پيامبران، پس از دعوت به خداشناسى، مهم ترين اصلى كه مردم را به آن متذكر مى ساختند؛ يادِ سراىِ «پس از مرگ» بوده است.
مژده و بيم، بهترين روش براى اجراى اين امر مهم به كار مى رفته است؛ از اين روى، پيامبران الهى براى تزكيه و سازندگى انسانها، نيكان را نويد به «پاداش» مى دادند و بدان را از «كيفر» مى ترساندند.
نگارنده اين نوشتار به منظور مؤثرتر بودن مژده ها و بيمهاى «حيات برزخى» نسبت به ديگر مباحث «جهان پس از مرگ» و به دليل اينكه دوران آن به زودى فرا مى رسد، نخستين منزلگاه، گذرگاه آخرت و محل تصفيه گناهان است، بحث از آن را برگزيده است و معنی و چگونگی برزخ و تجسم عمل را مورد بررسی قرار می دهد.