آلبرت کبیر (۱۱۹۳-۱۲۸۰) که در زبان‌های اروپائی با نام لاتین آلبرتوس ماگنوس Albertus Magnus شناخته می‌شود، بزرگ‌ترین فیلسوف و یزدان شناس آلمان در سده‌های میانه بود. او از معدود کسانی است که از سوی واتیکان لقب دکتر کلیسا گرفته‌اند. «کبیر» در نام او نوعی لقب نیست و ترجمه لاتینی نام خانوادگی او de Groot است که معنی بزرگ یا کبیر دارد.

آلبرتوس ماگنوس در سال 1193 میلادی در ایالت باواریا در کنار رود دانوب بدنیا آمد. برای تحصیلات به پادوا در ایتالیا رفت و با آثار ارسطو آشنا شد. در همین دوره مدعی دیدن مریم مقدس شد و به سلک راهبان فرقه دومینیکن درآمد.

او به دليل تسلط در رشته هاى مختلف علمى زمان خود، به عنوان دکتر يونيورساليس مشهور بود. آلبرتوس به دستاوردهاى علمى و فرهنگى ملت هاى ديگر توجه اى دقيق داشت و از طريق آشنا کردن دانشجويان اروپايى با فلسفه باستان، فلسفه اسلامى و فلسفه هندى، خدمت بزرگى به تکوين و تکامل فلسفه نمود. همچنین آثاری فلسفی در رد ابن رشد نوشت.

آلبرتوس، فلسفه ارسطويى و تئورى هاى مسيحى را در همخوانى با يکديگر مى فهميد، ولى هرگز دو مفهوم " خرد " و " باور مذهبى" را مخدوش ننمود و آنها را از هم جدا مى دانست. او بر نقش " تجربه" و " مشاهده" در پژوهش هاى علمى تاکيد داشت.

توماس آکویناس شاگرد او بود و آلبرت آثاری در دفاع از راست‌کیشی او نوشت.

دانته از پیروان او بود و در کمدی الهی از او و توماس آکویناس نام می‌برد.

منابع:

1. http://fa.wikipedia.org

2. http://www.falsafeh.com/f_albertus.htm