هم اينك سي سال از قضيه واترگيت مي گذرد و به نظر مي رسد كه از آن زمان تاكنون اين روش دقيق و افشاگرانه گزارشگري رسانه ها نيز ديگر به درد شبكه تلويزيوني تاريخ (History Channel) مي خورد تا شبكه هاي خبر امروزي 24 ساعته.

يكي از خبرنگاران آن زمان كاخ سفيد ، درست همان وضعيت را براي رئيس جمهوري فعلي نيز صادق مي داند.

هلن توماس ، رئيس خبرنگاران كاخ سفيد كه توسط تيم جرج دبليو بوش كنار گذاشته شد ، در مقاله اي كه در برخي از روزنامه هاي امريكا به چاپ رسيد ، حتي موضوع را به پيش از واترگيت مي برد و به شباهت ژرف موجود بين ليندن جانسون و جرج بوش اشاره مي كند.

هلن توماس تنها تفاوت بين دوران جانسون و بوش را ، تغييرات عمده در روحيات روزنامه نگاران و در كل پوشش رسانه اي مي داند.

«شايد اگر ليندن جانسون نيز روزنامه نگاران امروزي را در كنار خود داشت ، هرگز به خاطر رفتن به جنگ ويتنام سرزنش نمي شد».

اين جمله كه گفته دني اسكچر ، روزنامه نگار كهنه كار امريكايي است از سوي ديگر نيز معني مي شود: «اگر روزنامه نگاراني كه در دوره ليندن جانسون وجود داشتند ، هم اينك نيز بودند ، آن گاه بوش نيز به راحتي نمي توانست از دو جنگ خونين ، با سرافرازي بيرون بيايد».

هلن توماس در مقاله خود با اشاره به ضعف حافظه تاريخي مردم امريكا و تغيير نگرش در سياست هاي كلان رسانه اي مي نويسد: «تبليغات و تلاش رياكارانه بوش يادآور حقه بازي و سوءمديريت ليندن جانسون است كه ايالات متحده را به جنگ ويتنام رهنمون ساخت».

جانسون بعدها تصديق كرد كه افكار مردم امريكا را فريفته است و به خوبي دريافت كه رسانه ها در تغيير افكار عمومي عليه او و جنگ ويتنام نقش موثري داشته اند.

«جانسون به مردم امريكا دروغ گفته بود و سربازان امريكايي هيچ فتح و ظفري در ويتنام كسب نكردند جز آن كه گورستان آرامي براي جوانان امريكايي فراهم شده بود».

هلن توماس با مقايسه شرايط دو رئيس جمهور مي نويسد: «علي رغم دروغهايي كه تيم بوش براي ترغيب ما به رفتن به جنگ با صدام گفت ، اكنون نيز هيچ اتفاقي نيفتاده است».

وجود سلاحهاي كشتارجمعي در عراق ، ارتباط القاعده و صدام ، احتمال حمله تروريستي صدام به امريكا ، خطرناك بودن صدام براي منطقه خاورميانه همه اينها دروغهايي بوده اند كه به گفته هلن توماس خبرنگار سابق كاخ سفيد به ملت امريكا خورانده شده بود اما : «حالا پس از گذشت تقريبا چهار ماه از اشغال عراق توسط امريكا، حتي يكي از اين ادعاها به اثبات نرسيده است!».

توماس با تشريح و ريشه يابي اصل دروغگويي در ايجاد رابطه مناسب بين كاخ سفيد و افكارعمومي امريكا مي نويسد:«با همه اين دروغها ، كاخ سفيد هيچ ابايي از اين كه دروغهاي ديگري بگويد ندارد.

آنها دروغهاي ديگري مي گويند تا دروغهاي قبلي خود را توجيه نمايند و اين كار تا زماني كه ماشين رسانه اي امريكا به همين صورت حركت مي كند ، ادامه خواهد داشت.

توماس با برشمردن برخي از اين دروغگويي ها مي نويسد: «بر همين اساس است كه دوباره بايد از اسكات مك كلان سخنگوي كاخ سفيد بشنويم كه به روزنامه نگاران گفت سلاح هاي كشتارجمعي بزودي پيدا خواهند شد و هنوز خطرات بزرگي امريكا و ساير جهان را تهديد مي كند!».

توماس معتقد است اعتقاد كاخ سفيد بر اين گمان است كه تكرار يك دروغ در رسانه ها از آن يك حقيقت مي سازد ، اما او مي نويسد: «اين يك خيال خام براي سران كاخ سفيد است كه تكرار يك ادعاي بي اساس از آن يك واقعيت مي سازد».

خبرنگار كهنه كار امريكايي با انتقاد از سكوت محافل و رسانه ها به اين دروغگويي ها مي نويسد: «در اواخر ماه مارس ، ديك چني معاون رئيس جمهوري در برنامه رسانه اي «ديدار با مطبوعات» (Meet The Press) شبكه تلويزيوني NBC به طور رسمي و صريح گفت كه ما يقين حاصل كرده ايم كه صدام بمب اتم توليد كرده است».

توماس با اشاره به اين كه حالا هيچ يك از اين ادعاها به اثبات نرسيده مي نويسد: «هيچكس گويي اين دروغها را به ياد نمي آورد و حالا كسي به خود اين اجازه را نمي دهد كه بپرسد پس چه شد؟» او سپس با تشريح ساير دروغگويي هاي اعضاي كاخ سفيد به تفصيل نمونه هايي را ذكر مي كند و نهايتا به موضوع كشته شدگان امريكايي در عراق مي رسد: «هر روز امريكائيها در عراق مورد حمله قرار مي گيرند و روز به روز به نارضايتي آنها افزوده مي شود ، اما باز هم پوشش خبري در كار نيست».

دني اسكچر روزنامه نگار امريكايي با تحليل مقاله هلن توماس مي نويسد: «اگر روزنامه نگاران دوران ليندن جانسون و رئيس جمهور نيكسون وجود داشتند شرايط را بسيار مرگبارتر از آن دوران مي ديدند».

شايد براي بسياري ، هم اكنون موضوع كار گذاشتن ميكروفن در ستادهاي انتخاباتي رقيب نيكسون ، كه به موضوع واترگيت و نهايتا استعفاي وي منجر شد ، بسيار پيش پا افتاده به نظر برسد. از نگاه هلن توماس و دني اسكچر اتفاقاتي كه هم اينك در واشنگتن و كاخ سفيد مي گذرد بسيار بزرگتر و زشت تر از موضوع واترگيت است و تنها تفاوت در اين جا است كه مردم امريكا به شنيدن دروغ عادت كرده اند.