«يك عضو فراكسيون مشاركت مجلس، اختصاص اعتبار 300 ميليون دلاري ايران به عراق را خلاف مواضع جمهوري اسلامي ايران توصيف كرده و گفت: كمك ايران توجيهي ندارد و ماهيت اين كمك نادرست است. وي 3 دليل بيان كرده و گفته: اول اينكه موضع گيري هاي نظام همواره عليه آمريكا بوده و حضور آمريكا درعراق نيز از ديد ايران غيرقانوني تلقي شده، پس اگر دولت متمركزي درعراق نيست، ايران مي خواهد اين كمك را به چه كسي غير ازآمريكا بدهد؟

دوم آنكه مردم عراق بر دريايي ازنفت قرار دارند و عراق كشور فقيري نيست كه احتياج به كمك ايران داشته باشد چرا كه اگر عراق نفت خود را صادر كند، خرج بازسازي كشورش درمي آيد.

سوم اينكه ملت ايران از رژيم بعثي عراق، ضربه هاي سختي خورده و هنوز غرامت عراق به ايران پرداخت نشده پس اگر قرارباشد كمكي به عراق پرداخت شود، مي توانيم از 1000 ميليارد دلاري كه ازاين كشور طلبكاريم، 300 ميليون دلار را ببخشيم، نه اينكه به صورت مستقيم به اين كشور كمكي ارائه كنيم.»

اين اظهارات از زواياي مختلف قابل نقد است:

1- طبق اعلام وزارت خارجه، قرار نيست 300 ميليون دلار مذكور بطور مستقيم به عراق پرداخت شود، بلكه اين مبلغ بصورت «اعتبار براي شركتهاي ايراني» جهت فعاليت دربازسازي عراق است.

2- بله، عراق بر دريايي از نفت قرار دارد و اتفاقا همين منبع عظيم مي تواند پشتوانه بازپرداخت سرمايه گذاريهاي انجام شده در آن كشور باشد، درست به همين دليل ايران در پيشنهاد خود، مسئله آمادگي براي صدور و عرضه نفت عراق تا 250 هزار بشكه در روز را مطرح كرده است.

3- مطرح كردن بحث 1000 ميليارد دلار خسارت جنگ و بخشيدن 300 ميليون دلار ازآن، ضرب المثل «روغن ريخته نذرامامزاده» را به ياد مي آورد. ما هم همراه اين نماينده مجلس آرزو مي كنيم روزي روزگاري اين 1000 ميليارد دلار غرامت ازعراق گرفته شود، اما ايشان مشخص نفرموده اند كه پس از بخشش 300 ميليون دلارازآن مبلغ، مابقي 999 ميليارد و 700 ميليون دلار ديگر را با چه روش و راهكاري مي خواهند بگيرند؟

ما براي گرفتن غرامت آمادگي داريم اما در آن سو هم بايد كسي باشد كه بتوانيم اين بحث را با او مطرح كنيم، اگر به ما گفتند برويد از صدام بگيريد نه ما كه مخالف او بوديم و با او مي جنگيديم چه مي گوييد؟

اگر يك نماينده واقع گرا باشد و همه مخاطبان خود را «عوام كالانعام» فرض نكند، اينچنين سخن نمي گويد. شايد هم نزديك انتخابات است و اين نطقها، دست گرمي براي ورود به عرصه تبليغات است، بگذريم.

4- بازار عراق، فرصت مناسبي براي حضور شركتهاي ايراني است چه در زمينه راهسازي، چه در زمينه برق رساني، چه در زمينه صنايع مخابراتي و چه انتقال گاز يا راه اندازي خطوط هوايي و همچنين صنعت توريسم. محروم كردن ايران ازاين فرصت و امكان بوجود آمده، دقيقا همان چيزي است كه غربي ها و مشخصا آمريكا و اسرائيل مي خواهند. در دنياي امروز مشاركت در بازسازي اقتصاد يك كشور به معناي هزينه كردن پول درآنجا نيست، بلكه به معناي فعال كردن شركتهاي داخلي، ايجاد اشتغال، صدور خدمات فني و مهندسي و تحصيل ارز و سرمايه است.

5- ايران براي اعزام سالانه يك ميليون زائر به عتبات عاليات درعراق اعلام آمادگي كرده است. اين مسئله قطعا به رونق صنعت توريسم درآن كشور كمك مي كند، چطور است بر مبناي استدلال نماينده محترم، به عراق اعلام كنيم همه زائران ما را رايگان بپذيرند و در عوض مثلا سالانه 200 ميليون دلاراز همان 1000 ميليارد دلار غرامت جنگ را به آنها مي بخشيم؟ راه حل ديگر هم آن است كه درها را ببنديم و هيچ زائري را به عراق اعزام نكنيم! راه سومي هم سراغ داريد؟ آقاي نماينده! پاي استدلال شما به شدت «چوبين» است و با واقعيات نمي توان مقابله كرد. همين الان هم دولت نتوانسته توجيهي مناسب و قانع كننده براي ميليونها عاشق زيارت عتبات عاليات ارايه دهد و به همين دليل عليرغم سختي ها وخطرات فراوان هر روزه دهها هزار ايراني رنج سفر را بر خود هموار كرده و به زيارت اماكن مقدسه شيعه درعراق مي شتابند.

6- امنيت، يك مولفه فرامرزي است و تصور اينكه بدون امنيت و ثبات درعراق يا افغانستان، ايران نيز ازضريب امنيتي بالايي برخوردار باشد، باطل است. بسياري از مشتركات فرهنگي، تاريخي، اجتماعي، مذهبي، اقتصادي و جغرافيايي ايجاب مي كند كه دو كشور ايران و عراق داراي تعامل اقتصادي و تجاري باشند. به هم تنيدگي منافع اقتصادي بزرگترين عامل ايجاد امنيت منطقه اي و كاهش تهديدهاي امنيتي است. بدون يك عراق آباد و امن، تحقق امنيت درمنطقه و از جمله در ايران، كمي خوش بينانه است. تنها در طول 4 ماه اول سالجاري، ايران 400 ميليون دلار كالا به عراق صادر كرده است اين نشان از ظرفيت بالاي همكاريهاي دو كشور دارد. ايران مي تواند و بايد پيشگام بازسازي عراق باشد البته اگر غربيها بگذارند، شما به عنوان نماينده ملت ايران بايد انتقادتان را متوجه كساني بكنيد كه مانع همگرايي ملتهاي منطقه مي شوند فصل ديگري از تاريخ آغاز شده است. اين را بايد بپذيريم و از «عوامگرايي»، «غيرواقع گرايي» و «ايدئولوژيك نگريستن به وقايع و رويدادها» بپرهيزيم.

7- نه كمك به بازسازي عراق، همكاري يا كمك به آمريكا محسوب مي شود و نه ايران در هيچ بيانيه اي «حكومت انتقالي» عراق را غيرقانوني شناخته است، بلكه برعكس ايران ازاولين كشورهاي منطقه بود كه برخلاف موضع اوليه كشورهاي عربي، از شوراي حكومتي استقبال كرد و اولين هيئت رسمي سياسي ازايران عازم عراق شد، وتاكنون چند تن ازاعضاي اين شورا به ايران سفر كرده اند، برخي كشورهاي عربي كه به شدت از نقش و نفوذ و تعامل مثبت ايران با شوراي حكومتي عراق بيمناك هستند، در صدد اخلال دراين روابط برآمدند اما آنها نيز راه به جايي نبردند و اكنون خود پيشگام برقراري رابطه با اين شورا شده اند. سخن آخر آنكه كمك به بازسازي عراق، كمك به استقراردموكراسي و تحكيم ثبات و امنيت دراين كشور است.