در شماره قبل به وضعيت موجود «روزنت ها» يا همان نشريات الكترونيك فارسي زبان در اينترنت پرداخته شد و اين پديده از منظر آسيب شناسي رسانه اي بررسي شد.

اينك در برابر اين سئوال قرار داريم كه: «چه بايد كرد؟» در يك ارزيابي كلي بايد اذعان كرد كه متاسفانه كشور ما فاقد يك نظام جامع رسانه اي است، به همين خاطر نه تنها در زمينه روزنت ها بلكه حتي در زمينه ساير رسانه ها و ابعاد مختلف فعاليتهاي رسانه اي قانون جامع و مانعي وجود ندارد، شايد به همين خاطر بوده است كه به گفته محسن رضايي، مجمع تشخيص مصلحت نظام به تازگي سياستهاي كلي در رابطه با مطبوعات را تصويب كرده و بزودي آنرا ابلاغ خواهد كرد. اگرچه مشخص نيست در اين سياست كلي، به موضوع رسانه هاي مبتني بر اينترنت نيز پرداخته شده است يا نه. از سوي ديگر با توجه به مباحث مطرح شده در كنفرانس «چالش هاي برنامه چهارم توسعه» كه زمستان گذشته در سازمان مديريت و برنامه ريزي كشور برگزار شد مشخص مي شود كه اصولا براي اولين بار پس از انقلاب قرار است سرفصل مطبوعات در قالب برنامه 5 ساله توسعه گنجانده شود به همين جهت از مجموع نظرات انديشمندان علوم ارتباطات در پانلي به نام «مطبوعات و توسعه» استفاده شد، اما در همان كنفرانس نيز معلوم شد كه اصولا «روزنامه نگاري الكترونيكي» و نشريات الكترونيك «E-journalism» جايي در اين برنامه ندارند. اين بدان معنا است كه ما اين عرصه را رها كرده ايم تا ديگراني كه لزوما همفكر ما نيستند، يكه تاز اين عرصه شوند.

بر مبناي آنچه گفته شد پيشنهادات ذيل جهت نيل به آينده اي بهتر در عرصه نشر الكترونيك رسانه اي ارائه مي گردد:

الف- تدوين نظامنامه جامع حرفه اي رسانه اي كه رسانه هاي الكترونيك را نيز دربر گيرد.

ب- گنجاندن زيرفصل رسانه هاي الكترونيك در فصل مطبوعات در برنامه چهارم توسعه

ج- تدوين قانون خاص رسيدگي به جرائم روزنت ها و حمايت حقوقي از توليدكنندگان محتواي آنها (كپي رايت و ساير حقوق رسانه اي)

د- توجه شوراي عالي انقلاب فرهنگي، وزارت علوم، تحقيقات و فناوري و دانشگاه آزاد اسلامي به مسئله تربيت و آموزش نيروهاي متخصص در زمينه IT، ICT و رسانه هاي الكترونيك در سرفصلهاي آموزش عالي كشور و دانشگاههاي ارتباطات و روزنامه نگاري

هـ- توجه به ظرفيت و پتانسيل روزنت ها در راستاي اطلاع رساني سالم در كشور و ورود به عرصه تعامل رسانه اي در سطح بين المللي

و- حمايت از توليدكنندگان محتواي فارسي در اينترنت در قالب طرحهايي نظير «تكفا»

نبايد از ياد برد كه عرصه جديد، فقط يك «تهديد» نيست و اگر فقط با اين نگاه به موضوع نگريسته شود جز «بگير و ببند» و اقدامات سلبي، حركت ديگري صورت نخواهد گرفت، بلكه برعكس اگر به مسئله از اين زاويه نگاه شود كه پديده «رسانه هاي الكترونيك» مي تواند يك «فرصت» هم تلقي شود و از آن در جهت اطلاع رساني، انتقال دانش و فن آوري، تسهيل ارتباطات، تعامل دو سويه ميان نخبگان، مردم و مسئولان، انعكاس ديدگاهها و توانمنديها استفاده شود، آن وقت اقدامات ايجابي و حمايت از پديدآورندگان آثار در رسانه هاي الكترونيك هم جدي گرفته خواهد شد.

ايران 215 سال پس از انتشار اوليه روزنامه جهان در لندن (در سال 1622 ميلادي) صاحب نخستين روزنامه شد (كاغذ اخبار 1837 ميلادي) و اين تاخير زماني براي راديو و تلويزيون حدود 20 سال و براي روزنامه نگاري الكترونيك حدود يك سال بوده است.

تيراژ مطبوعات ايران نسبت به جمعيت كشور بسيار اندك و دامنه نفوذ و تاثير بين المللي آن، در حد صفر است، نبايد گذاشت اين اتفاق در عرصه اينترنت هم تكرار شود.

كسب رتبه چهارم وبلاگهاي جهان براي زبان فارسي، حادثه كم اهميتي نيست و نشان دهنده توانايي هاي شگرف ايرانيها در اين عرصه است فضاي مذكور را بايد جهت داد و با نگرش مثبت از آن در جهت رشد و توسعه اجتماعي، سياسي و اقتصادي بهره برد.