با اوج گرفتن بحران انرژي، ارائه راه حل هاي فني براي استفاده از انرژي هاي نو رواج بيشتري مي يابد. نكته اصلي در اين ميان، روي آوردن به گزينه هاي مختلف انرژي هاي نو، بررسي پيشينه و محدوديت هاي دستيابي به آنها است. با اطلاع از پيشينه اين گونه انرژي ها مي توان ميزان سرعت و هزينه كاربرد آنها را در آينده پيش بيني كرد.

فعاليت دولت ها، شركت ها و حتي دانشمندان در زمينه ارائه فناوري هاي جديد چندان عمده نيست، اما اين مسئله به كوتاهي آنها در اين زمينه مربوط نمي شود بلكه فناوري جديدي براي مقابله با پايان يافتن سوخت هاي فسيلي وجود ندارد.

بيشتر منابع انرژي كه در قرن بيستم كشف شده اند، نتيجه پژوهش هاي هسته اي و به بيان ديگر، محصول فرآيندهاي هسته اي ساخت بشر هستند. بيشتر اين عناصر جديد هسته اي تنها چند ثانيه دوام و طول عمر دارند. ساختار برخي از آنها را نيز فقط چند اتم تشكيل مي دهد. بازده اين فرآيندهاي هسته اي به قدري كم است كه گاه سالانه كمتر از يك گرم عنصر انرژي را توليد مي كنند. برخي از اين عناصر ساخته بشر عبارتند از: «روترفورديوم»، «دوبنيوم»، «سيبورگيوم»، «كريوم»، «بركليوم»، «كاليفرنيوم»، «فرميوم»، «مندليوم»، «نوبليوم» و «لورنسيوم». البته عناصري نظير «پلوتونيوم» قرن ها پايداري و دوام دارند.

صفحات خورشيدي و انرژي باد

بررسي پيشينه انرژي هاي نو كه به عنوان جانشين سوخت هاي فسيلي در آينده معرفي شده اند، در اين مجال كوتاه خالي از لطف نيست.

صنعت پيل هاي خورشيدي و صفحات خورشيدي (فتوولتاييك)، صنعت جديد و نوپايي نيست. كشف اين صنعت به دهه 1800 برمي گردد. با تلاش فراواني كه براي توسعه فناوري اين صنعت در چند دهه انجام شده، هزينه كاربرد اين صفحات به مرور زمان كاهش يافته، اما در مقايسه با فناوري هاي موجود در تراشه رايانه ها و تلفن هاي همراه، سرعت كمتري داشته است.

در سال هاي آينده و با كاهش سوخت هاي فسيلي، انرژي باد منبع كم هزينه تري نسبت به انرژي برق خواهد بود. در ميان اروپايي ها كشور دانمارك در زمينه كاربرد انرژي باد براي توليد برق پيشگام بوده است. در حال حاضر نيز، توربين هاي بادي فراواني براي سنجش سرعت و ميزان انرژي زايي باد در سطح جهان نصب شده است، اما نظر كارشناسان اين نوع انرژي بسيار متفاوت است. به عقيده آنها، باد نمي تواند جانشين كامل سوخت نيروگاه هايي شود كه براي تامين انرژي برق جهان با سوخت هاي فسيلي فعاليت مي كنند. به بيان ديگر، براي توسعه فناوري هاي مربوط به انرژي هاي نو، آنچه شدني بوده، انجام و اوج توسعه آنها سپري شده است. چه نتيجه اي جز اين مي توان گرفت كه با پايان يافتن منابع انرژي و اوج توليد آنها، به موجوديت فناوري هاي آنها نيز بايد مهر پايان زد!