هايدگر آلماني است. او در سال ۱۸۸۹ در مسكويچ آلمان تولديافته و در سال ۱۹۷۶ بدرود حيات گفته است. هايدگر پديدارشناس و هستي شناس بود و به پرسش از بودن اشتياق نشان مي داد. تحصيلات او در الهيات و فلسفه در دانشگاه فايبورگ بوده است. هايدگر در انديشه ورزي اش، وام دار افلاطون، ارسطو، سن پال، اگوستين، اكوئيناس، لوتر، لايبنيتس، كانت، هگل، شلينگ، كيركيگارد، نيچه، هوسرل، ديلتاي و ماكس شلر است.

وي از سال ۲۳-۱۹۱۹ دستيار هوسرل در دانشگاه فرايبورگ، از سال ۸-۱۹۲۳ استاد دانشگاه ماربورگ، از سال ۴۶-۱۹۲۸ استاد دانشگاه فرايبورگ، از سال ۵۱-۱۹۴۶ ممنوع التدريس و از سال ۷۶-۱۹۵۲ استاد ممتاز و مدعو دانشگاه فرايبورگ بوده است.

براي هايدگر يك سئوال مطرح بود كه آن فقط پرسش از بودن است.

هايدگر پديدارشناسي اگزيستانسيال را پايه گذاري كرد. همگان بر اين ايده توافق دارند كه او از فيلسوفان اصيل قرن بيستمي است. هايدگر تحت تاثير شديد فلسفه يوناني پيشاسقراطي قرار گرفت. او در مهم ترين و اثرگذارترين كتابش، يعني بودن و زمان كه در سال ۱۹۲۷ نوشت، ارزشمندترين سئوال فلسفي اش را طرح كرد: بودن چيست؟ به ديگر سخن، دليل بودن چيست؟

هايدگر بر آن بود كه پاسخ اين سئوال فقط با روشنگري و پاسخ به اين كه انسان sein يا موجود انساني چه نوع بودني دارد قابل ارائه است.

هايدگر چنين بودني را دازاين، اگزيستنس يا بودن در اين جهان مي داند. او مي گويد: ما اشخاصي خود تفسيرگر هستيم كه تفسيرگري هم امري فرهنگي است و هم شامل اشياي طبيعي است. بنابراين، بودن شخص از بودن اشيا و ساير كسان جدايي ناپذير است.

هايدگر بر آن است كه چون اشياء و دست ساخت ها براي انسانيت از گذشته به فرد مي رسند، و در زمان حال براي مقاصد آينده مورد بهره برداري قرار مي گيرند، بنابراين مي توان رابطه اي بين شكلي از بودن اشيا و انسانيت و ساختار زمان ديد.

به هر روي، شخص هميشه در خطر غرق شدن در جهان اشياست و در حال از دست دادن ماهيتي است كه براي خود انتخاب كرده است. احساس خطر در آينده براي انسان ها از اين رو دست مي دهد كه آنان بي معنايي زندگي غايي را درمي يابند، و فقط با چنين حس و مواجهه اي است كه انسان معناي واقعي بودن و آزادي را مي فهمد.

پس از سال ۱۹۳۰، هايدگر از نو به تفسير برداشت هاي غربي از بودن پرداخت، به ويژه در آثاري، نظير درآمدي به متافيزيك. او احساس مي كرد كه علي رغم حرمت گذاشتن به برداشت يوناني از بودن، جامعه فناورانه نو نگرشي را پرورده است كه سبب انحراف در بودن و معناي زندگي انسان مي شود. هايدگر، چنين وضعيتي را نهيليسم نام نهاد.

چشم اندازهاي اوليه هايدگر به موضوعاتي، نظير: فناپذيري، مرگ، پوچ بودگي (بي ارزشي) انسان، بسياري از كسان را واداشت او را اگزيستانسياليست بدانند. از ميان كساني كه بيشترين اثرپذيري را از هايدگر داشته است مي توان به ژان پل سارتر اشاره كرد. به هر روي، هايدگر ناگزير تفاسير اگزيستانسياليستي از آثارش را رد كرد.ارتباطات هايدگر با نازي ها در سالهاي ۱۹۳۰ و در طول جنگ دوم جهاني لطمه هايي را به شهرت او وارد كرد. با وجود اين، او هرگز از صميم قلب نوع ارتباطاتش با نازي ها و رايش را انكار نكرد. به هر تقدير، او تاثيرش را بر انديشه ورزان قرن بيستمي گذاشت. آثار هايدگر آثار عمده اي بر متفكراني نظير: هانس گئورگي گادامر، هربرت ماركوزه، تئودور آدرنو، هاناآرنت ،مرلوپونتي، ميشل فوكو و ژاك دريدا گذاشته است. افزون بر اين آثار او تاثير فزاينده اي بر فلسفه در كشورهاي انگليسي زبان به جا گذاشته است.

سرانجام آن كه باورهاي هايدگر مي تواند رهنمود و راه كارهايي باشد براي آموزش و پرورش در هزاره جديد. چون، در هزاره جديد هم چنان هزاره پيشين، هنوز سئوال اساسي، همان چيستي بودن، يا دليل بودن است. در نظام هاي آموزش و پرورش، يادگيرندگان بايد به پاسخگويي پرسش« بودن چيست»؟ برانگيخته شوند. هر گام در جستجوي دريافت معناي بودن، معناداركردن زندگي است.