قطعـنامه پيشنهادي آمريكا به مجمع عـمومي سازمان ملل متحد در خصوص تحريم هاي همه جانبه «كوبا» با رأي منفي و قاطعانه اعضاي مجمع عمومي در مقابل تنها 3 رأي مثبت رد شد . 179 كشور در جلسه مجمع عمومي به اين قطعنامه رأي منـفي دادند و در مقابـل آمريكا، اسرائيل و جزاير مارشـال از آن حمايت كردند. اين مسئله در شرايطي اتفاق افتاد كه در طي همين نشست «كوفي عنان» دبيركل سازمان ملل متحد از اعضا خواست تا با گسترش روابط با كوبا مناسبات خود را با اين كشور ارتـقا ببخشند. در اين ميان وضعيت جزاير مارشال جالب توجه است، اين كشور كوچك كه در جغرافياي جهاني با ذره بين بايد آن را بر نقشه جهان پيدا كرد درسال هاي اخير براي مطرح شدن خود اقدام به جبهه گيري در مقابل اجماع نظر بين المللي و همراهي با آمريكا كرده است. چنانچه آنان در دو هفته قبل نيز يكي از چـهار كشوري بودند كه در مجمع عمومي به قطعنامه محـكوميت اسرائيل رأي منفي داده و خود را همراه آمريكا معرفي كردند.

تحريم هاي چهل ساله آمريكا ضدكوبا كه هر ساله در مجمع عمومي سازمان ملل متحد براي تصويب توسط آمريكا مطرح مي شود تاكنون نتوانسته است كوچكترين موفقيتي را كسب كند. امسال نيز رأي منفي و بسيار قـاطع مجمع عمومي بيانـگر فاصله ژرف جامعه دمـوكراتيك بين المللي با درخواست دولت بـوش بوده است.  اما جورج بوش كه تمام تحركات ماه هاي اخيرش تحت تأثير انتخابات رياست جمهوري 2004 آمريكا است در سوداي جـذب آراي چند ميليوني تبعيديان كوبـايي در آمريكاست و از موضوع كوبا به عنوان يك گزينه تبليـغاتي و جـذب رأي استفاده مي كند . به همين خاطر است كه رئيس جمهور با وجود آنكه از قبل مي دانست قطعنامه برضدكوبا در مجمع عمومي با مخالفت قاطع روبه رو مي شود ريسك اين شكست اخـلاقي را پذيرفت. او تنها مي خواهد به تبعيديان كوبايي در آمريكا اين پيام را برساند كه همچنان موظـف به مبارزه با دولت كاسترو و متعـهد به قول هاي قبلي خود در خصـوص سرنگوني حكومت جـزيره است. در اين ميان چنين مسئله اي را مي توان موجب ايجاد يك «پارادوكس» در موقعيت آمريكا به حساب آورد كه حاصل آن فدا كردن منافع ملي براي دستيابي به موفقيت شخـصي و حـزبي خواهد بود.

توجه تازه جورج بوش به كوبـا و تشديد اقدامات سياسي- اقتصادي  عليه اين كشور در شرايطي است كه دولت كاسـترو در حـوزه اولـويت هاي امنيت ملي آمريكا تهديد قـابل استنادي محسوب نمي شود. به لحاظ «تروريسـم بين الملل» كه هم اكنون اولـويت اول سياست خارجي آمريكا تلقي مي شود هيچ پرونده اي را دردادگاه فرضي كاسترو نمي توان ارائه كرد. چرا كه در طي سال هاي اخير و حتي دهه هاي گذشته نيز اصولا دولت كوبا هيچگاه خود را درگير جريانات تروريستي نكرده است و منازعه خود با آمريكا را در چارچوب تثبيت يك ساختار سياسي متفاوت با اين كشور دنبال كرده است. موضوع «تسليحات كشتار جمـعي» نيز كه به عنوان اولويت بعدي امنيت ملي آمريكا معرفي شده است در خصوص عملكرد سياست دفاعي كوبا قابل تعميم و اتهام سازي نخواهد بود. چرا كه سيستم دفاعي اين كشور تا به امروز بر مبناي مقاومت تـوده اي و بسيج مردمي استوار بوده است كه به همين دليل كمترين هزينه نظامي را در ميان همسايگان خود به اين امر اختصاص مي دهد. تاكنون هيچ اتـهام قابـل ذكري از طرف جامعه بين المللي و حتي ايالات متحده در خصوص تسليحات اتـمي، شيميايي و به طور كلي تخريب جمعي در ارتباط با كوبا مطرح نگرديده است.

اما بهانه آزادي و نبود دموكراسي در كوبا به لحاظ رژيم تك حزبي حاكم بر اين كشور مي تواند در جهت ايجاد يك بحران به كار گرفته شود. اين مسئله در حيطه تئـوري و طرح موضوع پذيرفتني جلوه مي كند در صورتي كه اگر به نتيجه 40 سال تحريم آمريكا بر ضدكوبا توجه شود حاصل جمع زير صفر به دست مي آيد.

به هرحال موضوع كوبا و تصورات جورج بوش دراين خصوص نشان مي دهدكه فيدل كاسترو نيز در انجـيل سياسي او در منطقه شيـطاني قرار گرفته است. اما اين شيطان جان سخت مسلما با انـواع خـاورميانه اي خود تفاوت دارد چرا كه اعتبار اخلاقي او فـراتر از مرزهاي كوبا و در تمامي منطقه قابل ملاحظه است. به همين دليل آمريكا به عكس نوع حركت خود در منطقه خاورميانه ترجيح خواهد داد كه اين برخورد از راه دور و غير مستقيم انجام گيرد. بنابراين موضوع كوبا و تشديد فشارهاي فعلي بازده كوتاه مدت نخواهد داشت و اين كشور كه هميشه در معرض چنين تحريم هايي بوده آن اندازه انعـطاف پذير شده است كه اين مرحله را نيز از سر بگذراند. به خصوص اينكه هرگونه تغييري در كوبـا حداقل تا زماني كه كاسترو خود زمام امور را به دست دارد بسيار بعيد مي نمايد و شخصيت «كاريزماتيك» او قادر است كمبودها و كاستي ها را كنترل كند. مي توان عدم موفقيت آمريكا در تقابل با كوبا و همچنين عدم همراهي جامعه جهاني در ضديت با اين كشور را در يك جمله خلاصه كرد. «كوبا و رهبرآن نه تنها تهديدي براي صلح جهاني به شمار نمي آيند كه ارتباطات خوب آنان با كشورهاي جهان با تمام كاستي هايي كه در اين جامعه متصور است سـد محكمي در برابر زياده خواهي هاي جورج بوش ايجاد كرده است.»