين شعارشان در طول مبارزات بود، چنان در دالانهاي پيچيده نفاق، بزرگترين ستونهايي كه استواري عالمين به آنها بود را به شهادت رساندند كه هنوز عوام شيعيان، تصور خاصي از نحوه زندگي و شهادت آن نورهاي هميشه جاويد ندارند؛ در حاليكه با دقت اندكي كه به عبرتهاي عاشورا شده است، قدري زواياي دوران تاريك امويان را آشكار ساخته است.
آنچه نقطه شروع عباسيان بود (كه شايد قبل از عاشورا نيز در سر مي پرورانند) و بعد از عاشورا عملي شد؛ نوعي موج سواري بود بر ارشاد و آگاهسازيي كه حضرت زينب و امام سجاد سلام الله عليهما در نقاط كليدي و حساس سرزمينهاي اسلامي انجام داده بودند و اثري كه خونِ بر زمين ريخته شده مظلوم در آگاهي عوام داشت؛ كسب قدرت و جايگزيني عباسيان بود، بجاي امويان، آنهم در پوشش دفاع از ولايت!
شكي نيست كه خون جاري پاك ترين هاي كُره خاكي، ريشه شجره خبيثه بني اميه را خشكاند و محو باطل كرد، اما كساني آمدند و سران اصلي جبهه حق را كنار زدند و خود را به رنگ و لباس آنها در آوردند، آنهم به گونه اي كه فرياد دفاع از ولايتشان و شعار ”الرضا من آل محمد“ شان،گوش فلك را كر كرده بود و چنان كردند بر ائمه بعد از عاشورا كه هنوز تاريخ اسلام، مجبور است مانند كودكان خونين دلِ كنجِ خرابه شام، آرام و بي صدا هق هق كند و سوزي داشته باشد، بي دود.
اين روزها كه فرياد جرس كاروان عشق در كوچه و بازارهايمان طنين انداز است، نبايد فراموش كنيم كه بعد از عاشورا، چنان گذشت بر آل طه، كه پس از امام رضا (ع)، امامان در سنين كودكي به امامت مي رسيدند و در سنين جواني به شهادت. و چنان شد كه مجبوريم ـ اگر بتوانيم ـ خورشيد را از پشت ابرهاي غفلتي كه از جنس شيطان و نفس اماره و شهواتند ببنيم. و حتما اگر به ابرها خوب ننگريم، بايد باز هم در حسرت خورشيد بمانيم.
تماس با نویسنده:
Ehsani57@gmail.com
