در روزگاري نه چندان دور، تكنولوژي اطلاعات در سرزميني دور و تقريبا پشت ديوار يك معبد قديمي لنگر انداخت، نام آن سرزمين را مركز داده ها گذاشتند.

پيش از اين ما از طريق صفحات رمزي يا كارتهاي سوراخ شده با كشيش آن معبد ارتباط برقرار مي كرديم و پس از ساعتها انتظار، سرانجام كبوتر نامه بر ، پاسخ ما را با امنيت لازم از لانه اش حمل مي كرد و به ما مي رساند. لانه آن كبوترها واقعاً لانه اي از نامه ها و پيام ها بود.

با آمدن تكنولوژي اطلاعات به آن سرزمين، بتدريج ترمينالها بوجود آمدند و ما با استفاده از يك سيم مسي دوطرفه مي توانستيم با مركز داده ها ارتباط برقرار كنيم. بنابراين بدون اينكه از پشت ميزمان حركت كنيم خواسته هايمان را ارسال و جوابها را دريافت مي كرديم . سپس كامپيوتر هاي شخصي و اينترنت بوجود آمد و اصطلاحاتي شبيه WAN,LAN,GPRS,CSMA,GSM,DSL و... متداول گرديد. پس از مدتي تلفن هاي سلولي و كامپيوتر هاي همراه فروشگاهها و مراكز مهم جهان صنعتي را پر كردند و ما مي ديديم كه اين نوع از تكنولوژي تاثير مثبتي در كارها دارد.

اين تكنولوژي اجازه كنترل منابع اطرافمان را مي دهد و مي توانيم ضربان زندگيمان را هر لحظه بشنويم. بكارگيري تجهيزات ارتباطي و موبايل، آزادي ما را در استفاده كامل از سرمايه ها و ابزارهايمان در هر جا و هر زمان گسترش مي دهد. تكنولوژيهايي مثل موبايل يك قدم به سمت مسيرهاي است كه ما در فيلم ها و كارتونها ي تخيلي مي بينيم.

در اينترنت كسي نميداند كه ما مرد هستيم يا زن، كودك هستيم يا مسن، سياه يا سفيد و همچنين كسي نخواهد دانست كه ما يك قاضي هستيم يا روزنامه نگار و يا يك خرابكار. شما پشت ميز كارتان نشسته ايد و در همان لحظه در كنار دريا قدم مي زنيد و در يك بازي نيز همزمان شركت مي كنيد.

آقاي هنري جنكينز در مقاله اي با عنوان ' دنياي مجازي و نژاد پرستي ' كه در نشريه TECHNOLOGY REVIEW در آوريل سال 2002 چاپ شد يك مكان اينترنتي عمومي را توصيف مي كند كه هيچ نشانه اي از نژاد هاي مختلف در آن وجود ندارد و مثل اين است كه در اين دنياي مجازي همه كور رنگي دارند. در مقاله مذكور همه مردم به طور پيش فرض سفيد پوست هستند مگر اينكه خودشان رنگ متفاوتي را انتخاب نمايند، به هرحال همه ما در آنجا منحصر به فرد هستيم. ما يك تصوير را براساس تركيبي از مشخصات تغيير پذير طراحي مي كنيم و زوائد را كنار مي گذاريم. ولي نمي توانيم جنسيت، نژاد، سن، قد و نوع فيزيك بدنمان را تغيير دهيم. ولي با اين حال داراي انعطاف پذيري زيادي هستيم. مثلا با استفاده از لباس،رنگ مو، آرايش و رفتار مي توانيم كمي جوانتر بنظر آئيم. اين مشخصات و روشها و همچنين واكنش به هر كدام از آنها صرفاً براي جهان فيزيكي طراحي شده است و طي ساليان دراز، انتخاب اين تغييرات و تشويق به استفاده هر كدام براي ما نشانه هاي فرهنگي ايجاد كرده است. مثلاً در بعضي از كشورها، پيراهن هاي خاص، لباسهاي عجيب و حلقه هاي تزئيني هر كدام بيانگر پيامي خاص در رابطه با شخصيت يك فرد مي باشد.

حال تكنولوژي اطلاعاتي اين كار با به گونه ديگري انجام مي دهند، به طوريكه هويت واقعي شما را مخفي مي كند و سپس تجهيزات ارتباطي مثل موبايل، مكان شما و اينكه شما در حال حاضر كجا هستيد، را مخفي مي نمايد، لذا تركيب اين دو قدرت مهيج، قانون جالبي را براي ما خواهد آورد.

اينترنت اجازه مي دهد از جهان مجازي براي محو جهان فيزيكي استفاده كنيم لذا مي توانيم خود را در قوانين جندگانه اي قرار دهيم تا بواسطه آن، ايده ها و همچنين نسخه هايي از خودمان در هر جايي كه وصل مي شويم وجود داشته باشند.

در اينجا اولين قدم حذف قوانين جهان فيزيكي است، پيش از اختراع موبايل، ما يا در منزل شخصي بوديم و يا در محل كار و امكان حضور همزمان در هر دو مكان را نداشتيم. ولي با قابليتهايي كه موبايل در اختيار ما قرار مي دهد اين همزماني ها و هم مكاني ها ممكن مي شود. بنابراين مي توانيم كارهاي زيادي را هر جا و هر زمان انجام دهيم.

در وضعيت جديد ما در رابطه با اينكه چصور از وقتمان استفاده كنيم، قدرت انتخاب بيشتري داريم و نيازي به اولويت گذاري در كارهايمان كه عموما باعث از دست رفتن بعضي از كارها مي شود را نداريم. مي توانيم به نواختن پيانو فرزندمان گوش دهيم در حاليكه در مسير فرودگاه هستيم و همزمان قراردادكاري صبح را تنظيم مي كنيم.

قدم بعدي محو كردن ظاهرها و شكل بيروني موجوديتها است. تكنولوژي، گريم، لنزهاي رنگارنگ و محلول هاي شيميايي بهتري براي تغيير ظاهر براي ما به ارمغان مي آورد. با بهره گيري از فنآوري اطلاعات ما خودمان را از نو مي سازيم و زندگي در هر جا و هر زمان را تجربه مي كنيم با استفاده از اين تكنولوژي ما قدرت انتخاب بيشتري در خصوص نحوه رفتارمان در دنياي پيچيده امروزي داريم. مخصوصا وقتي كه ما در دنياي واقعي با انسانهاي غير واقعي برخورد مي كنيم. محو قوانين و ضواهر مي تواند منجر به تغييرات ناخوشايندي در روشها و مشاغل گردد. در محيط مجازي كسي نمي داند كه سما مدير يك شركت بزرگ هستيد يا يك پيمانكار ساده، در كره شمالي هستيد يا در آلمان، در يك اداره كوچك يا در آشپزخانه منزل . در واقع تاثير و اثري كه ما در دنياي خارج مي گذاريم هويت ما را تشكيل مي دهد.

با فن آوري اطلاعات، تركيب جالبي از وظايف و كارها خواهيم داشت . بطوريكه قادريم با انجام كارها در جاهاي مختلف پيشرفت قابل ملاحظه اي داشته باشيم. و ديگر از ساعت كاري ثابت 9 تا 5 بعدازظهر رها مي شويم .

ما مجبوريم چيزهاي زيادي فراگيريم تا بفهميم در دنياي مجازي به چه كسي و چگونه اعتماد كنيم. با اين همه ما هنوز در گام سوم هستيم.

براي محو حضور واقعي مردم در يك دنياي مجازي مي توانيم وكيل يا نماينده اي از طرف خودمان داشته باشيم تا كارهايمان را هرجا و هر زمان انجام دهد. لذا مي توانيم كارهاي بيشتري انجام دهيم و از ابزارها و روباتها برنامه ريزي شده براي حضور فيزيكي خودمان به صورت راه دور استفاده كنيم. در اينجا مردم تقريبا در حال بازي در يك نمايش ويدئويي هستند و هركدام از اعمالشان بسيار دور هستند، ولي تاثير آنها در زمين كاملاً واقعي است.

در مقاله اي كه آقاي روكين در نشريه NWTWORK TIME در آوريل 2002 تحت عنوان 'ماشينها در خدمت ارتش' نوشته است از كاربرد ماشينها بجاي انسان در وضعيتهاي خطرناك صحبت شده است. در اينجا رقابت واقعي بين انسان و ماشين است كه در ابتدا اين همكاري ممكن است ضعيف باشد ولي بتدريج سيستم ها با هم پيوند خورده و ضمن به اشتراك گذاري اطلاعات، بهترين هدف را دنبال خواهد كرد.

در جهان مجازي ما به اندازه آنچه مي خواهيم واقعي هستيم. تكنولوژي به ما قدرت انتخاب برتر را مي دهد و مي توانيم هر نوع زندگي و در هرجا و مكان را براي خود انتخاب نمائيم. لذا مي توانيم تنوع فرهنگي و نژادي را جشن گرفته و به گفتگو بنشينيم.

از طريق فن آوري اطلاعات و قابليتهاي موبايل مي توان فضا را گسترش داد تا شامل بهترين و ارزشمند ترين جاها و زمانها براي ما باشد. بر روي اينترنت و با قابليتهاي فن آوري اطلاعات و موبايل مي توانيم يك ماسك برروي چهره مان بگذاريم و آنرا هر طور كه مي خواهيم تزئين كنيم.

ولي از آنجا كه ما هنوز وجود فيزيكي داريم، ماسك به اعتقادات و احساسات ما دسترسي نخواهد داشت و ارزش اين وجود غير قابل دسترسي، كسي است كه ما واقعاً هستيم.