آمريكا اصيل‏ترين متن مدرنيستى و بازنمودى از هويت‏هاى سياسى، اقتصادى و اجتماعى مدرن است كه در گستره‏يى جغرافيايى گردهم آمده و استقرار يافته‏اند. آمريكا بيش از آن كه يك سرزمين باشد يك اسطوره و رويا، يك استعاره و رمز، يك غايت و انتها و يك دنيا و زيست ـ جهان منحصربفرد و تكرارناشدنى است. آمريكا، همه‏ى اين موارد و در عين حال چيزى بيش از آن‏هاست. 

آمريكا، اسطوره‏يى است كه روياهاى انسان مدرن در آن خود را به تمامى تعبيرشده مى‏بينند. قدرت، ثروت و لذت به درجه‏يى از شكوفايى افسون‏كننده و خودكارشدگى سرگيجه‏آور رسيده‏اند كه در اشباعى بى‏نظير، ديگر جذابيت چندانى را برنمى‏انگيزند. انسان آمريكايى بين خود و قدرت، فاصله و شكافى نمى‏بيند كه تلاش براى پر ساختن آن انگيزه‏يى باشد براى فعاليت‏هاى سياسى. او مظهر و نماد قدرت و اين قدرت، ثروت و لذت هستند كه در كالبد آمريكا جسمانيتى يافته‏اند كه او را به مظهر و نماد همه‏ى اين چيزها بدل ساخته است. آمريكا نه نماد قدرت‏طلبى، بل نماد قدرت و عين آن است. هر فرد آمريكايى به محض تولد با اين احساس رشد مى‏كند كه قدرت، ثروت و لذت بى‏منتها و لايزال را همچون هديه‏يى خاص از زهدان به درون دنيا آورده است. آمريكايى متولد شدن و در آمريكا به دنيا آمدن، مترادف و معادل است با حس بى‏منتهايى از قدرت، ثروت و لذت و اين قدرت، ثروت و لذت اند كه از دامان آمريكا زاده مى‏شوند و نه برعكس. 

آمريكا در عين حال مخزن انبوهى از استعاره‏هاست، استعاره‏هايى كه زندگى انسان مدرن و تمامى جوانب و گوشه و كنار آن را در يك سطح خاص همگن و يكدست مى‏كنند: لباس آمريكايى، غذاى آمريكايى، موسيقى آمريكايى، سينماى آمريكايى، فرهنگ آمريكايى، دموكراسى آمريكايى و... بدين‏ترتيب آمريكا به صورت استعاره‏يى درآمده است كه بايد به همه چيز اضافه شود تا شايسته‏ى كاربرد و تحسين باشند. اين «ابراستعاره‏يى» است كه ادعا دارد همچون خدايى زمينى چيزها و امور را در شكل درست و عقلانى آن سامان مى‏دهد. از همين روست كه آمريكا به صورت يك «رمز» جلوه مى‏كند. براى توصيف اين ابراستعاره، جز آنچه كه خود بخواهد در اختيارمان نهد، چيزى در دسترس نداريم. 

اين غايت و نهايت آرزوى انسان مدرن است كه دنيا (و نه كشور) آمريكا را آفريده است. همه‏ى اقوام، زبان‏ها و مليت‏ها، همه گونه شكل‏هاى زندگى از فقيرترين تا مرفه‏ترين‏شان و تمامى سازمان‏ها و نهادهاى مهم و بين‏المللى بايد در آمريكا حضور داشته باشند تا خودبسندگى و تماميت اين دنيا تأمين و برآورده شود. با بودن در آمريكا، آدم احساس مى‏كند كه تخيلاتش به تمامى تحقق يافته و نيازى براى به جاى ديگر رفتن نيست. در مقابل، هر جايى جز آمريكا (حتى اروپا) حس فزاينده‏يى از فقدان و سوگم‏كردگى را در انسان مدرن برانگيخته و بيدار مى‏كند. 

ديوانگى انسان مدرن، اكنون و سرانجام خود را در آمريكا نمايان و اين كشور را به سرزمين ديوانگان بدل ساخته است: 

«به پيش، آمريكايى‏هاى عزيز! تا مى‏توانيد به اسبان خود مهميز بزنيد! هيجان، پول، سياست!همه‏ى امكانات را به كار بريد و دستگاه‏ها را به حركت درآوريد! تاب بخوريد و بچرخيد! به زودى چنان دور برمى‏داريد كه در صورت تمايل هم نمى‏توانيد توقف كنيد. اى ايالات قديم و جديد! فقط به موقع خود تدارك چندين هزار تيمارستان را ببينيد! شما فرصت خوبى براى تشكيل كشور ديوانگان به دست آورده‏ايد!» (والتر ليپمن،شاعر آمريكايى)